Rozdział IX- część 4

Gomenesai, gomenesai... ;( Dostałam karę na komputer, już jej nie mam, a więc macie notkę :3
I witam Vinterry-san ^^
Za to, że spóźniłam się tyle z notką, to od razu dam następną :D Nie martwcie się, w czwartek i tak będzie.
-------------------------------

Znowu zamarłam, a potem podbiegłam do drzwi. Zamknięte.

„Znowu?! Kolejny czar…”

Zaczęłam szarpać klamkę, a Wampir przyglądał się moim poczynaniom, stojąc spokojnie w jednym miejscu.

- Już się uspokoiłaś?- spytał.

- NIE!- wrzasnęłam i podbiegłam do niego z zamiarem przebicia go swoim nożem, który zawsze nosiłam w kieszeni bluzy. Wykonałam pchnięcie, a on znikł i pojawił się za mną. Chwycił mnie tak, że nie umiałam się wyrwać i zasłonił mi ręką usta, żebym nie krzyczała. Zaczęłam się szarpać, ale po chwili przestałam i osunęłam się na ziemie, dalej trzymana przez Alucarda.

- Już?- spytał ponownie. W odpowiedzi spuściłam głowę, a z oczu poleciały łzy, mocząc białą rękawiczkę.

„Przebiegły i złośliwy krwiopijca…”

- Dziękuję za komplement.- swobodny głos Wampira mnie zirytował- A teraz przechyl głowę.- zignorowałam polecenie i spróbowałam się szarpnąć.

- Uspokój się. To nic nie da.- liznął moją szyję. Po raz kolejny spróbowałam się uwolnić.

-Chcesz, żebym cię związał?- mruknął.

- Nie.- syknęłam przez jego palce.- Chce żebyś mnie puścił.

- Tego się nie da zrobić.- szepnął mi do ucha i wbił kły w skórę. Poczułam falę bólu. Nie krzyknęłam, bo nie chciałam mu sprawiać przyjemności. Przestalam się szarpać.

„Bo po co? Jeśli się poruszę, kły rozszarpią mi szyję i prawdopodobnie umrę. W co ja się wpakowałam?!”

Pomyślałam i znowu poleciały mi łzy.

„Ale dzisiaj się nie poddam. Nie zasnę”

Postanowiłam.

Starałam się nie zamykać oczu na zbyt długo. Po kilku minutach wzrok zaczął mi się rozmazywać i przywracałam go do stanu używalności przez szybsze mruganie.

Przestałam czuć nogi i poruszyłam nimi.

- Spokojnie. Tylko odpływa z nich krew…- mruknął Alucard.

- Spokojnie? Tylko?- jęknęłam.

- Odpływa nawet jak śpisz, więc nie ma powodu do obaw.

Spuściłam głowę i zaszlochałam.

„W co ja się wpakowałam?”

- Wolałabyś umrzeć?- spytał łagodnie Wampir. Zezłościłam się.

- A żebyś wiedział.- warknęłam. Poczułam jak krew płynie szybciej.

- Przestań się złościć. Ubywa ci krwi.

- A nie ubywa jak pijesz?!

- Teraz ubywa na daremne… a tak możesz wykarmić niewinnego wampira…- zaśmiał sie cicho.

- Niewinnego…- prychnęłam, ale moje sprzeciwy zostały przerwane, gdy znów zaczął pić.

Po kilkunastu minutach powstrzymywania się przed uśnięciem, poczułam jak przestaje. Zlizał pozostałe kropelki, a potem wyjął coś, co jak się domyśliłam było plastrem i nakleił mi na ranę. Wodziłam oczami po rozmazanych kształtach nie mogąc się ruszyć. Alucard podniósł mnie, położył do łóżka i przykrył kołdrą. Spojrzałam na niego i zobaczyłam ledwie widoczny, rozmazany uśmiech.

- Wytrzymałaś, ale teraz możesz już iść spać.

„ Najpierw mną rzuca i mnie gryzie, a teraz okazuje troskę…”