Teehle II

(Więcej Upiora)
Kiisia mnie namówiła c: Uznajmy, zemnie namawiałaś, Kii xD
Uwaga, zmiana w końcówce "Teehle I". Przeczytać, bo ważne ;p
________________________________________________

Gdzie jestem? W aucie? Dlaczego? Zasnęłam, wracając od dziadków? Co mi się śniło?

Leżałam na tylnych siedzeniach samochodu... Ale kierowcą nie był mój tata. Zerwałam się, a przynajmniej spróbowałam, bo oparcie się na prawej ręce wywołało falę bólu. Jęknęłam, opadając na fotele.

– Obudziłaś się - zauważył T, nie odrywając wzroku od drogi. Porwał mnie? Było już ciemno. Jak długo spałam? Miałam mętlik w głowie... – To dobrze. Lek przeciwbólowy chyba przestaje działać, skoro cię boli... To nawet lepiej, nie powinno się mieszać takich substancji...

Poczułam, jak skręca i wjeżdża na nierówna drogę. Zacisnęłam zęby, gdy wstrząsy wywołały więcej bólu.

– Jakich substancji? – wydusiłam, ale mężczyzna nie odpowiedział. Zgasił silnik i zapalił lampkę w aucie, po czym zaczął grzebać w schowku pasażera. Spróbowałam usiąść, ale ostry ból mnie powstrzymał. Zamrugałam, by przegonić mroczki sprzed oczu. Czułam się słaba, zbyt słaba...

– Leż, nie przemęczaj ciała. W ogóle to ciekawy liścik do mnie napisałaś. Znaczył mniej więcej tyle, że mam się odwalić?

Wymamrotałam coś.

– Chociaż gratuluję próby ujęcia to w grzeczne słowa. Nawet mi podziękowałaś za opatrzenie ran. Jak w ogóle masz na imię, droga "A"?

– Nie powiem.

– I tak się dowiem, prędzej czy później. Tak po prostu byłoby łatwiej. Ja się nazywam Teehle. Dobra, gotowe.

– Co gotowe?

Klapnął siedzenie pasażera, by mieć dostęp do górnej części mojego ciała.

– Drugi zastrzyk.

Automatycznie spróbowałam się odsunąć, gdy sięgnął po moją rękę, ale chwycił nadgarstek i wyciągnął ją w swoją stronę. Przetarł wnętrze łokcia środkiem dezynfekującym. Napięłam rękę, by ją wyrwać.

– Z czym zastrzyk?

Nie spodobał mi się uśmiech, którym mnie uraczył. Napięłam rękę, gdy wbił igłę. Nienawidziłam igieł. Zawsze robiło mi się słabo przy pobieraniu krwi.

– To trucizna – odparł w końcu – gdy było już za późno na opór z mojej strony. Dopiero po sekundzie zrozumiałam, co powiedział. Chce mnie otruć?!

– Jaka trucizna?!

– Najpierw zacznie ci drętwieć ta ręka – wyjaśnił spokojnie, a ja patrzyłam przerażona, jak wtłacza przezroczysty płyn do mojego ciała, nie będąc w stanie się sprzeciwić. – Potem odrętwienie obejmie dalsze części ciała...

Zaczęłam nie czuć palców. Spojrzałam spanikowana. Naprawdę mnie truł!

Odłożył półpełną strzykawkę obok siebie i mnie puścił. Zmusiłam się do przysunięcia do siebie zdrętwiałej ręki. Nie patrzyłam na Teehlego. Nie miałam czasu na mordercze spojrzenia. Musiałam się pozbyć trucizny z ciała. Jak to się robi? Jak użądli pszczoła, to się wysysa... Muszę wyssać jak najwięcej, zanim się rozprzestrzeni… chyba…

Teehle czekał spokojnie, aż całkiem się otruję, pakując fiolki i inne rzeczy z powrotem do apteczki. Nie patrzył. Miałam szansę na pozbycie się trucizny. Ledwie dosięgałam ustami do miejsca nakłucia, ale udało mi się. Zassałam i powstrzymałam się przed wypluciem. Była gorzko ostra, okropna, ale musiałam zrobić to jak najciszej, zanim Teehle zauważy.

Zassałam mocniej i chyba poczułam się lepiej, ale prawdopodobnie to była tylko moja wyobraźnia...

Kilka sekund później mężczyzna szarpnięciem odciągnął moją rękę od ust z zaskoczonym śmiechem. Cholera!

– Nieźle! Nie spodziewałem się tego. Ale przez to muszę ukłuć cię jeszcze raz.

Nie! Daj mi spokój!

Buntowniczo wyplułam truciznę, próbując trafić w jego twarz, ale drętwiejące usta nie dały rady i gorzka ciecz spłynęła po mojej brodzie. Wytarł ją z uśmieszkiem. Nie byłam w stanie nic zrobić. Gdy wbił igłę drugi raz, nic nie poczułam.

– Po prostu zaśnij. Nie zabiję cię.

"Właśnie mnie trujesz!" – chciałam mu odpowiedzieć, ale już nie byłam w stanie.

***

Coś mnie ukłuło w nadgarstek, gdy poruszyłam ręką. Otworzyłam oczy zdezorientowana i odkryłam, że jestem podłączona do kroplówki. Dlaczego?

Przekręciłam się na plecy i skrzywiłam, gdy ból przeszył prawe ramię... a zaraz potem wbiłam wzrok w jasnowłosego mężczyznę, który siedział w fotelu obok łóżka i trzymał książkę. Najwyraźniej wcześniej ją czytał, ale teraz patrzył na mnie szarymi oczami. Wymamrotałam kilka przekleństw pod jego adresem, nie wierząc, że to nie był chory sen, po czym obróciłam się z powrotem tyłem do niego.

– Trucizna nie zadziałała? Zbyt dużo wyssałam? – spytałam zmęczonym, ale ironicznym głosem.

– Stratę, którą wyssałaś, nadrobiłem podwójną dawką – odparł spokojnie. – I nie, wręcz przeciwnie. Zadziałała bardzo dobrze. Zabiłem cię.

– Co? To czym ja jestem, duchem podłączonym do kroplówki?

– Nie – zaśmiał się. – Chociaż ciekawa koncepcja. Ale mi chodziło o to, że zabiłem twoje ciało. Zostałaś martwa. Dwa dni temu odbył się twój pogrzeb.

Wreszcie zrozumiałam.

– Sfingowałeś moją śmierć? – spojrzałam z niedowierzaniem, obracając się do niego.

– Mówiłem, że jak skończę robotę, to zainscenizuję wypadek drogowy. Z udziałem motocyklistki – jedna ofiara śmiertelna. Oficjalnie znalazłem cię, gdy już byłaś martwa, i zadzwoniłem po pogotowie. Niestety nie uratowali cię.

– A rany postrzałowej nie zauważyli? – prychnęłam.

– Mam takie kontakty, że mógłbym zabić ludzi w kinie, a oficjalnie byłoby to jakimś zamachem. Taka rana jest malutkim szczegółem w sfingowaniu śmierci.

– Czym mnie otrułeś?

– Nie mogę podać ci nazwy substancji, którą ci wstrzyknąłem, ale opowiem w skrócie: sprawiła, że twoje ciało na kilka dni stało się dosłownie martwe. Zatrzymało podstawowe funkcje życiowe. Coś w rodzaju hibernacji. Musiałem pilnować, byś naprawdę nie stała się trupem, bo wstrzykując ci taką dawkę, nie wziąłem pod uwagę osłabienia organizmu spowodowanego wypadkiem i postrzeleniem.

– Co chcesz ze mną zrobić? – serce podeszło mi do gardła. Skoro pozbawił mnie przeszłości i rodziny, ma jakiś plan. – I dlaczego to zrobiłeś?

– Nic. Zamierzałem faktycznie odstawić do domu, ale Tessa nie pozwoliła, bo powiedziałem ci o wampirach.

– Nie wierzę w tę historię – odparłam ostro, siadając i opierając się o ścianę – Nikomu nic bym nie powiedziała, jeśli kazałbyś mi udawać, że był tylko wypadek drogowy. Kim jest Tessa?

– Teressa Elerain jest moją szefową. Na jej rozkazy działam. I chciałaby się z tobą spotkać, gdy wyzdrowiejesz.

– Po co?

– Żeby cię poznać.

***

Zdenerwowanie dopadło mnie po przekroczeniu progu wielkiej rezydencji, do której zaprowadził mnie Teehle. Przeszliśmy na wyższe piętro bez żadnej asysty – na szczęście. Teehle zapewniał, że jej brak jest podejrzany.

W końcu zapukał w grube, dębowe zdobione drzwi. Przytłumiony kobiecy głos zaprosił nas i mężczyzna otworzył drzwi, przepuszczając mnie pierwszą jak dżentelmen.

Brązowowłosa kobieta siedziała przy biurku zawalonym papierami. Odłożyła filiżankę herbaty na stolik obok. Roztaczała niesamowicie władczą aurę… wzdrygnęłam się i mimowolnie zawahałam, prawie wpadając na idącego za mną Teehlego. Mruknął coś i poczułam na plecach jego palce, delikatnie pchające mnie do przodu.

– Alexandro – odezwała się kobieta czystym, chłodnym głosem. – Usiądź. A ty wyjdź, Teehle. Nawet stąd widzę, że się ciebie boi.

– Nie mogę zaprzeczyć – wzruszył ramionami. – Nic nie wie, nie rozumie, więc się boi. Ciebie także.

– Przerażam cię? – zwróciła się do mnie. Gwałtownie pokręciłam głową… mając nadzieję, że uwierzy. Była straszna. Spokojna i lodowata. A jako przełożona Teehlego zapewne to ona kazała mu zrobić ze mną to wszystko, co zrobił…

– Odejdź – rozkazała, przesuwając spojrzenie na mężczyznę. Też na niego zerknęłam. Wolałabym, żeby został. Jeśli mogłabym wybierać, z kim lepiej mi będzie rozmawiać, to byłby to on.

– Teresso… – zaczął, ale mu przerwała:

– I nie podsłuchuj. Nie każ mi cię zmuszać – jej oczy błysnęły groźnie – Wiesz, jak tego nie lubię.

– Ja też – odparł kwaśno, a chwilę później kliknęły zamykane drzwi. Wystraszyłam się. Ma nie podsłuchiwać? Może chce mnie zabić, bo wiem?

– Usiądziesz w końcu? – Teressa wskazała ręką krzesło koło biurka. Wykonałam polecenie ze spiętymi mięśniami – Słyszałam, że nie wierzysz w wampiry – odezwała się.

– Tak – kiwnęłam głową, starając się wyglądać na pewną siebie.

– Co mam zrobić, byś uwierzyła?

– Pokazać mi jakiegoś, bo Teehlemu się nie udało – odruchowo dotknęłam postrzelonego barku. Rana już prawie nie bolała, ale wciąż miałam mocno ograniczone ruchy. Teressa zwróciła uwagę na mój gest.

– Musisz mu to wybaczyć. Czasami jego działania są… niespodziewane.

– Jak to? – zbladłam – Nie kazała mu tego Pani zrobić?

– Nie. Zadzwonił do mnie dopiero po przywiezieniu cię do swojego domu. A propos niespodziewanych działań, osobiście dłużej zastanawiałabym się, czy bezpiecznie jest cię otruć, gdy byłaś w takim stanie. Jednak Teehle ma większe wyczucie, jeśli chodzi o takie rzeczy. W każdym razie muszę sprawić, byś uwierzyła w wampiry.

– Po co? Skoro nie wierzę, to najprościej byłoby zostawić mnie w spokoju. Itak nigdy nie powiedziałabym o tym nikomu. Posłaliby mnie do psychiatryka – znowu spróbowałam przekonać, że nie jestem groźna.

– Nie będę ci tłumaczyć moich decyzji – odparła chłodniej – Chociaż to akurat decyzja Teehlego. Pójdziesz z nim na misję.

Zamarłam zaskoczona i przestraszona.

– Nie chcę – wydusiłam – Znowu mi coś zrobi. Dlaczego?

– Nie musisz chcieć. Bać też nie. Teehle nie pozwoli, byś zginęła. Powinnaś uwierzyć w wampiry, a sama powiedziałaś, że najpierw musisz je zobaczyć. Teehle ci pokaże.

– Nie chcę jechać na żadną misję. To znowu źle się dla mnie skończy, jestem tego pewna – zaprotestowałam.

– Stwierdzam to z niejaką przykrością – Teressa spojrzała chłodno – Ale nie masz wyboru. Jest druga metoda, ale ją może zastosować tylko Teehle, a on nie chce.

***