Rozdział IX- część 2

Gomenesai.... muszę was przeprosić za nienapisana notkę (czas i szkoła nie pozwala) oraz co gorsze, mam baaardzo złą wiadomość. ( Gomenesai...) Mogę pisać tylko raz w tygodniu (znów czas i szkoła...), i stwierdziłam, że czwartek mi najbardziej pasuje. ( Gomenesai...)
Dość "gomenesai", czas na następna notkę. [tak na marginesie, czas na kilka najnudniejszych, według mnie, rozdziałów :/]
--------------------------------------------

Jadłam już trzeci owoc, gdy za mną odezwał się głos:

- Może chcesz coś bardziej pożywnego?- podskoczyłam ze strachu, a obok mojego ucha świsnęła ręka w białej rękawiczce, trzymająca tace. Wampir położył jedzenie na stole.

- Mógłbyś się tak nie zakradać i mnie nie straszyć?- starałam się mówić spokojnym tonem i nie okazywać strachu. Obejrzałam się do tyłu w chwili, gdy Alucard zniknął.

- Postaram się, a ty… -pojawił się na krześle przede mną.- …dobrze się spisałaś. Wytrzymałaś, a nawet masz już ten swój sposób patrzenia na świat.- spojrzałam mu w oczy. Kryła się w nich troska oraz…

- Współczucie?!- krzyknęłam.

- Owszem. Ale tylko troszkę. A teraz pytaj o co chcesz.- zaskoczył mnie tym- Jestem ci to winny.

Zastanowiłam się.

- Ile spalam?

- Dwie doby. Dużo odpoczywałaś.

- Po tym co mi zrobiłeś… Czy Pan Walter ma jakąś broń?- spytałam zaskoczona własnym pomysłem.

- Zgadza się, ale nie powiem jakiej. I nie nalegaj na niego, kiedy będzie chciał, sam ci powie.

- Wasza ślina jest znieczulaczem?- przypomniało mi się, jak przestała mnie boleć rana na ręce po polizaniu.

- Tak jak ślina nietoperzy, owszem jest. Ale całkiem nie znieczula. Nie bolało tak mocno jak się spodziewałaś?

- Bolało mniej, ale długo trwało. Ile jeszcze… hmm… piłeś, gdy zasnęłam?

- Kilka minut.

- I ja żyję?! Nie wypiłeś całej?!- wykrzyknęłam.

- Trochę musiałem zostawić.- uśmiechnął się- Żebyś przeżyła.

- A czemu czar przestał działać, gdy zbliżyłeś się do mojej szyi?

- Gdy wampir się pożywia, jego "zaklęcia" nie działają.

- Wezmę to pod uwagę jak będę się bronić.- roześmiał się na mój komentarz, choć ja mówiłam pół serio, pół żartem- A teraz najważniejsze. Co chcesz ze mną zrobić?

Chwila ciszy, podczas której wzięłam sok i zaczęłam go pić.

- Myślę, że od września pójdziesz do szkoły.

Zakrztusiłam się piciem.

- CO?!

- Pójdziesz do szkoły.- powtórzył spokojnie wampir.-Ale ostrzegam, że jeśli ktoś się dowie lub domyśli to już nie żyje. Jednak oficjalnie też będziesz żywa.

- Którego dzisiaj?

- 29 kwiecień.

- Jutro są…- głos mi się załamał.

„Jutro są urodziny mojego taty...”

- Jutro powinny być urodziny twojego taty.- poprawił mnie- Nie są, tylko były.

- Nie pomogłeś.-warknęłam do niego.- Czy moja krew jest tak dobra, że musiałeś mnie gonić po całym lesie?

- Nawet nie uwierzysz jaka pyszna jest. Ale nie tylko z tego powodu cię ścigałem. Zostałaś jedyną żyjącą osobą z wioski. Gdybyś poszła do innej wsi i zaczęła rozpowiadać co się stało, musiałbym cię wyeliminować.

Wzdrygnęłam się na te słowa.