Bo kobiety nie mają prawa walczyć ;) (Primo)

Sorka, że Gabriel "Dracula"Belmont, ale nie miałam kogo wstawić. A jak już go Kii zbeszcześciła, to nic się nie stanie, jak dam gifa ;)
Nie mam całości i mogłabym wam dać, gdy napiszę całe... ale jestem wredna i daję tylko początek. Poczekacie sobie.

... tu się nic nie dzieje. This is the sadistic part xD

I mam nadzieję, że dorównuję Kii <3

+18

Do starszych czytelników: czy moje umiejętności pisarskie są lepsze niż w Hellsingu Fanfiku? :O Szczerze.
________________________________

Jasne. Wysłać mnie, żebym sprawdziła, czy Vlad Dracula w końcu wyniósł się z Poienari! Prychnęłam, skradając się do twierdzy. Mnie- kobietę? Żeby miał jeszcze większy ubaw przy "pojedynku"? Jakby telekineza mogła cokolwiek zdziałać. Wystarczy, że zechce, bym straciła wolę walki, i tak się stanie. Słyszałam wiele o aurach wampirów, także się z nimi spotkałam- ale nie z Draculą. Był najstarszy. Na pewno miał o wiele silniejszą. Taką, która w ciągu ułamka sekundy zwali mnie z nóg. Wzdrygnęłam się. Naprawdę miałam nadzieję, że go nie ma. Z tego, co łowcom było wiadomo, nikt go nie zabił, ale też od dawna się nie ujawniał. Podejrzewali, że zasnął. Albo się ukrył. Obojętnie, gdzie. Jeśli zasnął, to moja obecność w zamku nie powinna go obudzić. Sprawdzę i wrócę bezpiecznie...  A jeśli się ukrywał... cóż, miałam zdanie odmienne do reszty łowców. Vlad Palownik się nie ukrywa. Nie miałam pojęcia, jak się pożywia, skoro ani widu, ani słychu, ale na pewno się nie ukrywał.

Z rapierem w ręce i z duszą na ramieniu dotarłam pod wejście do Poienari i wślizgnęłam się do środka. I od razu serce podeszło mi do gardła. Promienie słoneczne wpadające przez okna sprawiały, że w holu nie było ciemno, a jedynie panował półmrok... ale dzięki temu widziałam, że wszystko jest zadbane. Świece płonęły. Nie było kurzu.

Nie wyniósł się. Wciąż tu mieszka. A ja tu jestem. Z nim. Sama.

Błyskawicznie obróciłam się do drzwi, by uciec, ale jakiś cień je zatrzasnął i zaraz potem zniknął. I tak tam podbiegłam. Oczywiście nie byłam w stanie ich otworzyć.

- Kobieta?- usłyszałam męski, przyjemny dla ucha głos. Był wyraźnie zaskoczony. Obróciłam się do jego źródła z sercem w gardle, unosząc broń, ale nikogo nie było. Za mną rozległy się ciche kroki i, nie patrząc, zamachnęłam się tam. Rapier przeciął powietrze.

- Zabrakło wam mężczyzn, że szkolicie także płeć piękną?

- Można tak powiedzieć- wydusiłam, próbując dojrzeć chociaż cień czy smugę, by wiedzieć, gdzie jest. Nic się nie ruszało. Obróciłam się za siebie... i cofnęłam o krok na widok czarnowłosego mężczyzny stojącego tuż przede mną. Spojrzałam na niego z przestrachem. Zielone oczy patrzyły na mnie z zaciekawieniem, ale także zimnem. I błyszczały w nich czerwone iskierki wskazujące na to, że nie jest człowiekiem. Jakby nie zdążyła tego zauważyć. A jego aura... jego aura nie była silna. Raczej postawa wskazywała na dominację i potęgę, nie aura... ale i tak nie wątpiłam, że to Vlad Dracula.

- Przyszłaś mnie zabić?- spytał jedwabistym głosem, a ja przełknęłam ślinę. Może uda mi się ocalić życie. Może. Pokręciłam głową, patrząc wysoko, w jego oczy. Był ode mnie wyższy o przynajmniej głowę, co nie dodawało mi komfortu.

- Nie- wydusiłam, a potem odetchnęłam jak najmniej widocznie. Musiałam się uspokoić. Po prostu musiałam. Wampir nagle się rozmył... i znów byłam sama.

- Więc po co przyszłaś do Poienari?- usłyszałam przy uchu mruknięcie. Wrzasnęłam zaskoczona i instynktownie zamachnęłam się trzymaną bronią. Tym razem ostrze nie przecięło powietrza- ale też nie trafiłam.  Dracula chwycił mój nadgarstek, po czym szybkim ruchem go wykręcił, wytrącając broń. Skrzywiłam się z bólu i z paniką wysunęłam w jego stronę drugą rękę, a przerażenie pomogło mi skumulować potrzebną energię. Mężczyzna poleciał na ścianę odepchnięty niewidzialną siłą. Uderzył w kamienie, jednak prawie od razu się zerwał z furią. Rzuciłam się do wyjścia.

Poczułam uderzenie w splot słoneczny. Straciłam oddech, a zaraz potem uderzył mnie w kark, posyłając na kolana.

- Przeproś- warknął.

- Nie mogę...- wykrztusiłam, łapiąc łapczywie powietrze-... bo... jeśli będzie okazja... zrobię to jeszcze raz.

- Ach tak?- chwycił mnie za gardło i uniósł nad ziemię. Mimowolnie złapałam jego nadgarstek i podciągnęłam się odrobinę- Więc dobrze. I tak przeprosisz. Jeśli nie teraz, to później.

Czyli nie zamierzał mnie zabić? Co chciał ze mną zrobić? Na pewno nie nic lepszego od śmierci...

- Powtórzę pytanie, bo chyba nie zauważyłaś, że spytałem- Dracula pierwszy raz uśmiechnął się, wściekłość zniknęła- Po co przyszłaś do Poienari, skoro nie po to, by mnie zabić?

- Kazano mi... sprawdzić... czy wciąż tu mieszkasz- wydusiłam, bojąc się reakcji. Rozbawi go? Rozgniewa?

- Po co chcecie wiedzieć, czy wciąż tu mieszkam?- zmarszczył brwi chyba szczerze zaskoczony.

- Nie wiem. Naprawdę!- dodałam z paniką, czując, że palce drgnęły groźnie.

- Wiedzieli, że jeśli tu jestem, to już do nich nie wrócisz- stwierdził chłodno i zacisnął szczęki, jakby rozgniewała go ta myśl- Zachowali się gorzej niż ja kiedyś.

Nie zdążyłam odpowiedzieć, bo spytał, zmieniając nagle temat:

- Dlaczego wyszkolono kobiety?- zmrużył oczy -Kobiety nie powinny walczyć.

- Niby dlaczego?!- syknęłam, zanim się powstrzymałam. Cholerny facet!

- Nie to miałem na myśli- odparł rozbawiony i nagle mnie puścił. Osunęłam się bezwładnie na kolana przed wampirem, nawet nie myśląc o próbie ucieczki lub ataku- Chodziło mi o to, czy jest jakiś szczególny powód, że zostałaś łowcą. Zabrakło już mężczyzn?

Nachylił się nade mną, a ja zadrżałam. Zaczęłam mocniej odczuwać jego aurę. To nie wróżyło dobrze.

- N-nie- wyjąkałam, zastanawiając się, czy mogę bezpiecznie wstać, czy uzna to za opór. Nie wiedziałam, co robić. Przepytywał mnie. Niewiele wiedziałam. Jeśli uzna, że go okłamuję, a ja naprawdę nie będę wiedziała...- To przez telekinezę... jeśli ktoś ma jakąś zdolność, a łowcy go znajdą, to zabierają go niezależnie od płci.

- Tego nie wiedziałem. A teraz, moja mała łowczyni...

Zamarłam, gdy nachylił się tak, że kłami dotknął szyi, i zacisnęłam mocno powieki.

- Proszę, nie- wymamrotałam przerażona- Zabij mnie jakkolwiek, ale nie tak.

- Och tak, zabiję cię. Potem- wyszeptał mi do ucha- Ale najpierw zrobię z tobą coś innego. I spodoba ci się to, gwarantuję.

Spięłam się, gdy poczułam nacisk kłów na szyi. Próbować się bronić? Szarpać? Zdążę wyciągnąć nóż?

Zanim cokolwiek zrobiłam, odsunął się... i uderzył kantem dłoni w tętnicę szyjną, pozbawiając przytomności.

***

Ocknęłam się na nieznanym łóżku i od razu oprzytomniałam. Dracula. Dracula musiał mnie tu przenieść. Po co?

Usiadłam.

Czy raczej spróbowałam usiąść, bo ręce miałam przykute kajdankami gdzieś przy górnej ramie łóżka. Szarpnęłam się panicznie... i następny fakt, z jakiego zdałam sobie sprawę, również nie był miły. Byłam naga. Całkiem naga. Co prawda leżałam pod kołdrą, ale musiał mnie rozebrać. Do naga. I na pewno zrobił to w jakimś celu, pomijając upewnienie się, że jestem bezbronna.

Jaka pora dnia była? Noc? Czy dzień?

Chyba zmierzch. Świetnie!

Lepszej pory nie mogłam wybrać na obudzenie się.

- I jak ci się podoba w moim łożu?

Na aksamitny głos Draculi znowu chciałam się zerwać i znowu kajdanki mnie powstrzymały. Nóg mi nie związał. Nogami też umiem korzystać z telekinezy. Nie tylko rękoma. Mam jeszcze szansę. Mogę spróbować uciec po odrzuceniu go, jeśli uda mi się uwolnić z kajdanek... gdzie moje spinki? Wsuwki? Miałam rozpuszczone włosy. O tym też wampir pomyślał!

- To twoje łoże?- wydusiłam, próbując wypatrzeć jego postać. Nagle zmaterializował się koło łóżka.

- Tak- odparł z uśmiechem- A ty, moja mała łowczyni, na nim leżysz- nachylił się i dokończył szeptem tuż koło mojego ucha- To oznacza, że także jesteś moja. Coś chłodnego i wilgotnego przesunęło się po płatku ucha. Z przerażeniem domyśliłam się, że to język wampira i zadrżałam.

- Rozkosz czy odraza?- Dracula nagle przestał wyglądać tylko groźnie. Teraz wyglądał groźnie i pociągająco.

Gdy tak pomyślałam, od razu odrzuciłam tę myśl. Jednocześnie zamarłam, bo zorientowałam się, co Dracula zamierza zrobić.

- Nie!- zaprotestowałam z przerażeniem, a ten uśmiechnął się szeroko.

- Skoro się domyśliłaś, to mogę przestać udawać.

Nagle znalazł się na mnie. Miał na sobie skórzane spodnie i do połowy rozpiętą koszulę.

Nie podobał mi się ten strój. Tak samo jak to, co ze mną zamierzał.