2. Rozdział V

Tak tak, opieprzecie mnie, ale też się cieszcie, bo po egzaminach gimnazjalnych. To po pierwsze po drugie: nie wiem co dalej. mam jeszcze jeden rozdział i nie mam zielonego pojęcia co dalej.

Mogę w zamian wklejać tu inną opowieść? Też o wampirach i też troche sadystyczne, ale nie tak bardzo. i w końcu coś o miłości. Mogę? I pomóżcie z kontynuacją tego?

Na zachętę opublikuję początek tej drugiej powieści, dobrze? ._.

------------------------------------------------

Rozdział V

- Alucard!- gwałtownie otworzyłam oczy. Głowa pulsowała bólem. Szarpnęłam rękami. Lewą- jak zdałam sobie po chwili sprawę- miałam przykutą do ściany metalem, który był na tyle mocny, że nie umiałam go przerwać, ale nie srebrny, bo nie paliło.

- Alucarda tu nie ma.- ten sam blondyn stał w rogu kamiennego więzienia- pewnie w podziemiach zamku. Mężczyzna patrzył na mnie chłodnym wzrokiem, choć miałam wrażenie, że widzę ciekawość w jego oczach.

- Widziałam go!- zaprotestowałam.

„ Raczej czułam”

- Uratował cię przed śmiercią, ale już go nie ma. Ucieka przed tobą.

- Niby dlaczego?!

- Skąd mam to wiedzieć?- usłyszałam nutkę rozdrażnienia w głosie.

- Po co mnie zakułeś?- spytałam, starając się uspokoić drżenie- chyba ze strachu. Miałam pewność, ze ten jasnowłosy wampir był stary- dwie setki przynajmniej. Co znaczyło, że jest dużo silniejszy ode mnie.

- To nie ja.

- A kto?

- Ta, której szukasz.

- Czyli kogo?!

- Osoby, którą zna Alucard, prawda?

Zdenerwowałam się. Mi chodzi o imię, a ten powtarza tylko to, co myślę. Ale nie czytał w myślach. Chyba.

- I to nie jesteś ty. To nie ciebie szukam.- to było stwierdzenie, nie pytanie.- Czy mogę się spotkać z tym, kogo szukam?

- Możesz. Jak zrobisz jedna rzecz.

- Jaką?

Nie odpowiedział, tylko błyskawicznie wyszedł z pomieszczenia. Zostałam sama, więc miałam czas na rozejrzenie się. Siedziałam w pomieszczeniu z kamiennymi ścianami. Nie było duże, mniejsze niż mój pokój. Z pewnością byłam w podziemiu, pewnie zamku Draculi.

Wampir wrócił tak cicho, że nie zauważyłabym go, gdyby nie przyspieszony oddech dziewczyny, którą trzymał mocno za ramię. Była zwykłym człowiekiem. Znieruchomiałam.

- Pokaż, że jesteś prawdziwym Nosferatu i napij się z niej.- mężczyzna popchnął nastolatkę w moją stronę, a ta upadła i natychmiast odsunęła się do najdalszego rogu.

- Że niby co?!- poderwałam się na nogi, napinając łańcuch.

- Zostawiam cie tu z nią. Prędzej czy później będziesz głodna.- uśmiechnął się, a ja odniosłam wrażenie, że jest to uśmiech sadystyczny.

 Nagle zniknął… i miałam wolne ręce. Od razu rzuciłam się w stronę drzwi, ale zatrzasnęły się tuz przed moim nosem. Uderzyłam w nie.

- Cholera, otwieraj!- wrzasnęłam, waląc pięścią w drewno.

- Nie rozwalisz ich. Pośrodku jest srebrna blacha.- usłyszałam jego głos, a potem oddalające się kroki.

- Wracaj tu i wypuść mnie!- zawołałam za nim, ale odpowiedziała mi cisza. Uderzyłam w drzwi jeszcze raz, po czym osunęłam się na kolana, opierając o nie czoło.

Co on sobie myśli?! Wie, że jestem młoda i chce zmusić do zabicia?!

Minęło kilka godzin, a ja się nie ruszałam. Ze strony nastolatki też nie słyszałam żadnego szmeru, oprócz oddechu i przyspieszonego bicia serca.

- Jak masz na imię?- spytałam cicho. Zobaczyłam kątek oka, że dziewczyna drgnęła. Chwilę jej zajęło zebranie się w sobie i odezwanie się.

- A… Anke.- wyszeptała, a potem zdobyła się na odwagę, by dołożyć pytanie od siebie- Po co ci znać moje imię?

- Nie chcę, byś była dla mnie bezimienną osobą.- uśmiechnęłam się.- Mam pomysł, by przechytrzyć tego wampira.

- Ma na imię Christopher.

- No to Christophera. Jestem młodym nieśmiertelnym, jakiś rok temu Alucard mnie zmienił.

- I co z tego? Po co mi to mówisz?

- Po prostu.- odparłam. Sama nie wiedziałam, czemu jej to mówię. Prawdopodobnie potrzebowałam jej zaufania, a nie ma lepszego sposobu na zdobycie go, niż wyjawienie swojej przeszłości. Zwłaszcza osoba taka jak ja. Lub Alucard.

- Jaki pomysł?

Wyprostowałam się i wstałam. Dziewczynie natychmiast przyspieszył oddech i tętno.

- Spokojnie, nie bój się.- powiedziałam. Nagle zaczęłam się czuć  jak Alucard kiedyś, bo on też próbował mnie uspokajać, gdy go na początku spotykałam. Tyle, ze on czerpał z tego radość, a ja nie.- ten Christopher powiedział, że mam się napić, a nie, że mam cię zabić.

- Co?- nie zrozumiała mnie. Wzięłam głęboki wdech.

- Proszę, pozwól mi się ugryźć bez zabijania cię.

- A… ale…- przestraszyła się i spróbowała wcisnąć w ścianę.

- Proszę.- błagałam- Wiem jak się czujesz, pamiętam jak ja się czułam. Strasznie. Byłam gryziona przez Alucarda co tydzień w piątek, a potem przesypiałam cały weekend.

- Naprawdę?- rozszerzyła oczy szerzej, a ja wiedziałam, że próbuje to sobie wyobrazić.

- Szukam przyjaciela.- powiedziałam, patrząc jej w oczy- Zniknął, a ja dostałam wskazówkę, że powinien tu być. A gdy pojawiłam się pod bramą, zaatakował mnie Christopher. Ten, kogo śledzę uratował nie przed śmiercią…- urwałam.-  Nie patrz tak, przecież wampiry da się zabić. Nie umiem wykrywać obecności nieśmiertelnych w pobliżu siebie, ale jego płaszcz zawsze rozpoznam.

„ Za często miałam okazję go dotknąć”

- Miał płaszcz? Jak dokładniej wyglądał?- spytała i miałam wrażenie, że coś wie.- Zanim Christopher mnie tu przyprowadził, byłam kimś w rodzaju pokojówki.

- Długie czarne włosy, czerwony kapelusz i płaszcz, nazywa się Alucard.

- Alucard? Pani i Chris o nim mówili.- stwierdziła po chwili. Na mojej twarzy pojawił się szeroki uśmiech.

- Wiesz coś jeszcze?- przyskoczyłam do niej, a ta pisnęła i skuliła się, zakrywając twarz przerażona. Natychmiast się uspokoiłam.- Przepraszam. Nie skrzywdzę cię. Powiedz mi, co wiesz jeszcze, proszę.- powiedziałam cicho, cofając się do tyłu.

- Alucard…- wyjąkała, odsłaniając oczy- Mówili, że odwiedził w końcu swój dom.

- Zamek.- domyśliłam się.

- Ale zdajesz sobie sprawę, że to zamek Draculi, najstarszego Wampira? Tu nie rezydenturą zwykle wampiry.

Wyszczerzyłam się, rozbawiona, czym zarobiłam przerażony wzrok na moje kły. Szybko zamknęłam usta.

- No bo widzisz…- starałam się nie uśmiechać- Alucard był Vladem Tepesem.

- Twoim przyjacielem, którego szukasz, jest Hrabia?!- spojrzała na mnie szeroko otwartymi oczami, nie wierząc.

- To on mnie zmienił. Ratując przed śmiercią.

Anke zamknęła oczy.

- Widziałam go. Spojrzał na mnie. Prosto w moje oczy. A ja nie wiedziałam, ze patrzy na mnie Dracula.- przerwała na kilka sekund- Mówią, że umie zabijać samym spojrzeniem. Więc dlaczego jeszcze żyję?

Nic nie odpowiedziałam. Widzę, ze Alucard ma bardzo ciekawą opinię w swojej ojczyźnie.

- Więc go widziałaś? Był tu. Jak dawno temu?

- On…- zastanowiła się- Chyba wciąż tu jest.

- Że co?!- przyskoczyłam do drzwi i znów w nie uderzyłam tak mocno, że pokruszyłam drewno, docierając do srebra. Syknęłam z bólu.- Alucard!- wydarłam się. Tylko po co. Przecież nie zejdzie tu do mnie, żeby teraz pogadać. Zacisnęłam mocno szczęki, wściekła. I zrozpaczona. Tak w sumie, prawie płakałam. Wróciłam do Anke.

- Proszę. Pozwól mi. Nie zabiję cię.- Alucard był tak blisko, a czy go spotkam, zależało od człowieka przede mną.

- Ale…- znów się przestraszyła, a serce przyspieszyło.

- Nie musze nawet z szyi. Mogę z nadgarstka.

Nastolatka spojrzała na swój lewy nadgarstek.- Niestety Christopher miał rację.- dodałam. Jeśli ten argument nie pomoże, to nic jej nie przekona- Czym bardziej będziesz zwlekać, tym bardziej- trudno mi to przyznać- będę głodna. A to nie sprzyja opanowaniu.- skrzywiłam się.

- Czyli… teraz jeszcze mnie nie zabijesz, a czym później tym mam mniejszą szansę na przeżycie.- podsumowała cicho Anke.

- Niestety tak. A poza tym, jeśli Christopher ma przyjść za kilka dni, wolałabym, żebyś wtedy nie spała.

- Jesteś pewna, że przeżyję?- jej glos zaczął drżeć. Nie musiałam czytać w myślach, by wiedzieć, ze dziewczyna się bardzo intensywnie zastanawia, wymyślając „za” i „przeciw” ugryzieniu teraz.

- Tak.- nie miałam absolutnej pewności, ale to był zaledwie procent szansy. A poza tym...

„ Alucard mówił, że jestem na tyle silna, by przeżyć, że nikt inny nie przeżył…”

Zagryzłam wargę, niepewna.

„ Ale wypiję do momentu zemdlenia. Gdy zemdleje, przestanę. A Alucard pił długo po moim zemdleniu, prawda?”

Już wiedziałam, jak się czuł przy nakłanianiu mnie do dobrowolnego poddała się, już w jego pokoju. Przecież też się opierałam. Nawet bardziej niż dziewczyna siedząca przede mną.

„ Ale to był Alucard. A Alucard uwielbia, gdy ofiara się boi. Nie jestem nim, nie podoba mi się to, co widzę”

- Proszę… błagam nawet.- Anke dalej nie wyglądała na przekonaną. Nic dziwnego.- Jesteś lojalna wobec swojego Pana, czy kogoś?

- T… tak.- wyjąkała, zdziwiona nagłym pytaniem.

- On pierwszy raz sprzeciwił się swojej Pani. Przez tyle czasu wykonywał polecenia ze stuprocentowym efektem i posłuszeństwem. Kilka dni temu zniknął, zostawiając liścik. Pani kazała mi dowiedzieć się, czemu uciekł. A tylko on to może wiedzieć. Muszę go złapać w tym zamku, zanim znowu gdzieś zniknie. Błagam cię! Uwierzą, gdy będziesz miała ślady po kłach. Tylko tyle wystarczy.

Anke wzdrygnęła się, słysząc słowo „kły”, a potem po raz kolejny spojrzała na nadgarstek.

A potem z ociąganiem wyciągnęła go w moja stronę.

***

Wampir stojący w wielkiej, pięknie ozdobionej sali drgnął nagle. Pozostała dwójka, kobieta o szlachetnych rysach i mężczyzna, spojrzeli na niego zdziwieni. Nie ruszał się od bardzo długiego czasu, patrząc w podłogę, tak jakby przenikał ją wzrokiem i patrzył prosto na wampirzycę w podziemiach.

- Jak mówiłem.- odezwał się cicho.

- Ugryzła ją?- spytała kobieta.

- Tak…- potwierdził- I nie ma zamiaru jej zabić. Ale kto wie, może jej się nie udać.

- Przewidziałeś to.- stwierdził jasnowłosy mężczyzna.

- Och, Christopherze.- wampir uśmiechnął się, odsłaniając kły.-  Mieszkała ze mną przez dwa lata. Znam jej charakter i zachowanie doskonale.

Szatyn zmieszał się i odwrócił wzrok.

- Chciałbym, abyście przetrzymywali ją na dole jeszcze kilka dni, aby kiedy wyjdzie nie była w stanie mnie znaleźć. Nie sądziłem, że tak szybko mnie wyśledzi. Pewnie to przez Iscariot… mogłem tam nie iść. W każdym razie, gdy będzie z tobą rozmawiać, Elizo, to nie mów jej nic, gdzie się udałem. Najlepiej nie mów jej nic poza tym, że tu byłem. Zresztą to akurat wie. W końcu uratowałem ja przed Christopherem.- zerknął na mężczyznę.

- Starzejesz się, Vladzie Tepesie.- kobieta uśmiechnęła się złośliwie.

- Nie nazywaj mnie Vladem, Elizabeth.- warknął Alucard.- Tego imienia pozbyłem się pięćset pięćdziesiąt lat temu. A teraz idę szukać dalej. Dziękuję za gościnność.

***

Dziewczyna leżała oparta o moje uda. Nadgarstek Anke był „opatrzony” długim pasem z jej sukni, która z długości kostek zmniejszyła się do kolan. Patrzyłam w ścianę i analizowałam co się stało. Nastolatka zgodziła się, a ja wypiłam z nadgarstka tyle, by zemdlała. A raczej chciałam tyle wypić, bo ledwie się powstrzymałam przed zabiciem jej. Oczywiście- dalej jestem za młoda , by się powstrzymać… chociaż Anke żyje.

Ale przypomniał mi się mężczyzna zabity przeze mnie i westchnęłam ciężko. Miałam wrażenie, ze minęły wieki od wyskoczenia z trumny, a nawet odwiedzin Iscariote.

„ Kiedy ten Christopher przyjdzie?! Alucarda pewnie już tu nie ma!”

Niecierpliwiłam się. Minął jeden dzień od ugryzienia Anke. Nastolatka leżąca na moich nogach drgnęła nagle i otworzyła oczy. Spojrzałam na jej twarz. Nie była taka blada, a ja nie wypiłam tyle krwi, by musiała spać dłużej.

- Był tu ktoś?- spytała ledwie dosłyszalnym głosem. Pokręciłam głową przecząco, a dziewczyna spróbowała się podnieść.

- Nie wstawaj. Nie ma powodu i za wcześnie. Mam pomysł, co zrobić, gdy przyjdzie Christopher.

- Hm?- nie posłuchała i powoli usiadła, opierając się o ścianę obok. Nachyliłam się w jej stronę, ignorując drgnięcie, i wyszeptałam tuż przy jej uchu. Jeśli ktoś nas podsłuchiwał, to nie mógł tego usłyszeć. Chyba, że to był wampir. Trudno.

- Zaatakuję go, gdy wejdzie. Nie wiem czy to się uda, ale chcę spróbować.

- On jest za mądry.- odszepnęła przestraszona. Z uśmiechem podniosłam się i przeszłam pod ścianę prostopadłą do drzwi.

- A ja nie jestem tak głupia, by czekać, aż mnie zabije czy co on tam chce.

- Ale…

- I nie lubię się poddawać.

- To nie jest poddanie się, tylko dbanie o życie!- zaprotestowała.

- Alucard gonił mnie po lesie przez pół nocy. Zostałam poważnie ranna, ale dalej mnie próbował złamać, bym sama przestała uciekać i się poddała. Rzucał mną. Groził nożem. Rzucał nożem. Ale poddałam się dopiero, gdy mnie unieruchomił, a zagrożenie ugryzienia mnie było najrealniejsze niż przez inne momenty mojej ucieczki.

Słuchała w ciszy, patrząc na mnie, jakby była przestraszona, ale pod wrażeniem.

- Dlaczego żyjesz?

- Nie wiem.- odparłam.- Nie chce mi powiedzieć.

Przez chwilę słyszałam tylko bicie naszych serc i oddechy.

- No dobra. Nie lubię siedzieć w ciszy. Chcesz o czymś pogadać? O czymkolwiek?- nie myślałam o jakiś zwierzeniach prywatnych, ale o zwykłej rozmowie. Choćby na temat tego, jaka polityka jest w Rumuni.

- Przepraszam, ale dalej jestem śpiąca.- zwinęła się w kłębek i spojrzała na mnie spomiędzy rąk.- Nie zabijesz mnie, prawda?

- Mówiłam już, co myślę o zabijaniu. Nie, nie zabiję.- uśmiechnęłam się lekko, a Anke zamknęła oczy.

Cieszyłam się, że mi ufała. Szybciej niż ja pewnej osobie.