MV Rozdział X

Długo nie dodawałam, ale macie już. Dwa blogi zawieszone- ja nie zawieszę! Chociaż nie... już jeden, bo lisek wraca, prawda? <3

________________________________

- Idę do mojego byłego opiekuna- oświadczyłem, gdy Wład wrócił do zamku. Ostatnio dość często znikał.

- Opiekuna?- podniósł brwi z niedowierzaniem.

- Tak. Nie podam ci jego imienia- zacisnąłem usta. Nazywał się Nicolae i jako dziecko mieszkałem u niego jakiś czas wraz z Anną. Kiedyś powiedziałem mu, że jeszcze go odwiedzę. Minęło ponad dziesięć lat, więc wątpiłem, że mnie rozpozna, ale czułem potrzebę zobaczenia go. Wyżalić się na wampiryzm nie mogłem, ale chociaż porozmawiać...

- Nie musisz- Wład wzruszył ramionami- Nie interesuje mnie to.

Dwie godziny później stałem na uliczce przed domem Nicolaego. Miałem kilka noży- nawet srebrnych- ale to w razie jakiegoś wypadku. Przecież nie przyszedłem tu walczyć. Gdybym miał jeszcze bijące serce, boleśnie by teraz waliło. Delikatnie zapukałem w drzwi. Pamiętałem, że Nicolae mało sypiał, więc nie sądziłem, by teraz spał, ale nie chciałem go obudzić. Usłyszałem ruch i chwilę później ktoś otworzył mi drzwi... a zanim zdążyłem zareagować, zostałem wciągnięty do środka i przygnieciony przez Nicolaego. Wyszarpnął z mojego buta sztylet i z przerażeniem zobaczyłem, jak zamierza się na moje serce.

- Nie zabijaj mnie!- krzyknąłem, łapiąc jego nadgarstek i powstrzymując przed opuszczeniem ostrza. Spojrzałem na jego twarz... i zamarłem. Minęło dziesięć lat, a nic się nie zmienił. Żadnych nowych zmarszczek, siwych pasm w ciemnych włosach. Nic. Prócz tego, że zapuścił je i teraz sięgały prawie do ramion, a brązowe oczy były czujne, a nie przyjazne jak kiedyś.

- Niemożliwe- wydusiłem, otwierając szerzej oczy. Jego spojrzenie zmieniło się na niedowierzające.

- Nie wierzę- odezwał się schrypniętym z szoku głosem- Mircea?

- Ja to powinienem powiedzieć, Nicolae- warknąłem wściekle-Mieszkałem u wampira! Piłeś w nocy naszą krew?

- Nie- na twarzy ciemnowłosego pojawiło się obrzydzenie- Po prostu u mnie mieszkaliście. Opiekowałem się wami.

- Wampir!- nie umiałem myśleć o niczym więcej. Nicolae jest cholernym wampirem!

- Wybacz- wstał i pomógł mi się podnieść.

- Co mam ci wybaczyć? Kłamstwa?!- byłem wściekły. Wyrwałem mu nóż i schowałem do buta.

- Nie, o to nie śmiem prosić- nie wydawał się zaskoczony moim zachowaniem- Wybacz atak. Nieznajomy nieśmiertelny ze srebrną bronią stojący przed drzwiami jest dość niecodziennym widokiem. Ledwie cię poznałem. Dlaczego jesteś wampirem? Polowanie nie wyszło?

 Wymamrotałem coś o zdradzie, Draculi i zasadach, a mężczyźnie zrzedła mina.

- Dracula? Co ty, do cholery, robiłeś u Draculi?!

- Nawet nie pytaj.

- Co tam robiłeś?- powtórzył twardo. Nie odpuści... westchnąłem ciężko, ale opowiedziałem mu wszystko. O teście, o zasadach Włada, o planie łowców. I rzezi w ośrodku... a gdy wspomniałem o Annie, mężczyzna przerwał mi:

- Pozwoliłeś An was śledzić? I dotrzeć do Włada Draculi?!

- Nie moja wina! Nie wiedziałem, że nas widziała- warknąłem- Gdybym wiedział, w życiu nie pozwoliłbym jej przekroczyć progu zamku!

Westchnął i opadł na najbliższe krzesło. Usiadłem obok niego.

- Może lepiej by było, gdybym was nie zaczepiał tamtej nocy.

Otworzyłem usta, by zaprotestować, ale zamknąłem je, gdy nagle na twarzy mężczyzny pojawiło się przerażenie.

- Jeśli ty jesteś tutaj... to Anna została sama z Draculą?

- Nic jej nie zrobi- odparłem mając nadzieję, że mam rację- Nie łamie własnych zasad. Nie zabije jej.

- Nie mówię o zabiciu, tylko o tym, co może jej zrobić, gdy go rozgniewa.

- Ostrzegłem Annę, by nie sprzeciwiała się.

-Wracaj do niej- nie przekonałem go. Zdążyłem poznać Włada na tyle dobrze, by wiedzieć, że nie skrzywdzi Anny, jeśli nie zrobi nic złego. A nie była taka głupia, by próbować go zabić lub uciec. Do Nicolaego czułem jednak szacunek- mimo wszystko- i nie chciałem, by się bał o kogokolwiek, więc wstałem i przeczesałem ręką włosy.

- Mogłeś mi powiedzieć, że jesteś wampirem, wiesz? Gdy już spotkałem Jurija...

- Lepiej było nie mówić.

- Twój wybór- wzruszyłem ramionami. Sam nie byłem pewny, czy lepiej by było, gdybym wiedział- Teraz się tego nie cofnie. Mam nadzieję, że spotkamy się jeszcze Nicolae. Mamy całą wieczność. Ale na razie żegnaj.

- Żegnaj, Mircea- uśmiechnąłem się ciepło.

***

Na tym zakończę swoją opowieść. Dziękuję tym, którzy dotrwali do końca. Chciałbym powiedzieć, że gdy Anna dowiedziała się o tym, że spisałem tę historię, sama zapragnęła spisać własną. Dlatego wydaje mi się, że ten moment będzie dobrym końcem.

Żegnajcie i wy. Jeszcze się spotkamy.

Mircea.

________________________

Oj?

MV mi się skończyło ._.