MV Rozdział VIII

("You have Anna")- zauważyłam,że powtórzyłam gifa, więc zmieniam ^^

Zero komentarzy pod Buntownikiem... no trudno. Pozwoliłam sobie powkręcać Karasu <3 Udało mi się i chociaż raz pomyślałaś, że nie będzie happy endu? Yaoi endu nie spodziewaj się. Nie tutaj :D Odkryłam, że Mircea jest wybitnie aseksualny ;p Ale to przez moją naturę... Macie więcej MV, powiem wam, że zbliża się ku końcowi... a potem więcej CV i AV.

_________________________________

- Po co?- postanowiłem grać na zwłokę. Musiałem zabrać nóż Keitha, zawieszony u jego pasa. Dopiero teraz zorientowałem się, że wszyscy są uzbrojeni. Wszyscy prócz mnie.

- Każdy łowca po dłuższej nieobecności przechodzi taki test.

- Test- powtórzyłem głucho.

- Tak, test. Mający na celu sprawdzić, czy nie zostałeś zmieniony- odparł- Odsłoń ranę i udowodnij nam, że jesteś człowiekiem.

Cholera. Cholera, cholera, cholera.

- Przepraszam- odezwałem się cicho i wyszarpnąłem sztylet Keitha. Starszy łowca od kilku lat nie chodził na misje w terenie, zajmował się tylko papierkową robotą i szkołą, już dawno stracił refleks. Jednak zachował tyle przytomności umysłu, by wszcząć alarm.

- Daniel!- wrzasnął, a chwilę później wbiłem ostrzew jego klatkę piersiową. Uderzył mnie zapach krwi. Minęły dwa dni, a już robiłem się głodny...

- Gdybyście nie chcieli mnie zabić, nie byłbym wampirem- wysyczałem, a oczy mężczyzny rozszerzyły się z szoku- Tak, wiem o waszym laboratorium.

- Skąd...?- wycharczał.

- Dracula mi powiedział- wyszarpnąłem ostrze z jego piersi- Mówiłem Ryanowi, że wie więcej, niż wam się wydaje.

Mężczyzna osunął się na ziemię martwy, a ja obróciłem się i spojrzałem na oszołomionych łowców.

- No dalej!- warknąłem- Co tak stoicie?

Na ich twarzach pojawiła się złość pomieszana ze strachem. Musiałem wyglądać jak wampir. Świetnie. Odsłoniłem kły.

- Zobaczymy, ilu zabiorę ze sobą do grobu. Chcecie się zakładać, kogo i ilu?

Jeden z łowców, nieznany mi z imienia, nie wytrzymał i rzucił się na mnie. Bez wahania uniknąłem ostrza i wbiłem nóż Keitha w jego serce. W chwili, gdy upadł martwy, rozpętało się piekło. Kilku kolejnych zaatakowało mnie z wściekłością, jednocześnie z tym rozległ się dźwięk dzwonu- alarm oznaczający wampira w ośrodku. Ogłuszył mnie zaledwie na moment, ale i tak ledwie uniknąłem ciosu w serce. Ostrze wbiło się w klatkę piersiową zbyt po prawej. Zatoczyłem się kilka kroków do tyłu, oszołomiony bólem wywołanym przez srebro, po czym wyszarpnąłem nóż. Jasna cholera, bolało! Wbiłem je w jednego z łowców i odepchnąłem go od siebie.

- Nie uwierzyłbym, że przysłali cię do mnie na test, gdybym nie znał prawdy.

Zamarłem na ten znajomy głos i usłyszałem, że za mną ktoś zacharczał. Zerknąłem tam i zobaczyłem, jak Wład odrzuca ciało z rozszarpanym gardłem.

- Nawet jako wampir nie usłyszałeś, jak próbują zajść cię od tyłu. Jakim cudem uznano cię za najwybitniejszego ucznia?

- Co tu robisz?- spytałem, gdy stanął obok mnie i rozejrzał się po pozostałych łowców, którzy stanęli jak wryci na jego widok. Rozpoznali go. Zaskakujące było, jak bardzo Wład umiał pozostać sobą- spokojnym, chłodnym zabójcą. Widać nie myliłem się, mówiąc, że bez problemu zabiłby ich wszystkich.

- Ratuję cię. Gdybym nie powstrzymał tego tu- wskazał brodą ciało z rozszarpanym gardłem- miałbyś teraz sztylet w sercu.

Prychnąłem, nie umiejąc zdobyć się na podziękowanie, i zablokowałem cios Jurija, który najwyraźniej palił się do zabicia mnie. A ja paliłem się, by zabić go. Wkurzał mnie od zawsze i właściwie mógł być niewinny- chętnie się go pozbędę.

- Wiedziałem, że coś knujesz- warknął. Uśmiechnąłem się smutno.

- Nigdy nie umiałem udawać.

Rzucił się na mnie z wściekłością. Poczułem ulgę. Przez chwilę bałem się, że sprawi mi największy problem, ale wściekłość sprawiła, że nie było ciężko go zabić. Gdy wbiłem nóż w jego klatkę piersiową, zdążył spojrzeć z niedowierzaniem, apotem światło w oczach zgasło. Nawet nie poczułem żalu.

Minęło kilka minut, choć wydawało się, jakby całe wieki, a wszyscy łowcy leżeli na ziemi martwi lub dogorywający. Wład nie walczył bezpośrednio. Atakował dopiero, gdy ktoś obrał go sobie za cel lub gdybym nie zdążył się obronić. Chronił mnie. Chronił mnie...

Upuściłem sztylet i opadłem na najbliższe krzesło.

- Nie tak miało być!- jęknąłem, chowając twarz w dłoniach. Zapach krwi kusił...

- Czego się spodziewałeś?- spytał spokojnie Wład. "Na pewno nie testu, czy jestem wampirem!" chciałem warknąć, ale nie odpowiedziałem.

- Co, więc teraz mnie zabijesz?

Powiedział, że jak już wymorduję łowców, to sam mnie zabije. Nawet pogodziłem się z tą myślą.

- Zastanawiałem się nad tym, ale stwierdziłem, że nadajesz się na wampira. Jeśli będziesz chciał umrzeć, sam się zabij. Albo mi powiedz- wbiłem w niego zaskoczone spojrzenie. Darował mi życie?- Wracasz ze mną na zamek czy idziesz gdzieś?

Westchnąłem ciężko.

- Wracam. Uczniowie powinni być w pokojach. Najstarszy z nich miał zdawać za tydzień. No i gdzieś tu jest Daniel. Poradzą sobie.

Wstałem i bez słowa wyszedłem z budynku drugim wejściem- takim, którym wyszedłem od razu na zewnątrz. Chociaż nie potrzebowałem tlenu, by funkcjonować, wciągnąłem głęboko nocne powietrze.

- Nie chcesz sprawdzić, co jest na dole?

- A co, tak cię tam ciągnie?- mruknąłem- Mnie to nie interesuje. Mogą tam nawet trzymać żywe wampiry.

"Jeszcze pożałuję, że ich zabiłem. Może to było coś godnego ofiary w mojej postaci?"

- Nie interesuje cię, za co miałeś umrzeć?

- Najzupełniej.

Kłamałem i Wład o tym wiedział. Interesowało mnie, ale bałem się. I nigdy, przenigdy, nie wrócę do tego budynku.

***

Siedziałem na łóżku i gapiłem się w ścianę. Zrobiłem, co chciałem i nie wiedziałem, co teraz. Mam znaleźć sobie dom i udawać człowieka prowadzącego nocny tryb życia? Zostać łowcą-wampirem? Znaleźć kogoś, kto byłby gotów dawać mi krew i z nim zamieszkać?

Zabiłem wszystkich, którzy łączyli mnie z ludzką przeszłością. Wszystkich- prócz Anny. Co z nią będzie? Wie, że to przeze mnie rozległ się alarm? mam nadzieję, że nie. Jej świat- po raz kolejny- legł w gruzach. Mój zresztą też. Byłem nieumarłym potworem, który wymordował wraz z Draculą oddział łowców.

- Powinnaś była zostać z resztą łowców.

Usłyszałem nagle głos Włada dobiegający  holu głównego. Gdy skierowałem się w tamtą stronę, zorientowałem się... że jest tam człowiek. Walące z przerażenia serce ofiary zaczęło dudnić mi w głowie, spychając mniej ważne myśli w głąb umysłu. Wład kogoś tu wpuścił!

Zerwałem się i pobiegłem w tamtą stronę.

Ale zamarłem na szczycie schodów.

Anna.

Co ona tu...?

Stała naprzeciwko Włada, patrząc na niego z przerażeniem i wyzwaniem... czy ona ma moją broń? Poczułem ukłucie w piersi. Jeśli tu była, to wiedziała, kto zaatakował ośrodek. A broń mogła wziąć za równo po to, by mi oddać, jak poty, by mnie nią zabić.

Zobaczyłem nieznaczny ruch nogi Włada, zwiastujący, że zaraz się rzuci na Annę i błyskawicznie podjąłem decyzję. Też rzuciłem się w ich stronę i jakimś cudem zdążyłem go wyprzedzić. Odskoczyłem kilkanaście metrów w bok, obejmując Annę. Wład pojawił się na wcześniejszym miejscu dziewczyny i spojrzał na mnie z rozbawieniem.

- Szybki jesteś- stwierdził.

Nastolatka wyrwała mi się, ale od razu zagarnąłem ją za siebie, by odgrodzić od wampira. Poczułem, że zadrżała pod moim dotykiem. Obrzydzenie?

Spojrzałem na Włada ze złością i obawą.

- Nie waż się jej zabić- warknąłem.

- Nie zamierzałem i nie zamierzam- odparł spokojnie, przenosząc wzrok na dziewczynę. Wciąż widziałem rozbawienie, ale Anna prawdopodobnie go nie zauważyła. Raczej nie odróżniała jego ukrywanych uczuć.

- Więc dlaczego chciałeś ją zaatakować?!

- Nie zaatakować, tylko złapać- poprawił mnie- Czemu? Ponieważ ty już jesteś wampirem.

- Co z tego?- zaniepokoiłem się, widząc, że wyszczerzył się zadowolony

- Pomyśl. Skoro ty już nie jesteś człowiekiem...

Olśniło mnie. Kiedy Anna weszła, w zamku nie było człowieka. Należała teraz do Włada. Zesztywniałem i spojrzałem na niego z niedowierzaniem.

- Nie- powiedziałem zduszonym głosem.

- Oj, tak- naprawdę był rozbawiony w mojej reakcji. Czerpał przyjemność z tego, że jestem przerażony perspektywą Anny w zamku. Cholerny sadystyczny Wład Palownik!