Rozdział VIII- część 3

Ojej, jaka ty niecierpliwa, Tanja-san (-chan?) ^^ nowy rozdział właśnie jest, następny w weekend, albo w poniedziałek, ale możliwe, że wrócę do pisania "pn-czw-sb", bo w święta udało mi się napisać dużo :3 cieszycie się?
Tak w ogóle, to czuje się zaszczycona, że udało mi się napisać (jeszcze piszę dalszą część, to już nie fanfic tylko książka xD) wciągającego fanfica :) Tylko zastanawiam się, Tanja, czy też uważasz, że za bardzo zmieniłam charakter Alucarda. Teraz też się zastanawiam, gdy chciałabym opublikować (cóż za marzenie!) no, jako książkę, to czy wtedy zmienić im imiona :) i raczej tak, nie kojarzyło by się z hellsingowym Alucardem ^^
No, ale doszliśmy do punktu kulminacyjnego (choć nie najważniejszego w "fanficu"), więc nie będe już przedłużać :D
 ----------------------------------------------------------

Teraz, gdy nie było go w pomieszczeniu, poczułam się troszkę lepiej i uspokoiłam się trochę. Przyjrzałam się pokojowi dokładniej i zauważyłam, że i tak nie miałam szans na ucieczkę przez okno. Po prostu było za wąskie.

Zapiekła mnie dłoń, więc przyjrzałam się ranie.

„ Nie wygląda najlepiej. W ogóle nie chce przestać  krwawić”

Poszukałam mojego noża, który leżał za mną, przy ścianie. Podniosłam go i odcięłam pięciocentymetrowy pas materiału z bluzy, który owinęłam wokół rany.

Zastanawiałam się też, czemu gdy nie ma w pokoju Alucarda, to się nie boje i jestem dość spokojna. Nie znalazłam rozwiązania.

Nagle drzwi się otworzyły i wszedł Wampir. Poderwałam gwałtownie głowę. Trzymał coś w ręce, ale nie widziałam co to jest. Spięłam się cała i odruchowo schowałam prawą rękę za siebie, mając dziwne wrażenie, że zrobiłam coś złego. Alucard podszedł do mnie.

- Pokaż dłoń.

Ostrożnie podniosłam lewą rękę.

- Nie tą. Prawą.- przewrócił oczami z irytacją.

Spojrzałam podejrzliwie, ale powoli wykonałam polecenie. Przyjrzał się mojemu „bandażowi”.

- Nie umiesz robić opatrunków.- stwierdził. Zdjął pasek materiału z rany i owinął bandażem, który przyniósł.

Potem się wyprostował, a ja wstałam z ociąganiem. Znowu mnie ogarnął strach i niepokój. Alucard zrobił krok do tyłu. Byłam mu wdzięczna za ten ruch, bowiem czułam, że stoi za blisko. Wampir wyciągnął w moją stronę dłoń. Teraz dopiero zauważyłam, że nie miał rękawiczek.  Automatycznie cofnęłam się o krok. Westchnęłam, denerwując się na samą siebie.

 Jak mam mu pozwolić mnie ugryźć, skoro się boję nawet, gdy chce mnie dotknąć ręką?!

Nagle popchnął mnie na ścianę, i sam zrobił krok, zbliżając się do mnie. Odgarnął mi włosy z lewej strony szyi.

Przez dwa czy trzy ostatnie dni, nie licząc tych przespanych, usilnie uciekałam przed Alucardem i tym co się za chwilę stanie, a teraz co? Dobrowolnie pozwalam mu się ugryźć, nie znając tego skutków! Piękna ze mnie skała¹! Ale mam upór!

Zaczęłam sobie wyrzucać.

- Bo masz.- usłyszałam przy lewym uchu i wzdrygnęłam się lekko. Zamyślając się, przestałam zwracać uwagi na to co robi Wampir. A to nie było mądre.- Długo uciekałaś, dłużej niż oczekiwałem. Wystarczy już, dość się namęczyłaś.- jego głos zmienił się na łagodny szept. Taki ton i sposób mówienia był nowością i wielkim zaskoczeniem.

- Ale mnie nie obchodzę twoje oczekiwania.- odpowiedziałam całkiem szczerze, spinając się- JA oczekiwałam, że ci ucieknę.

- To nie było możliwe.- zbliżył się do szyi, a ja przycisnęłam drżące ze strachu ręce do ściany za sobą, nie wiedząc co z nimi zrobić.

- Chwyć mnie.

- Co?- spytałam zdezorientowana, a ułamek sekundy później przypomniałam sobie, że słyszy co myślę. Niepewnie i z pewnym oporem podniosłam ręce i zacisnęłam palce na nadgarstkach Wampira, a ten opuścił dłonie zmuszając mnie do tego samego.

Zbliżył się jeszcze bardziej, tak, że mimowolnie cofnęłam głowę do tyłu, uderzając nią w ścianę. Powstrzymałam się od jęknięcia, bowiem Alucard zahaczył skórę kłami. Wstrzymałam oddech, jednocześnie drżąc i stojąc nieruchomo.

- Spokojnie.- wyszeptał Wampir i przebił skórę delikatnie.

Przeszło mi przez głowę pytanie, czy on specjalnie spowalnia „działania” doprowadzając mnie do strachu, czy po to, bym się przestała bać i mnie nie bolało.

Ale bolało. Bolało trochę mocniej niż skaleczenie nożem i zdałam sobie sprawę, że Alucard ledwie mnie drasnął.

„ Skoro tak boli teraz, to co będzie, gdy już ugryzie do końca?!” przeraziłam się. Jęknęłam z bólu, gdy Alucard wbił kły głębiej, i ścisnęłam z całej siły nadgarstki Wampira, chcąc w ten sposób wyładować ból. Ale drżałam i nic nie mogłam poradzić. Nagle przypomniałam sobie coś.

- Alucard…?

- Hmm?- mruknął, a potem dodał- Uwaga.

Kły zagłębiły się do końca. Krzyknęłam głośno z bólu i zacisnęłam kurczowo palce na rękach Alucarda. Musiałam przyznać, to trochę pomagało. Opanowałam się, wciąż drżąc, i powtórzyłam jego imię.

Hmm?

Drgnęłam zaskoczona.

„ To… ty?”

Taa

Na chwile zaniemówiłam. On nie tyle co słyszał moje myśli, co tez mógł do mnie mówić!

A potem spytałam.

„ Kim był ten mężczyzna, blondyn?”

To… Alexander Anderson

Nagle, nie wiem czy specjalnie czy przez przypadek, zacisnął mocniej szczęki, tak, że wydobyłam z siebie dźwięk, coś miedzy jękiem, a krzykiem.

Przepraszam. Anderson pracuje dla Watykańskich Sił Specjalnych, inaczej Iscariote, czy Wydział 13. Więcej ci powiem później. Okay?

„ Okay…”

Pomyślałam, czując, że blednę. I to nie tak przysłowiowo, a naprawdę. Znów zalała mnie fala bólu, o której częściowo udało mi się zapomnieć poprzez „rozmowę”, z której i tak nic  nie zrozumiałam. Zaczęłam jęczeć (błagając) i ściskać nadgarstki wampira mocniej.

- Proszę… przestań już!...

Ale Alucard nie drgnął. Wpiłam paznokcie w jego ręce czując, że słabnę i zaraz upadnę. Zatoczyłam się lekko i poczułam, że jestem przytrzymywana za ramiona, przez Wampira.

Coraz nie pewniej się czułam, nogi mi drżały, wzrok zaczął się rozmazywać i coraz bardziej rozluźniałam palce.

- Pozwól mi usiąść.- wymamrotałam niewyraźnie. Poczułam, że wysunął kły z mojej szyi i odsunął się lekko. Podniósł trochę swoje ręce pomagając mi się osunąć.

Gdy już siedziałam puściłam Alucarda i lewą ręką przycisnęłam rany na pulsującej bólem szyi. Opadła mi głowa, opierając się o klatkę piersiową. Po chwili poczułam, że Alucard podnosi mi głowę. Jęknęłam cicho, gdy dwie ranki się naciągnęły. Spojrzałam na jego twarz. Dolna jej część była cała zakrwawiona, ale oczy patrzyły na mnie z opanowaniem. Nasze spojrzenia się skrzyżowały. Spojrzałam błagalnie.

- Wystarczy… proszę.- wyszeptałam.

- Jeszcze chwila.- odparł łagodnie.

- Czy jak stracę świadomość, to umrę?

- Nie.

- Idę spać.- wymamrotałam, i z westchnieniem zamknęłam oczy.- Miało nie boleć…- wyżaliłam się jeszcze.

Zaczęłam poddawać się zmęczeniu, gdy znów poczułam ból. Znów ból, znów kły, znów krew.

Jęknęłam i oparłam głowę o ścianę, tym samym dając więcej miejsca Alucardowi.

A potem „zasnęłam” mając nadzieję, że faktycznie nie umrę.

------------------------------------------------

Ale długa... nie chciałam już przerywać tego momentu, więc macie szczęście :) To najłuższa notka jaką opublikowałam... zajmowała trzy wordowe strony ^^
Pozdrawiam,
Arisu