Rozdział XXXV

 Macie już.

Jeszcze kilka rozdziałów i zakończę tego bloga :p

 ---------------------------

Rozdział XXXV

Siedziałam w bibliotece, czytając jakąś książkę, gdy usłyszałam pukanie do frontowych drzwi. Wstałam z westchnięciem.

„ Kto? Alucard nie puka, zresztą jest w salonie razem z Integrą i Walterem…”

Była tam narada, więc obowiązek otworzenia drzwi spadł na mnie.

Otworzyłam więc i…  zamarłam. Moje oczy rozszerzyły się, zdziwione widokiem osób stojących w progu.

- Ty.- wycedziłam, rzucając się na stojącego w progu siwowłosego mężczyznę.- Maxwell!

- Poczułam szarpnięcie za lewy nadgarstek, które mnie zatrzymało przed wydrapaniem biskupowi oczu.

- Czego chcesz?- spytał zimno Alucard. Spojrzałam na niego i podjęłam próby wyrwania ręki z jego uścisku.- Uspokój się. –warknął na mnie. Na chwile znieruchomiałam, ale tylko dla tego, że w głosie Wampira pobrzmiewała autentyczna wściekłość.

- Jak mam się uspokoić?- syknęłam w końcu.- On mnie prawie zabił!

- Wiem i przepraszam za to.- odparł spokojnie siwowłosy.

- Nie przyjmuje przeprosin.- spróbowałam go dosięgnąć wolną ręką, ale szybko ja cofnęłam, gdy powietrze przecięło dobrze znane mi ostrze, o włos mijając moją dłoń. Zacisnęłam szczęki, pokazując kły w stronę Andersona, który pojawił się za biskupem. Syknęłam wściekle, a potem z powrotem wbiłam wzrok w biskupa.

- Alucard. Masz. Mnie. Puścić.- wycedziłam.

- Nie.- stanowczo się sprzeciwił- powtórzę pytanie, a jak nie odpowiecie, to ją puszcze. Czego chcecie?

- Porozmawiać z sir Hellsing.

- I uważacie, że was do niej wpuszczę?- nie patrzałam na Wampira, ale mogłam przysiąc, że jego brew się lekko podniosła.

- Wpuść go.- usłyszałam i spojrzałam za siebie, na Integrę stojącą na końcu korytarza. Alucard westchnął.

- Dobrze, Pani.- spojrzał jeszcze raz na Maxwella.- Ostrzegam, jeden niewłaściwy ruch i puszczę Alicię, a sam rozszarpię ci gardło.

Zacisnęłam zęby i pozwoliłam Alucardowi przesunąć mnie na bok. Nikomu się nie podobało, że dowodzący Iscariote człowiek przybył tu nawet bez ostrzeżenia. Mi ze zrozumiałych powodów, Alucardowi, bo musiał ugościć swoich wrogów, a Integrze, bo musiała z nimi porozmawiać. A to były te najłagodniejsze powody.

„ Czego chcą?”

Sojuszu

„ Co?!”

Zaniemówiłam.

„ Nie!”

Integra się nie zgodzi po tym co ci zrobili

„ I dobrze! Zabiję ich własnoręcznie!”

Ale nie teraz

Na tym skończyła się „rozmowa”, bo poszliśmy za biskupem i Andersonem do salonu. Zobaczyłam, że Walter ich zignorował i uśmiechnęłam się lekko. Odsunął krzesło Integrze, ale nawet nie podszedł do Watykańczyków.

Potem usunął się do tyłu, stając obok Alucarda. Ja natomiast oparłam się o ścianę tak, by widzieć twarze wszystkich.

- A więc, biskupie Maxwell, po co tu się fatygowałeś?- widać było, że Integra bardzo stara się zachować doniosły ton, bez żadnego dodatkowego czucia.

- Widzę, że jesteś w nienajlepszym humorze.- zaczął Enrico.

„ Serio? Nie zauważyłam. Dopóki cię tu nie było Integra była w dobrym nastroju”

Nie zdawałam sobie sprawy, ze to pomyślałam, dopóki nie zobaczyłam cienia rozbawienia na twarzy Alucarda.

- Więc przejdę do sedna. – kontynuował- Chciałbym, by Iscariote zawarł z Hellsingiem sojusz.

- Co?!- Integra gwałtownie się podniosła, uderzając o blat stołu dłońmi. Maxwell pozostał niezruszony, jednak stojący za biskupem Anderson drgnął lekko. Poczułam, jakby coś zadrgało w powietrzu i zdałam sobie sprawę, że to chyba Alucard przesyła myśl sir Hellsing. Ta lekko zmrużyła oczy i usiadła.

- Nie. Nie będzie sojuszu po tym, co zrobiliście Alicii.

Nastało kilka sekund ciszy. Biskup wstał nagle. Syknęłam, przyjmując agresywną pozycję.

- Skoro taka jest twoja wola, Dowódco Organizacji Hellsing.- odezwał się Enrico, zmierzając w stronę drzwi.- Nie ma sensu tu dłużej przebywać.

Zerknęłam na Integrę. Odprowadzała go wzrokiem. Spojrzała na mnie w sposób, który zrozumiałam jako „Daj im odejść”. Przytaknęłam lekko, na znak, że zrozumiałam.

- Dotrę do drzwi. Nie musicie mnie odprowadzać.- dodał Maxwell, otwierając drzwi. Anderson  stał za nim.

- Jednak wole to zrobić.- Alucard szybkim krokiem znalazł się przy nich. Wymienił kilka wrogich słów z blondynem, a potem cała trójka wyszła.

Przez chwilę wyczekiwałam odgłosów walki, do której z wielką chęcią bym się przyłączyła, ale niestety po kilkunastu sekundach Wampir wrócił. Spojrzał w oczy swojej Pani.

- Jesteś pewna, że dobrze zrobiłaś?

- nie- uśmiechnęła się słabo.- Ale nie zawrę sojuszu z kimś, kto próbował okrutnie zamordować członka mojej rodziny.

Alucard westchnął, a głos zabrał Walter.

- Mają tyle samo „uzdolnionych” osób co my.

- Tyle samo?- wyrwało mi się, bo albo czegoś nie wiedziałam, albo nie umiałam liczyć.

- Walter też jest, jak to ujął, „uzdolniony”.

Spojrzałam z zaciekawieniem na mężczyznę. Pokręcił lekko głową na znak „kiedyś poznasz moje umiejętności”.

- Alicio? Powiedz, czy się czegoś dowiedziałaś.- Integra przerwała moje myśli.

- Przepraszam… ale nie. Nic nie wiem o tej broni, o której mówił Alucard.

Integra wyglądała na zawiedzioną.

- Przepraszam. Naprawdę.- spojrzałam z żalem na sir Hellsing.

- Akurat to nie twoja wina.- odetchnęła kobieta.- Byłaś tam za krótko.