Rozdział X- część 1

Powiedziałam, to jest ^^ na marginesie, też jesteście chłopczycami? (jeszcze bardziej na marginesie, pod kątem językowym ten rozdział mi nie wyszedł)
------------------------------

Rozdział X

- Hm… dostałam kalendarz i zegar… pewnie, żebym wiedziała ile spałam i która godzina.- stałam przed ścianą, na której były zawieszone te dwa przedmioty.- Znów dwa dni…

„Tym razem Alucard miał rację. Zostałam tylko ja. Nie ma rodziców, więc nie powinnam się użalać o mnie, tylko się cieszyć, że żyję. Nawet u wampira. Urodziny taty POWINNY być wczoraj.”

Poszłam do łazienki. Gdy wyszłam ktoś zapukał do drzwi pokoju.

- Proszę!- zawołałam, a do pokoju wszedł Walter.

- Skoro się już obudziłaś, to proszę obiad- podał mi tacę.

„Już popołudnie?”

- Oraz mam wiadomość.

- Jaką?

- Sir Integral Farburke Wingates Hellsing chciała się spotkać z tobą i z Panem Alucardem.

- A kto to jest?

- To Moja Pani.- do pokoju wszedł Alucard. Spojrzałam na niego podejrzliwie i mimowolnie cofnęłam się o krok. Zignorował ten ruch.- O  dwudziestej przyjedzie tutaj.- spojrzałam na zegarek. Siedemnasta.- Bądź gotowa.

- A co twoja pani chce ode mnie?

- Chce cię poznać.

- Czemu?

- Kazała się powiadomić jak będziesz gotowa. Jak już się zaaklimatyzujesz.- zobaczyłam cień uśmiechu.

- Po co?

- Oj… przestań już się pytać.- Wampir westchnął.- Chodź, Walter. Panienka Stone musi się znaleźć sobie jakąś odpowiednią sukienkę.

- SUKIENKĘ?!

- Tak, sukienkę. Nie chcę, byś wypadła źle przy Mojej Pani.

Tym razem ja westchnęłam.

- No dobra…

Wyszli, a ja zajrzałam do szafy i wybrałam ładną, długą, białą suknię.

„Pewnie mam też ubrać ładne buty… takie z obcasami… NIENAWIDZĘ OBCASÓW”

Ja, chłopczyca, nigdy nie lubiłam, i nie będę lubić sukienek, spódniczek i pięknych bucików. Adidasy i jeansy są lepsze. Jednak tutaj muszę ubrać się „kobieco”. Wybrałam te z najmniejszymi obcasami.

Rozdział IX- część 4

Gomenesai, gomenesai... ;( Dostałam karę na komputer, już jej nie mam, a więc macie notkę :3
I witam Vinterry-san ^^
Za to, że spóźniłam się tyle z notką, to od razu dam następną :D Nie martwcie się, w czwartek i tak będzie.
-------------------------------

Znowu zamarłam, a potem podbiegłam do drzwi. Zamknięte.

„Znowu?! Kolejny czar…”

Zaczęłam szarpać klamkę, a Wampir przyglądał się moim poczynaniom, stojąc spokojnie w jednym miejscu.

- Już się uspokoiłaś?- spytał.

- NIE!- wrzasnęłam i podbiegłam do niego z zamiarem przebicia go swoim nożem, który zawsze nosiłam w kieszeni bluzy. Wykonałam pchnięcie, a on znikł i pojawił się za mną. Chwycił mnie tak, że nie umiałam się wyrwać i zasłonił mi ręką usta, żebym nie krzyczała. Zaczęłam się szarpać, ale po chwili przestałam i osunęłam się na ziemie, dalej trzymana przez Alucarda.

- Już?- spytał ponownie. W odpowiedzi spuściłam głowę, a z oczu poleciały łzy, mocząc białą rękawiczkę.

„Przebiegły i złośliwy krwiopijca…”

- Dziękuję za komplement.- swobodny głos Wampira mnie zirytował- A teraz przechyl głowę.- zignorowałam polecenie i spróbowałam się szarpnąć.

- Uspokój się. To nic nie da.- liznął moją szyję. Po raz kolejny spróbowałam się uwolnić.

-Chcesz, żebym cię związał?- mruknął.

- Nie.- syknęłam przez jego palce.- Chce żebyś mnie puścił.

- Tego się nie da zrobić.- szepnął mi do ucha i wbił kły w skórę. Poczułam falę bólu. Nie krzyknęłam, bo nie chciałam mu sprawiać przyjemności. Przestalam się szarpać.

„Bo po co? Jeśli się poruszę, kły rozszarpią mi szyję i prawdopodobnie umrę. W co ja się wpakowałam?!”

Pomyślałam i znowu poleciały mi łzy.

„Ale dzisiaj się nie poddam. Nie zasnę”

Postanowiłam.

Starałam się nie zamykać oczu na zbyt długo. Po kilku minutach wzrok zaczął mi się rozmazywać i przywracałam go do stanu używalności przez szybsze mruganie.

Przestałam czuć nogi i poruszyłam nimi.

- Spokojnie. Tylko odpływa z nich krew…- mruknął Alucard.

- Spokojnie? Tylko?- jęknęłam.

- Odpływa nawet jak śpisz, więc nie ma powodu do obaw.

Spuściłam głowę i zaszlochałam.

„W co ja się wpakowałam?”

- Wolałabyś umrzeć?- spytał łagodnie Wampir. Zezłościłam się.

- A żebyś wiedział.- warknęłam. Poczułam jak krew płynie szybciej.

- Przestań się złościć. Ubywa ci krwi.

- A nie ubywa jak pijesz?!

- Teraz ubywa na daremne… a tak możesz wykarmić niewinnego wampira…- zaśmiał sie cicho.

- Niewinnego…- prychnęłam, ale moje sprzeciwy zostały przerwane, gdy znów zaczął pić.

Po kilkunastu minutach powstrzymywania się przed uśnięciem, poczułam jak przestaje. Zlizał pozostałe kropelki, a potem wyjął coś, co jak się domyśliłam było plastrem i nakleił mi na ranę. Wodziłam oczami po rozmazanych kształtach nie mogąc się ruszyć. Alucard podniósł mnie, położył do łóżka i przykrył kołdrą. Spojrzałam na niego i zobaczyłam ledwie widoczny, rozmazany uśmiech.

- Wytrzymałaś, ale teraz możesz już iść spać.

„ Najpierw mną rzuca i mnie gryzie, a teraz okazuje troskę…”

Rozdział IX- część 3

Heh, zdążyłam (mam dzisiaj ciężki dzień, myślałam, że se nie uda) :D Nie mam co powiedzieć, chociaż... gdzie Tanja-chan? :( nie widziałam jej ostatnio...
Macie notkę :) Hehe (wredna Arisu powraca)
---------------------------

Wzdrygnęłam się na te słowa.

- A co z twoim…- zawiesiłam głos. Nie chciałam tego mówić.

- Posilaniem się?- podpowiedział, a ja kiwnęłam głową. Skoro tu mieszkam, to musiał być jakiś warunek. I miałam rację- Proponuję co drugi dzień pod wieczór, a jak pójdziesz do szkoły to w piątki.- Zamyśliłam się.

„Niezła propozycja, ale jakiś haczyk chyba jest… Czuję go. Ale na razie…”

- Myślę, że zgoda. A właśnie! Gdy mnie zostawiłeś  chacie, to gdzie musiałeś iść? Podobno te naboje nie są na ludzi?…

- Mam swoje zadania. Zabijam inne, zagrażające życiu ludzi wampiry. Dlatego zabiłem tego śmiecia, a potem cię zostawiłem. Poszedłem zabijać jego sługi.

- Czemu uważasz mnie za silną?

- Bo tak jest. Masz silną wolę i nie dałaś się zabić.

Zamyśliłam się.

- Zdążyłam zauważyć, że bardzo lubisz uciekające i panicznie bojące się ofiary.- spojrzałam na niego chłodno. Ku mojemu zdziwieniu Alucard odwrócił wzrok.

- Jestem wampirem, to normalne.

Spojrzałam na niego podejrzliwie.

- Chyba ostatnie pytanie. Co teraz? Przed pójściem do szkoły.

- Nie jestem pewny, ale chyba dostanę zlecenie od swojej Pani…

- Pani?! Ty masz PANIĄ?!- zawołałam zdziwiona. Uśmiechnął się szeroko.

- A mam. Duża część wampirów ma za swojego władcę człowieka. A co do ciebie, to nie wiem. Myślę, że Walter mógłby cię oprowadzić po domu.

     Nagle znikł, a ja poczułam silne uderzenie w mostek. Poleciałam do tyłu, uderzając o ścianę. Zamknęłam oczy i próbowałam złapać oddech.

„Co ty robisz?! Uderzenie w mostek nie jest przyjemne…”.

Na prawo ode mnie coś się poruszyło.

-Bu.- odezwał się tuz przy moim uchu Wampir. Po raz kolejny podskoczyłam ze strachu i zaskoczenia. Bolała mnie głowa od uderzenia. Powoli wstałam, chwiejąc się. Po mojej lewej stronie pojawił się Alucard. Zamachnęłam się, ale trafiłam tylko w pustkę. Wyprostowałam się, zamknęłam oczy i starałam uspokoić.

„Mówił, że nie chce mi nic zrobić… nie ma się czego bać…”

-Dokładnie.- usłyszałam za sobą i znowu się zamachnęłam. Poczułam jak Alucard blokuje cios i chwyta moją dłoń. Otworzyłam oczy i odepchnęłam go, a on znikł ze śmiechem. Niespokojnie rozglądając się, cofnęłam się pod ścianę. Lustrowałam pokój szukając jakiejś oznaki, gdzie Wampir jest.

- Ten sam błąd.- odezwał się za mną głos. Zamarłam.- Znowu stanęłaś pod ścianą.- poczułam jak odrywa plaster i przykleja nowy.

-A ja chciałem ci tylko zmienić opatrunek…- Odwróciłam się do niego.

- To po co mnie atakowałeś?- warknęłam. Uśmiechnął się.

- Żeby zobaczyć jak zareagujesz. Musisz się wiele nauczyć.

- Skoro już mam nowy opatrunek, to Walter może mnie oprowadzić?

- Jeszcze jedna rzecz.

- Jaka?

- Dzisiaj mnie karmisz.- odruchowo się cofnęłam.

- Czemu?! Przecież nie minęły…- nagle załam sobie sprawę.- …dwa dni.- wyszeptałam. Znowu zrobiłam krok do tyłu.- Wiedziałam, że jest jakiś haczyk! To nie fair!

- To może być tak jak w szkole…

- Okej. – rozluźniłam się.

- … tyle, że jest dzisiaj piątek.- dokończył.