Rozdział VII- część 3

Po paru sekundach stałam zrezygnowana, wiedząc z „ doświadczenia”, jak skończy się odmowa.

- Dobra decyzja.

Podniósł mnie z taką łatwością, jakbym była piórkiem, i wylądowałam na jego ramionach.

- Czemu tak?!- wykrzyknęła czerwieniąc się lekko, bowiem sposób, w jaki mnie trzymał, przypominał mi parę młodą, czy kochanków.

- A masz inny pomysł?

Mruknęła coś w odpowiedzi, odwracając wzrok speszona. Ja tu się przejmuję tym jak mnie trzyma, a jestem zdana na łaskę wampira!

Gdy dotarliśmy do środka, zamiast skierować się do „mojego” pokoju skręcił drugą stronę, wchodząc do pomalowanego na szaro pokoju.

- Alucard…- zaczęłam czuć się dziwnie.- … co to za pokój?

- To…- uśmiechnął się, a ja wykryłam nagle podstęp- … jest moja jadalnia.

Minął ułamek sekundy, zanim pojęłam o czym mówi. Wrzasnęłam i zaczęłam się wyrywać, ogarnięta paniką. Wampir puścił mnie, a ja upadłam. Miałam „ruszyć” w stronę wciąż otwartych drzwi, gdy poczułam, że chwycił mnie za kaptur i pociągnął w tył tak, że wylądowałam przed nim.

- Nie!- znowu „ przeraczkowałam” obok niego.- Zostaw mnie!

Przyspieszyłam i byłam już w progu, gdy kolejne szarpnięcie sprawiło, że wylądowałam w rogu pokoju. Nie poruszyłam się, zdając sobie sprawę, że próby ucieczki nic tu nie zdziałają. Spojrzałam przerażona na Alucarda, który podchodził powoli do mnie. Zaszurałam nogami, jakbym próbowała wniknąć w ścianę za sobą.

Zobaczyłam obok siebie jakoś przedmiot. Bez namysłu chwyciłam go, i rzuciłam w wampira. Złapał to, a ja zdałam sobie sprawę, ze była to torebka medycznej krwi.

- To wypiję później.- stwierdził trochę zmęczonym tonem, chowając przedmiot pod płaszcz. Przez głowę przeleciała mi myśl.

„ Co on jeszcze ma pod tym płaszczem?”

- Skończyłaś już?-  spytał, dość znudzony.

- Potwór! Kłamca!- ja już nawet nie krzyczałam, a jęczałam przerażona.

- Z pierwszym się zgodzę, wampir jest potworem…- chwycił mnie za bluzę i podniósł- … ale drugiemu się sprzeciwię.

Tylko refleksu mnie uratował. Chwyciłam nadgarstek Alucarda w chwili, gdy ten się zamachnął chcąc mną rzucić na ścianę. Zawisnęłam, kurczowo uczepiona ręki, a ten spojrzał zaskoczony.

- Puść mnie.

Rozprostowałam palce i wylądowałam przed Alucardem. Moja kolejna próba wciśnięcia się w kąt skończyła się niepowodzeniem, bowiem najpierw mnie unieruchomił, a potem dopiero podniósł.

- Jeśli teraz powiesz coś nie tak, to nie unikniesz o wiele silniejszego rzutu.- ostrzegł, a ja zbladłam i lekko pokiwałam głową, stwierdzając, że właśnie pozbył się wszelkich oporów na zabicie mnie, jeśli takie miał.

Posadził mnie na krześle stojącym na środku, którego nie widziałam wcześniej, i zamknął drzwi, co sprawiło, że pokój oświetlało jedynie szare światło zza okna.

„ Jest rano? Jak uciekałam, to było ciemno”

- Zbliża się szósta rano, tak dla twojej wiadomości.- uśmiechnął się złowrogo.- Świetna pora na posiłek.

Znowu zaczęłam zmagać się z niewidzialnymi więzami.

- Nic nie zdziałasz, jest silniejszy.

- Uda mi się.- warknęłam, choć wiedziałam, że to prawda. Nie dość, że czar był silniejszy, to jeszcze ja słabsza.

- I co wtedy?

Nie zdążyłam odpowiedzieć, bo zaatakowało mnie zmęczenie.

- Przestań…- jęknęłam, znowu błagalnym tonem, ale czar tylko się wzmógł i straciłam świadomość, zdana na jego łaskę.

----------------------------------------------------

Okay, właśnie zdałam sobie sprawę, jak wiele różni mojego Alucarda od tego hellsingowego :( 

Co do tego rozdziału, to jakoś szybko się akcja rozwinęła :/ W ciągu jednej wordowej strony gadał z nią po "przyjacielsku", a potem ją uwięził na krześle i uśpił O.o Mam nadzieję, że to nie zepsuło klimatu ^^ No, w każdym razie oto kolejna notka, w której znów postanowiłam pomęczyć Alicię. A przynajmniej tak będzie w następnej. Nie, to raczej nie spoiler.

No, to pozdrowienia,

Arisu