Hellsing Past- Rozdział III

Macie z okazji świąt ;) Majo, gdyby Alucard ogarnął się z żądzą mordu, to już nie byłby znanym nam Alucardem xD Ale postaram się :3 Co wyjdzie, to wyjdzie...

Wesołych Świąt wam życzę, i komentującym i ninjom (na pewno jakieś są)i wszystkim innym <3

Już nie będę przynudzać i proszę:

------------------------

Przez kilka dni dochodziłam do zdrowia. Walter do mnie przychodził przynajmniej raz dziennie, sprawdzał ranę i zmieniał opatrunek. Wydawał się być zadowolony z jej stanu. Ja sama starałam się jej nie oglądać, mdlałam od takich widoków. To śmieszne, na co dzień mordowałam wampiry, mnóstwo krwi było, a bałam się takich ran...

Walter dał mi kulę, gdy mu powiedziałam, że nie wytrzymam dłużej w łóżku. Nie chciałam dwóch, bo wtedy obie ręce miałabym zajęte, a wolałam jednak mieć, czym się bronić.

Teraz szłam powoli korytarzem. Musiałam w końcu iść do Alucarda. Jakkolwiek bardzo tego nie chciałam, musiałam. Bledłam na samą myśl o tym, ale ścisnęłam ukradziony z kuchni nóż i kuśtykałam dalej.

Zeszłam do lochów i otwarłam jedne z drzwi. Z wewnątrz czułam mroczna

aurę, co wskazywało na to, że dobrze trafiłam. Z walącym sercem wkroczyłam do środka. Po kilku kulawych krokach drzwi sie zatrzasnęły, pogrążając loch w ciemności. Obróciłam się gwałtownie w ich stronę, ale przez przypadek stanęłam na rannej nodze i załamała sie pode mną. Poczułam, że ktoś chwycił mnie za ramiona i przytrzymał, bym nie upadla. Instynkt kazał mi dźgnąć tą postać, jednak trafiłam powietrze. Cofnęłam sie do tyłu z sercem w gardle, aż poczułam za sobą drzwi. Nacisnęłam klamkę, ale okazały sie zamknięte. Nagle rozległ sie cichy, straszny śmiech od którego przeszły mnie ciarki. Wstrzymałam oddech i odsunęłam sie od wyjścia. Rana pulsowała bólem, ale zacisnęłam zęby.

- Po co tu przyszłaś?- usłyszałam cichy glos.

- W końcu musiałam- odparłam drżąc. Nawet nie starałam się ukryć strachu. I tak musiał go widzieć. Albo czuć.

- Pokaż się!- wyszeptałam.

Na te słowa zapłonęły pochodnie wzdłuż ścian i zobaczyłam, że komnata jest

większa, niż myślałam. O wiele większa. A kilkadziesiąt metrów dalej stało

wysokie krzesło. Siedział na nim Alucard i patrzył na mnie rozbawiony. Po ustach błąkał się uśmieszek. Nie miał na sobie płaszcza, pistolety leżały na stoliku obok niego... Czy to wino?

Taaak... Na stoliku stała tez butelka z winem i dwa kieliszki.

- Chciałeś mnie zabić- stwierdziłam trochę oskarżycielskim tonem, decydując

sie podejść bliżej. Opierając sie na kuli małymi krokami zaczęłam podchodzić do niego.

- Ty też. Do tego pierwsza- zauważył, a potem uśmiechnął się kpiąco-  właściwie, to ja cie nawet oszczędziłem te dziesięć lat temu. Liczy sie?

Glos uwiązł mi w gardle. Pamiętał. Jasna cholera, wiedział, że to mnie wtedy

uratował!

- Zaskoczona?- zobaczył mój szok- Pamiętam wiele, czasami nawet zbyt wiele. Nie powinnaś sie dziwić, że cie rozpoznałem- urwał na chwilę- Podejdź bliżej.

Stałam dwa metry od niego, miałam podejść jeszcze bliżej?!

- Po co?- spytałam podejrzliwie.

- Myślisz, że ci powiem?

- Sam sobie podejdź- warknęłam.

Zanim zdążyłam zareagować, pojawił się przede mną. Rozszerzyłam oczy, zaskoczona, ale nic więcej nie zrobiłam, gdy nagle... zatopił kły w mojej szyi.

Wrzasnęłam zanim zdążył mi zasłonić usta, po czym wbiłam nóż w jego klatkę piersiowa, a gdy jego jedyna reakcja było zaciśnięcie zębów mocniej, zaczęłam sie panicznie wyrywać.

- Alucard! Przestań! Słuchasz mnie?!- próbowałam sie uwolnić, ale otoczył moje ciało ramionami i trzymał w mocnym uścisku. Wyszarpnęłam nóż i podźgałam go jeszcze kilka razy. Zero reakcji.

- Zostaw mnie! Alucard! Nie chce być wampirem- warczałam. Czułam jak serce uderza coraz słabiej- Puszczaj...- załkałam i straciłam świadomość. Nie powinnam była tu przychodzić.

***

- Do reszty oszalałeś?! -wydusiłam, próbując sie podnieść. O dziwo, rana

postrzałowa mnie nie bolała. No i nie byłam wampirem. Dopiero sie ocknęłam, a Alucard stal nade mną z mieczem w dłoni. Mieczem...?

- I gdzie my jesteśmy?!- dodałam, gdy udało mi sie wstać. Nie czułam ran na

szyi. Staliśmy na jakiejś odkrytej wieży. Niebo nad nami było zachmurzone, ale raczej dzień był. Miałam wielką nadzieję, że zaraz wyjdzie słońce i spali tego psychopatę.

- Baszta twierdzy Poenari w Rumunii- odparł spokojnie- Oszalałem juz pięćset lat temu.

- W Rumunii?- powtórzyłam słabo- Ile byłam nieprzytomna?

- Wciąż jesteś.

- Wciąż... Jak to?- odsunęłam sie krok do tyłu zdezorientowana.

- To sie nie dzieje naprawdę. Proste. Nie możesz zginać... ale ból i tak

poczujesz- nagle wbił ostrze w mój bark. Zachłysnęłam się, a potem dotarł do

mnie ból. Osunęłam sie na kamienie z jękiem i zobaczyłam kpiący uśmiech na

twarzy wampira. Przekręcił lekko nadgarstkiem, sprawiając, że stęknęłam z

bólu i skuliłam się trochę.

- Co ty...- wykrztusiłam oszołomiona bólem promieniującym z ramienia.  Mimo, że to nie działo sie naprawdę, o ile nie kłamał, wszystko odczuwałam jak normalnie. Nawet zaczęły mi migać przed oczami czarne plamki.

- Może zrobię na tobie sekcję?- na te słowa zamarłam. Oszalał to zbyt łagodne określenie! Wyszarpnął miecz jednocześnie go skręcając. Spowodował tym mój krzyk.

- Jak możesz... być tak okrutny?!- wydusiłam.

- Jak widać, mogę- odparł spokojnie- Za chwile znów będziesz zdrowa...

Miałam wrażenie, jakby mój bark sie zrastał. O tym mówi? Podobno nie da się tu zginąć... skoro tak, to mogę zrobić co chcę, a i tak przeżyje.

Podniosłam sie na chwiejnych nogach i rzuciłam na Alucarda. Albo sie tego

spodziewał, albo po prostu miał tak dobry refleks- w każdym razie zrobił

unik. Minęłam go,  zanim zdążyłam wyhamować, i wychyliłam sie za krawędź

wieży. Zobaczyłam, że jesteśmy bardzo, bardzo wysoko, a pod nami ostre skały czekały aż wypadnę...

Co też prawie sie stało, gdy nagle wampir chwycił mój nadgarstek i wyrzucił resztę ciała za mur. Zawisłam trzymana przez niego za jedną rękę. Pisnęłam trochę zaskoczona i zaczęłam sie miotać, by dosięgnąć ręką lub nogami kamienia. Alucard wyciągnął rękę prostopadle do ciała tak, że nie byłam w stanie w żaden sposób dosięgnąć baszty. Zdana na łaskę- lub jej brak-  wampira, druga ręką złapałam jego nadgarstek, by mieć dodatkowa ochronę, gdyby mnie puścił.

- Co ty robisz?!- wydusiłam, po chwili przestając sie ruszać i patrząc na niego

przerażona.

- Tylko to, co chcę- odparł z kpiącym uśmiechem i puścił mnie. Wrzasnęłam, ledwie zdążając mocniej ścisnąć jego rękę. Drugą dłoń też na niej zacisnęłam.

- Alucard... Alucard, wciągnij mnie, proszę cię!- zaczęłam go błagać, nie chcąc

patrzeć w dol.

- Po co?- uśmiechnął sie i w jego drugiej ręce zobaczyłam mizerykordię- Wiesz, co sie stanie, gdy natnę ścięgna w twoich rekach?

Zbladłam.

- Nie zrobisz tego.

Jego spojrzenie mówiło "Tak sądzisz?".

- Co sie stanie, gdy spadnę?

- Nie wiem. Może zginiesz.

- Mówiłeś, że tu nie da sie zginać...!

- Upadku z wieży jeszcze nie testowałem- odparł, wciąż się uśmiechając.

Zacisnęłam zęby i puściłam się. W chwili, gdy to zrobiłam, przez twarz wampira przebiegł wyraz zaskoczenia, a potem spróbował mnie złapać, jednak nawet wampirzy refleks nie wystarczył. Po kilku sekundach uderzyłam w ziemię. Nic nie poczułam.