Rozdział XXIX

Heh ;)
Ta też nienahjdłuższa, ale musi wam wystarczyć.
Nie obiecuje, ale jeszcze jedna powinna być do piątku.
----------------------------

Rozdział XXIX

Błysnęła stal i ostrze wakizashi dotknęło gardła Maxwella.

- Kłamiesz.- warknęłam.

- Nie kłamię.- nawet nie drgnął.- Hellsing oddał nam ciebie za złamanie prawa.

- Jakiego prawa?- zamurowało mnie.

- Kilkadziesiąt lat temu Hellsing i Iscariote zawarli umowę, że nie będą tworzyć wampirów, tylko je zabijać. Ale Alucard złamał tą zasadę, zmieniając ciebie.

Nie umiałam w to uwierzyć.

- Jako rekompensatę dali cię nam.

Zacisnęłam zęby i odsunęłam ostrze od szyi mężczyzny.

- Dobrze.- stwierdziłam, wracając na wcześniejsze miejsce.- Chcą, żebym była ich przeciwnikiem, to będę. Pożałują tego.- mruknęłam pod nosem, po czym dodałam głośniej.- Więc co mam teraz robić, panie Maxwell?

„Panie” dodałam, by zaznaczyć, że teraz jest moim przełożonym.

Mężczyzna wyraźnie zaskoczony szybkim przyjęciem faktu, zawahał się, a potem krzyknął:

- Yumiko!

Kilka sekund później do pomieszczenia weszła młoda zakonnica w okrągłych okularach.

- Tak, ojcze Maxwell?- spytała.

- Mogłabyś zaprowadzić Alicię do jej pokoju?

Zerknęła na mnie trochę lękliwie, a ja zastanowiłam się chwilę. Czy ta kobieta, mająca coś koło 25 lat, też walczy z nieumarłymi?!

- Dobrze, ojcze Maxwell.- ukłoniła się lekko i wyszła, a ja poszłam za nią, nie patrząc na biskupa. Gdy zamknęłam drzwi, od razu zatrzymałam kobietę.

- Hej?- odwróciła się do mnie- Też walczysz z wampirami?

Starałam się ukryć niedowierzający ton, ale nie udało mi się, bo zaśmiała się cicho.

- Nie ja. Yumie.

Spojrzałam na nią, nie rozumiejąc o co jej chodzi. Yumiko uśmiechnęła się uprzejmie.

- Pozwól, że zatrzymam to w tajemnicy. Dowiesz się za niedługo.-zamilkła na chwile- A teraz moje pytanie. Naprawdę jesteś Nosferatu?

Zaskoczyło mnie to, ale po chwili odpowiedziałam.

- Anderson zabił, Alucard zmienił, a Integra dopełniła.

- Jesteś z rodziny Hellsing?- czarnowłosa rozszerzyła oczy ze zdziwienia.

- Teraz wolę się do tego nie przyznawać.- mruknęłam, lecz na tyle głośno, by kobieta usłyszała.

- Och…- westchnęła i na tym skończyła się rozmowa.

Zakonnica zaprowadziła mnie do pokój, który był zadziwiająco podobny do tego w Londynie, a potem odeszła do swoich zajęć, jakiekolwiek one były.

Ja natomiast, wyczerpana natłokiem informacji, padłam do trumny i prawie natychmiast zasnęłam.