Rozdział XXXII

Bo moje opowiadanie jest za szybkie.
Bo wszystko za szybko się dzieje.
Dedykacja dla wwszystkich (nie chcę wyróżniać)
----------------------------------------

Rozdział XXXII

Wyczułam w powietrzu coś znajomego i usłyszałam ciche jęknięcie Yumiko, która ściskała kurczowo katanę, rozglądając się nerwowo.

- Alucard.- zdałam sobie sprawę, dlaczego zapach wydał mi się znajomy. Zawrzało we mnie. On śmie się tu pokazywać?!

„ Nie mogę przepuścić okazji! Zabiję go!”

Wysunęłam wakizashi i bez słowa ruszyłam w kierunku lasu, tam gdzie wydawał się być Wampir. Nie zwracałam uwagi na ostrzeżenia Heinkel i Yumiko.

- Załatwcie ghouli, a ja załatwię Alucarda.                                                                 

„ I przy okazji jest mi winien wyjaśnienia”

Weszłam do lasu i nałożyłam na siebie Osłonę. Mignął mi czerwony materiał i natychmiast przyjęłam obronną pozycję. Nie miałam czasu by jeszcze Tarczę wyczarować.

Silne uderzenie w splot słoneczny pozbawiło mnie tchu. Zgięłam się w pół i zatoczyłam wypuszczając ostrza. Kolejny ułamek sekundy później zostałam unieruchomiona. Zawisłam, gdy Alucard przycisnął moje nadgarstki do pnia na wysokości ponad 2 metrów. Ze świstem wciągnęłam powietrze, zszokowana szybkością. Dla Alucarda nawet jako pełnoprawny Nosferatu nie stanowiłam najmniejszego kłopotu.

- Puść mnie.- wydyszałam mu w twarz, bo sposób w jaki mnie trzymał sprawiał, że jego twarz była kilkanaście centymetrów od mojej.

Jego opanowany wzrok i spokojna twarz mnie rozwścieczyły.

- Puszczaj!- zaczęłam się szarpać, ale skutkiem tego była kropelka krwi spływająca po przedramieniu, gdy kora przebiła moją skórę na wierzchu dłoni.

Na ułamek sekundy znieruchomiałam, a potem kopnęłam na ślepo. Jedyną reakcja było przygwożdżenie jego udem moich. Znów przestałam się ruszać. Czemu on musi być taki silny?!

- Czego chcesz?- syknęłam.

- Jesteś wściekła.- stwierdził cicho.

- Ciekawe czemu?- warknęłam.

- Pracujesz dla Hellsinga.

Ułamek sekundy zdziwienia, a potem zbliżyłam swoją twarz do jego jak najbardziej umiałam.

- Pracuję dla Watykańskich Sił Specjalnych, dla Iscariote. Potraktowaliście mnie jak rzecz! Tyle się mną opiekowałeś, by mnie tu przysłać?!- pojedyncza łza spłynęła po moim policzku, a głos się załamał.

- Rada zdecydowała, że zostaniesz szpiegiem.

- To powiedz im, ze właśnie mnie stracili! Mogliście mi przynajmniej powiedzieć!- warknęłam.

Wampir zamachnął się nagle i wymierzył mi silny policzek. Poczerniało mi przed oczami. Gdy odzyskałam wzrok, spojrzałam na niego zszokowana. Rzucał mną i pił krew, ale nigdy nie uderzył z liścia.

- Nie możesz im nas zdradzić! Oni mają jakąś tajną broń, którą chcą wykorzystać do zniszczenia Hellsinga! Do zabicia Integry! Do zabicia mnie!

- Zabicia…  ciebie?- powtórzyłam. Alucard się bał… ale nie tylko o siebie. O swoją Panią. Nigdy nie widziałam go w takim stanie.

- Proszę, powiedz mi co się dowiedziałaś.

Przez sekundę byłam nieruchomo, a potem się ocknęłam. Uwierzyłam mu.

- Iscariote jest mały… ze mną są cztery osoby. Przynajmniej o tylu wiem. Dwie z nich, Yumiko i Heinkel, są tutaj. Yumiko to łagodna zakonnica, ale ma drugą osobowość, porywcza i dziką Yumie.- mówiłam szybko.- Używa katany. Heinkel używa pistoletów i trafia z odległości ponad dwustu metrów. A Andersona znasz.- zakończyłam. W tej samej chwili usłyszałam szelest.

- To Heinkel.- ostrzegłam Wampira.

- Jeszcze się spotkamy. I to niedługo.- powiedział na pożegnanie i rozpłynął się. Osunęłam się na kolana i w tej samej chwili zza krzaków wyskoczyła blondynka.

- Gdzie Alucard?- spytała, rozglądając się.

- Gdy cie usłyszał, rozpłynął się.- wyjaśniłam- Cholera! Jest za silny!

- Ma 500 lat, umie więcej.

567 lat, jeśli chodzi o ścisłość

Uśmiechnęłam się lekko, słysząc to. Na szczęście kobieta nie zobaczyła tego. Rozległ się wrzask i zza krzaka wyskoczyła Yumie z kataną uniesioną do ciosu. Widząc, że atak jest skierowany na mnie, gwałtownie odskoczyłam.

- Co robisz?!- krzyknęłam, zdziwiona i przestraszona, że usłyszała rozmowę z Wampirem.

- Heinkel, dlaczego ona żyje?!

- Co?- blondynka również wyglądała na zaskoczoną.

- Po spotkaniu z Alucardem nie powinna żyć, a tym bardziej być w takim dobrym stanie!

Zahaczyła końcówką ostrza o moje ubranie, które w żadnym miejscu nie było zniszczone.

Teraz Heinkel również stała się podejrzliwa.

- On ze mną nie walczył, choć bym chciała… unieruchomił mnie, a potem kpił, ze jestem w Iscariote.- wytłumaczyłam. Nie było to do końca kłamstwem, bowiem faktem jest, że obezwładnił mnie i rozmawialiśmy o moim byciu w Trzynastce.

Spojrzałam na kobiety. Obie odwróciły wzrok.

- Wracamy.- rozkazała Heinkel, więc czym prędzej się podniosłam, zabrałam miecze i poszłam za nimi.

„ Padam z nóg… Alucard… jest dziwny… co najmniej”

Weszłam do pokoju, do trumny i zasnęłam.