Rozdział XXXVIII

Kredka, nie pozwolę ci umrzeć ;3 Tylko jest pewien problem... a mianowicie po tym rozdziale jest XXXIX i epilog... ;_;
------------------------------

Rozdział XXXVIII

Minęły dwa miesiące. Zero odzewu od Iscariote, Radena też już nie spotkałam. Za to brązowy kot stał się przyjaźniejszy i zawsze gdy byłam na zewnątrz go spotykałam. Wygląda na to, że jednak zwierzęta nie boją się wampirów.

Ale ten spokój został zachwiany, gdy podczas jednej z przechadzek natknęłam się na Andersona, opartego o drzewo na mojej drodze. Natychmiast wyjęłam jedno wakizashi i sięgnęłam po pistolet.

- Czekaj.- blondyn podniósł rękę, zatrzymując mnie wpół ruchu.- Zanim mnie zaatakujesz chciałbym ci kogoś przedstawić. Jest nowym członkiem Iscariote.

Usłyszałam westchnięcie i otworzyłam szerzej oczy, zupełnie zaskoczona. Zza Alexandra wyszedł Raden.

- Mówiłem ci, ona mnie zna.- odezwał się, patrząc na blondyna ze znużeniem- Jestem śpiący, tylko po to mnie tu przywlokłeś?

- Żebyś z nią walczył.- warknął mężczyzna, a ja byłam coraz bardziej rozbawiona, że dramatyczny występ Andersona się wali.- Mówiłem ci wcześniej.

- Ale… to nie na mnie jest wściekła. Chce walczyć z tym, który ją skrzywdził.

- On ma rację.- wycedziłam, wsuwając z pochwy drugi miecz.- To nie on mnie zabił.

- Zabił cię?- obojętność i znużenie na twarzy Radena ustąpiła złości, gdy patrzył na księdza.- Nie powiedziałeś.

- Nie było potrzeby.

Miałam wrażenie, że kontury szatyna rozmazują się. Anderson też to zauważył.

- Idź stąd zanim pozna twoje zdolności.- syknął.

- Zdolności?- powtórzyłam, a potem przyskoczyłam do obracającego się Radena, łapiąc jego nadgarstek.- Jakie zdolności?

Mężczyzna zmrużył oczy i wyrwał rękę.

- Lepiej żebyś nie wiedziała.

- Czekaj!- zawołałam, gdy szybko pobiegł w głąb lasu. Nie odwrócił się.-

- Jakie zdolności?- warknęłam, obracając się do Andersona.

Którego nie było.

Anderson był w pułapce. Chcąc mnie zaatakować trafił na przeszkodę- Alucarda. Było to kilka dni po spotkaniu Radena i księdza. Wampir uległ moim namowom, by wyjść na spacer.

„ Tym razem nie daj sobie odciąć głowy”

Zanim mi odpowiedział zobaczyłam brązowo-szary kształt pędzący w moją stronę. Spróbowałam zrobić unik, ale wielki wilk- jak się okazało- nie zamierzał atakować mojego tułowia, na co byłam przygotowana, tylko zacisnął szczęki na mojej kostce i z moim piskiem zniknęliśmy wśród drzew. Całą minutę byłam ciągnięta i obijana o wszystko na co trafiłam, a potem nagle wilk mnie puścił i odbiegł dalej. Skuliłam się z bólu i zaciskając zęby otoczyłam dłońmi ranną kostkę. Czarna substancja otoczyła zranione miejsce. W ten sposób chciałam przyspieszyć regenerację.

- Nie wyleczysz tego zbyt szybko.- usłyszałam znajomy głos i gwałtownie spróbowałam wstać. Lekkie pchnięcie z powrotem pozbawiło mnie równowagi.

- Nie wstawaj.- Raden kucnął obok mnie, a ja błyskawicznie wysunęłam wakizashi. Ułamek sekundy później szatyn przyciskał je do mojej szyi.

- Nie chcę cię skrzywdzić.- wyszeptał.

- To mnie zostaw w spokoju.

- Przekaż Alucardowi, że wróciłem.

- Dlaczego? Kim ty jesteś?!

Czułam się słabsza, a powodem była krew lecąca z niezasklepionej rany.

- Zmiennokształtnym.- odparł, wstając.- To ja byłem tym wilkiem… i kotem.

- Kotem?!- byłam zszokowana. Tak łatwo mógł mnie w każdej chwili zabić…!

- Jeśli chcesz o mnie wiedzieć więcej, spytaj Vlada.

Odszedł, a ja po chwili zemdlałam.

Otworzyłam oczy i od razu dotknęłam kostki. Nie było otwartej rany, ale pulsowała bólem. Podniosłam się i zachwiałam. Nie wiem ile byłam nieprzytomna, ale jeszcze była noc i nie wyglądało na to, by miało wschodzić słońce. To dobrze.

„ Tylko ile od domu jestem?”

Zamknęłam oczy, próbując się skupić. W odległości 5 kilometrów na zachód był budynek, od którego odbijało się powietrze. Tylko minutę Raden biegł, a ja już wcześniej nie byliśmy zbyt daleko, więc to mógł być dom Alucarda.

Nie pomyliłam się. Gdy pojawiłam się niedaleko budynku zobaczyłam Wampira, chyba wracającego z walki z Andersonem. Wyglądał na zdenerwowanego, wręcz wściekłego. Dopóki go nie zawołałam nie wiedział, że stoję tylko kilkanaście metrów od niego. To znaczyło, że był bardzo rozproszony. Obrócił się gwałtownie, a ulga zastąpiła wściekłość.

- Alicia.

Podszedł do mnie, gdy musiałam oprzeć się o drzewo. Postanowiłam powiedzieć wszystko jak najszybciej.

- Porwał mnie zmiennokształtny.

- Zmiennokształtny?

Przytaknęłam.

- Zanim zaczniesz opowiadać wejdź do środka, co?

Jego głos stał się twardszy, a spowodowała to wzmożona czujność. Wykonałam polecenie.

- Mówił, że go znasz. Że on cie zna. Jako Vlada.

Wampir na chwilę znieruchomiał, a potem wyminął mnie i bez słowa zniknął w swoim pokoju, zostawiając otwarte drzwi. Uznałam to za zaproszenie i weszłam za nim.

- Alucard?- spytałam niepewnie. Stał przy oknie, z rękami w kieszeniach płaszcza.

- Radu.- stwierdził.

- Mówił na siebie Raden.

- Zmienił imię, tak jak ja.

- Kim był?- spytałam, zamykając drzwi. Jego oczy zaświeciły w ciemności.- Powiedział tylko, że jest zmiennokształtnym, że więcej powie mi Vlad.

- Radu Piękny.

- Radu… Piękny?!- prawie krzyknęłam, zaskoczona. Radu Piękny był… był… nie umiałam w to uwierzyć.

- Mój brat.- to Alucard wycedził.

- Brat.- powtórzyłam głucho.

- Zmiennokształtnym stał się w dzień mojego ścięcia.

- Kim tak w ogóle jest zmiennokształtny?

- Osoba, również nieśmiertelna, umiejąca zmieniać się w różne zwierzęta. Większość opanowała zmianę w wilka, to najprostsze, dlatego ludzie nazwali ich wilkołakami.

- Moment…- gdy to powiedział uświadomiłam cos sobie- … czyli legendarny konflikt między wilko… zmiennokształtnymi i wampirami istnieje naprawdę?

- Tak. Zmiennokształtni żyli jeszcze przed wampirami. Gdy ja się zmieniłem powstał konflikt o to, kto ma prawo być nieśmiertelny. Nie ma co więcej opowiadać.