CV Rozdział XVIII

Nie wiem, co wstawić, więc wstawiam Greysona z bezprzewodową żarówką ^^

Macie. Ten rozdział wam się spodoba. Chyba. Powinien. Więcej dzisiaj nie dam. Czekam na komentarze ^^

Kii, jest napisane, że dodałaś XX rozdział Vampire Rose, a jak klikam, to wyskakuje, że nie ma takiej strony ._.

__________________________________

- Jak śmiałaś tak mnie okłamać?!- Anna wpadła do mojego pokoju bez pukania. Wypuściłam książkę przestraszona, a potem spojrzałam na nią.

- O co ci chodzi?

- O Saya- zniżyła głos do syku, podchodząc z gniewem do łóżka, na którym siedziałam- Okłamałaś mnie. Hush nie jest jego kochankiem!

Zmarszczyłam brwi.

- Powiedział mi, że jest. Dlaczego twierdzisz, że nie?

Zamiast odpowiedzieć, rzuciła mi takie spojrzenie, jakby coś zrozumiała.

- Specjalnie ci to wmówił- stwierdziła po chwili- Zamanipulował tobą tak, że mi to powiedziałaś. Ja się wkurzyłam, obiecałam nauczyć cię walczyć, a on ma przez to więcej zabawy.

Nieźle. Jak długo go znała, że tak szybko to wymyśliła?

- Idę do niego- zerwałam się z łóżka, a Anna nie zatrzymała mnie, gdy pobiegłam na dół.

- Say!- krzyknęłam.

- Co?- usłyszałam jego głos z salonu. Wpadłam tam i zobaczyłam zaskoczenie na jego twarzy, które pojawiło się na widok mojej miny. Sekundę później wybuchnął śmiechem.

- To nie jest śmieszne!- warknęłam.

- Ależ jest- zachichotał.

- Twoje manipulowanie wszystkimi naokoło zaczyna się robić irytujące!

- Taka moja natura. Ciesz się,

że Hush nie jest taki sam- Say wyszczerzył się- Wie o wiele więcej ode mnie i gdyby chciał, miałabyś przerąbane.

Zerknęłam na wampira, który w tej chwili stroił gitarę i udawał, że nas nie słucha. Powiedział Sayowi o mnie i o Władzie, czy nie? Say brzmiał, jakby wiedział, ale Hush złożył mi obietnicę, a zauważyłam, że wampiry rzadko ich nie dotrzymują.

***

- To sprawia, że mam jeszcze większą ochotę go pokonać- odezwała Anna, uśmiechając się promiennie, ale widziałam, że wciąż jest na Saya zła- Pewnie to też przewidział, ale nie obchodzi mnie to. Bierz miecz.

- To, że jesteś na niego wkurzona, nie znaczy, że masz się wyżywać na mnie- powiedziałam stanowczo, ale wykonując polecenie.

- Nie jestem na niego wkurzona- odparła, stając na przeciwko mnie- Jestem na niego wściekła. Atakuj.

- Nie- słysząc Husha, gwałtownie obróciłam się w stronę drzwi.

- Po co przyszedłeś?- Anna opuściła broń zdziwiona.

- Dzisiaj ja walczę z Karo- odpowiedział- I przepraszam, Anno, ale muszę cię wyprosić. Mogłabyś?

Karo? Nazwał mnie Karo?

- Jasne- mruknęła wampirzyca, odłożyła miecz i wyszła z sali. Gapiłam się na Husha w szoku, aż ten w końcu się odezwał:

- Coś się stało?

- Sądzę, że wiesz.

- Hm?- nie wiedział...

- Nazwałeś mnie Karo!- uświadomiłam go.

- Ach! Wybacz- westchnął- Miałem kiedyś przyjaciółkę o imieniu Carolina. Mówiłem do niej "Caro"... jeśli znowu tak powiem, popraw mnie. Widzę, że walczysz rapierem- zmienił temat- więc też wezmę rapier.

Otworzyłam usta, by wypytać o moją imienniczkę, ale zaraz potem je zamknęłam. Skoro nie chciał nic więcej powiedzieć, nie będę wścibska. Zamiast tego podniosłam broń i przyjęłam pozycję.

- Czy pojedynek z tobą różni się czymś od pojedynku z Sayem?- spytałam, gdy ustawił się naprzeciwko mnie.

- Czymś na pewno. To ja nauczyłem go tak walczyć, więc umiem więcej, ale sama porównaj.

Zaatakowałam go, celując w głowę, a ten odbił atak, ale ku mojemu zaskoczeniu nie skontrował. Znowu się na niego rzuciłam, a wampir uchylił się w bok. Gdy przeleciałam koło niego, nie zdążając się zatrzymać, poczułam ukłucie bólu pod żebrami. Stanęłam chwiejnie i przycisnęłam rękę do brzucha z jękiem bólu.

- Dwa centymetry w głąb ciała- odezwał się wampir- Nie tak dużo, ale boli jak cholera, nie?

Sapnęłam w odpowiedzi i wyprostowałam się. Nie odsuwając ręki od rany, znów się na niego rzuciłam, celując w klatkę. Odbił moje ostrze tak, że odkryłam całe ciało i sam się zamachnął. Zachwiałam się, bo od rany w boku przeszła fala bólu, ale zdążyłam się uchylić. Pamiętałam walki z Sayem, a jako że to Hush go uczył, nie rozluźniłam się, tylko uniosłam broń. Ostrze wampira uderzyło w moje, a ramię zadrżało od siły ataku. Hush opuścił miecz, a ja znowu się zachwiałam. Spojrzałam na niego.

- Chyba nie dam rady dłużej. Jestem zbyt słaba.

- Skoro tak- nie zmienił wyrazu twarzy- to cię wyleczę i możemy znowu walczyć.

- Jeśli dasz mi chwilę przerwy.

- Oczywiście.

***

Gdy po trzech miesiącach Hush mnie odprowadził, na twarzy Włada pojawiła się ulga. Nawet nie starał się jej ukryć. Zdawał sobie sprawę, że Hush o wszystkim wie?

Widząc go, przypomniało mi się, co zrobił, kiedy Say i Hush mieli mnie stąd zabrać, i poczułam wściekłość. Jasnowłosy wampir jakby ją wyczuł, bo szybko nas pożegnał i opuścił zamek.

- Jak śmiałeś zrobić coś takiego?!- warknęłam, zaciskając pięści, gdy stanął przede mną. Na jego twarzy pojawiło się niezrozumienie- Pozwoliłeś im zabrać mnie na trzy miesiące!- przypomniałam mu, podnosząc głos do krzyku- Mogłeś uprzedzić, że mam tam iść na tak długo! Wiesz, co mi robili?!

Prócz wściekłości czułam też rozpacz. Czemu rozpacz?! Że mnie tam zostawił? Że mi nie powiedział? To Wład Palownik. Nie musi nikomu nic mówić. Powinnam być mu wdzięczna, że w ogóle mnie ostrzegł! Że pozwolił zdecydować, czy chce tam iść, czy nie.

- Wiem- odparł po kilku sekundach, a zdezorientowanie zniknęło.

- Więc czemu na trzy miesiące?!

- Jeśli mnie zaatakujesz, będę musiał cię ukarać- powiedział nagle, uświadamiając mnie, że podniosłam rękę do ciosu. Opuściłam ją, wbijając paznokcie w dłoń. Tak bardzo pragnęłam go uderzyć, ale miałam dość bólu. Nie chciałam już żadnych kar. Poczułam pieczenie w gardle, gdy wbiłam w niego wściekłe spojrzenie.

- Twoje karanie jest niczym w porównaniu do tego, co oni mi zrobili- syknęłam w końcu, ale złość ustąpiła miejsca rozpaczy... i go przytuliłam, zaczynając płakać.

- Karolino...- mężczyzna wydawał się zaskoczony, ale poczułam, że objął mnie i zacieśnił uścisk, przyciskając do chłodnego ciała.

Owszem, był Władem Draculą, ale nie stracił duszy. Też czuł. A ja miałam wrażenie, że stał się dla mnie jak... starszy brat. Może nie ojciec, ale starszy brat. Raz wkurzający, raz opiekuńczy... Cholera, mieć za brata Palownika... Serio?

- Dlaczego nie uprzedziłeś?- spytałam w jego klatkę piersiową urywanym głosem- Dobrze odegrałam scenkę. To też bym umiała.

- Grałaś bardzo dobrze, jednak bałem się, że tego ci się nie uda wiarygodnie zagrać.

- Wykorzystałeś moje człowieczeństwo i strach.

- Masz rację- klatka piersiowa poruszyła się, gdy westchnął- Wykorzystałem. Do tego w celach egoistycznych. By nie dowiedzieli się o mojej... słabości.

Zaśmiałam się słabo, ale gardło ścisnęło wzruszenie. Byłam jego słabością. Zależało mu na mnie. Sekundę później spoważniałam.

- Hush wie.

Znieruchomiał na chwilę, ale zaraz potem mruknął coś.

- Cholerny obserwator- powiedział głośniej, ale słyszałam w głosie nie złość czy strach, tylko rozbawienie- Przed nim niewiele się ukryje.

- Usiłował mi wmówić, że jednak mnie kochasz- dodałam, a wampir parsknął śmiechem.

- Nie usiłował. Był ciekawy, jaką linię obrony przyjmiesz. I kocham cię- ale nie jako kobietę.

- Wydaje się, że dużo o sobie wiecie- powiedziałam, odsuwając się od niego i patrząc na jego przystojną twarz- Jak długo się znacie?

- Bardzo długo. Żył pięćdziesiąt lat (?) po mnie. Był pierwszą osobą, którą poznałem nie w celach konsumpcyjnych, a z którą tak długo rozmawiałem i nie zabiłem lub nie zmieniłem.

- Poznałeś go jako człowieka?- spojrzałam zaskoczona.

- O, tak. Hush był również pierwszym człowiekiem, który przekroczył próg mojej posiadłości.

- Pierwszym człowiekiem, który...- urwałam, gdy zrozumiałam sens jego słów- Co?!

- W tamtych czasach organizacje łowców dopiero zaczynały się kształtować- Wład skrzyżował ręce na piersi- Hush był, jak nazywam takich ludzi, biernym łowcą. Obserwatorem. Patrzył, co wampiry robią, trochę pilnował, byśmy nie wywołali paniki, ale generalnie to mnie obserwował. Z czystej ciekawości. Wytłumaczył mi, że po prostu postanowił odwiedzić Włada Draculę, o którym już zaczynały krążyć podejrzane legendy. Przyszedł do Poienari, w której kiedyś mieszkałem...

- I go zatrzymałeś- dokończyłam, wpadając mu w słowo- Ponieważ cię zaczepił, a nikogo nie było w zamku.

- Nie- Wład wyszczerzył się, gdy spojrzałam na niego zdezorientowana- Pogadaliśmy chwilę i tak, zatrzymałem go, ale nie dlatego, że był pierwszym człowiekiem. Był ciekawy mojej osoby i sposobu życia, więc poprosił o możliwość spędzania czasu na moim terenie.

- I nie miało to nic wspólnego z twoimi zasadami- upewniłam się, nie dowierzając.

- Tych zasad wtedy jeszcze nie było.

- Więc kiedy zacząłeś się do nic stosować?

- Po przemianie Hush to zaproponował- odparł spokojnie- Odkąd sam stał się wampirem, czekałem na człowieka.

- Ale to znaczy... że to Hush zainicjował to wszystko- wydusiłam zaskoczona.

- Tak. Już jako człowiek zauważył, że samotność doskwiera. I że trzeba mieć jakiś cel w życiu.

- I sprawił, że twoim celem stało się czekanie na kogoś, a potem mieszkanie z nim i opieka?- spytałam, próbując poukładać wszystko w głowie.

- Dokładnie- wampir kiwnął głową i kąciki ust zadrgały, gdy patrzył na mój zszokowany wyraz twarzy.

***

- Obudź się, śpiąca królewno.

Na policzku poczułam delikatne muśnięcie. Otworzyłam oczy i spojrzałam nieprzytomnie na leżącą obok mnie postać. Wcześniej Wład mnie ugryzł, więc teraz trochę nie kontaktowałam... ale nawet gdyby było ze mną wszystko w porządku, uznałabym to za wyobrażenie mózgu. Ręka Allena znowu musnęła mój policzek. Zadrżałam, gdy przeszły mnie dreszcze, a potem postanowiłam uświadomić zjawę, że naprawdę nie istnieje, bo najwyraźniej nie zdawała sobie z tego sprawy. A mnie bolało samo wspomnienie dotyczące Allena, nie mówiąc już o duchu wyglądającym jak on i mówiącym jego głosem.

- Jezu, mam fantazje jak Wład w lochu...- mruknęłam- Idź sobie, nie istniejesz... A tylko sprawiasz mi ból...

- Karolino- w jego glosie usłyszałam rozbawienie- jestem prawdziwy. I sądzę, że ty też wolisz, bym nie odchodził.

- Ta, jasne- spojrzałam na leżącą obok mnie postać i pomyślałam o absurdalności tej sytuacji- Mam ci uwierzyć, duchu... Allena?

- A mam ci to udowodnić?- zbliżył się i poczułam delikatny, ciepły pocałunek na ustach.

Zamarłam, a gdy się odsunął, pod powiekami zapiekło.

- Ty nie żyjesz- wyszeptałam, a mężczyzna starł z mojego policzka łzę z uśmiechem.

- Żyję, Karolino- odparł cicho. Natychmiast przysunęłam się do niego, dotykając jego klatki piersiowej, i zalałam się łzami. Naprawdę tu leżał! Mogłam go dotknąć. Nie był duchem! Wtuliłam się w niego, a ten przycisnął mnie do siebie jeszcze mocniej.

- Allen!- wyszlochałam- Nie wiem jak do cholery przeżyłeś atak Włada, ale tak się cieszę, że tu jesteś...

- Karolino- jedną ręką chwycił mnie pod brodę i podniósł moją głowę, bym na niego spojrzała- Kocham cię.

Straciłam oddech, wbijając w niego zszokowane spojrzenie. Powiedział to. Naprawdę to powiedział!

- Gdybym cię nie kochał, nie ryzykowałbym powrotu tutaj- dodał, uśmiechając się lekko.

- Ja...- urwałam, otwierając szerzej oczy- Co ty tu w ogóle robisz? Gdzie Wład?! Zabije cię, jak się dowie, że tu jesteś!

Łowca nawet nie zmienił wyrazu twarzy.

- Palownik wie- powiedział spokojnie- Wpuścił mnie do środka.

- Jak to... wpuścił?

- Błagam cię, Karolino- przewrócił oczami, na chwilę stając się znanym mi wcześniej radosnym łowcą- Sądzisz, że Wład Palownik nie sprawdza, czy ofiara nie żyje?

- Ale ty żyjesz!

- Bo mnie nie chciał zabić.

- Przestań mówić zagadkami!- zaczęłam się złościć z nerwów.

- Spokojnie- zaśmiał się- Wład mówił, że nie chce zabić Van Helsinga, więc tego nie zrobił.

- Widziałam cię. Martwego.

- Sprawdziłaś puls? Wprowadził mnie w coś w rodzaju śpiączki. Gdy tu wróciłem, powiedział mi, że jak zemdlałaś, zadzwonił do mojej rodziny i powiedział, że jestem półżywy, żeby po mnie przyszli. Uratowali mnie, a gdy chciałem wrócić do ciebie, znaleźli mi zajęcie w postaci pomocy wygnanemu łowcy. Dlatego tak długo nie przychodziłem.

Łzy znowu popłynęły po moich policzkach. Allen już wcześniej zamierzał tu przyjść. I ryzykował śmiercią dla mnie. Po raz kolejny.

- Muszę porozmawiać z Władem- oznajmiłam, wyplątując się z jego objęć, a potem kołdry. Obrócił się na plecy, z lekkim rozbawieniem patrząc, jak zmagam się z przekroczeniem go i nie spadnięciem z łóżka. Nagle objął mnie i przycisnął do siebie.

- Tylko go nie rozzłość- wyszeptał, pocałował moje czoło, a zaraz potem puścił- Trochę go zdenerwowałem powrotem- wyszczerzył się. Odpowiedziałam mu słabym uśmiechem, wstałam i wyszłam na korytarz. Nie zawołałam go, tylko poszłam do biblioteki. Miałam wielką ochotę zacząć na niego wrzeszczeć. Dlaczego mnie okłamał?! Dlaczego nie powiedział, że Allen żyje?!

Gdy nie znalazłam go w bibliotece, ruszyłam do zbrojowni.

- Wystarczy, że mnie zawołasz- usłyszałam za sobą znajomy głos- Nie musisz mnie szukać.

Obróciłam się na pięcie i wbiłam mordercze spojrzenie w wampira.

- Dlaczego powiedziałeś mi, że zabiłeś Allena?

- Nic takiego nie powiedziałem.

Otworzyłam usta, by zaprzeczyć, ale zawiesiłam się. Miał rację. Nigdy nie potwierdził, że zabił Allena. Unikał odpowiedzi, a ja uznawałam, że robi to, by mnie zdenerwować.

- Więc dlaczego nie powiedziałeś, że go nie zabiłeś?- syknęłam.

- Nie chciałem ci robić nadziei. I kusić.

- Rozwiń myśl- skrzyżowałam ręce na piersiach.

- Nie wiedziałem, czy Van Helsing na pewno przeżyje i nie chciałem wzbudzać w tobie nadziei. A jeśli chodzi o pokusę- gdybyś wiedziała, że żyje, chciałabyś utrzymywać z nim kontakt, a na to nie mogłem pozwolić.

- Niby z jakiego powodu?- warknęłam. To nie było wyjaśnienie.

- Nienawidzę Van Helsingów- odparł, krzywiąc się lekko- Nie ścierpiałbym, gdyby jeden z nich przychodził tutaj.

- I tak przyszedł- uśmiechnęłam się złośliwie.

- Miałem nadzieję- westchnął- że bycie na granicy śmierci coś da, ale Allen jest albo zbyt pewny siebie, albo zbyt głupi.

***