Rozdział XXIV- część 1

Mówiłam już, że czasami zaskakuję sama siebie? ^^

Tak na matginesie, kto czytał "Imperium Wampirów"? Jestem zauroczona tą książką. naprawdę zauroczona. Wręcz zakochana ( tyle w książce ile w Greyfriarze i Garecie) *-* Bjutiful <3 Polecam...

jesli ktoś czytał to niech tu nie spoileruje tylko mnie powiadomi, bo nie mam z kim pogadać o niej :/ Tym bardziej, że sie załamuję, bo nie ma , i prawdopodobnie nie będzie, drugiego i trzeciego tomu po polsku D; Jesli ktoś ma jakieś informacje na temat tych dwóch tomów, to prosze o ifromacje, bo sie załamię emocjonalnie i nerwowo ;_;

A teraz koniec gadanie i macie. następna za dwa tygodnie, bo wyjeżdżam :)

------------------------------------------

Rozdział XXIV

- Alucard?- spytała zaskoczona Integra. Stała w Sali Konferencyjnej, a naprzeciwko niej służący.- C on tu robi? Nie wzywałam go… no cóż.- wyjęła i zapaliła cygaro.- Za chwilę się dowiem. Niech wejdzie.

- tak jest, sir Hellsing- mężczyzna wyszedł, a  po chwili w drzwiach pokazał się Wampir. Wszedł i zamknął drzwi.

- Po co przyszedłeś?

Alucard zdjął kapelusz i spojrzał na swoją panią.

- Pamiętasz swojego starszego brata, Jamesa?

- A o co chodzi?- spytała podejrzliwie.- Zginął przy ataku wampirów, podczas misji. Uparł się, by pojechać na nią. Nie przypominaj mi o nim.

- Miał córkę, która zaginęła zaraz po urodzeniu.

- Miał córkę.

- Tak… z wampirzycą.

- Że CO?!- Integra gwałtownie podeszła do Wampira.- teraz mi o tym mówisz?! Wiesz, jak groźna może być dampirka, która nie ma zielonego pojęcia kim jest? ?!

- Jeśli moje podejrzenia są słuszne, nie zagrozi królowej, ani nikomu innemu.

- Wiesz gdzie ona jest?

- Podejrzewam.

- Gdzie?!

- W Londynie, czy raczej na jego obrzeżu.

- Zaprowadź mnie do niej. Muszę ja poznać.- Integra prawie podbiegła do stojaka na płaszcze, stojącego w rogu pokoju.

- Znasz ją.

- Co…?- zamurowało ją.- Znam ją…? Jak się nazywa?

- Alicia Stone.

- To niemożliwe.- oczy Integry wyglądały jak spodki.

- Jej krew od początku wydawała mi się znajoma, a przez to, że jest, czy raczej była, dampirką może odeprzeć wampirze czary.

- To niemożliwe.

- W tej chwili Walter poszukuje jej dokumentów. Trzeba sprawdzić co się działo od śmierci twojego brata.

- Dowiedz się, dowiedz się czy jest!

- Oczywiście.

Założył kapelusz i obrócił w stronę drzwi.

- Alucard.

- Tak?- spojrzał na nią.

- Papiery mogą kłamać. Wiem, że znasz inny sposób na upewnienie się.

- Znam. Ale ci się nie spodoba.

- Jaki?

- Jeśli wampir wypije krew osoby spokrewnionej, to stanie się Nosferatu. To jest drugi sposób, znany przez mały procent wampirów.

- W takim razie, gdy Walter wróci, dajcie jej moja krew. Za chwile wam przyślę.

- Tak jest, Integro. Będę czekać.

Alucard wyszedł z pomieszczenia.

Przeglądałam półki w bibliotece. Z nieznanych mi przyczyn, i Walter, i Alucard, musieli jechać do Integry, zostawiając mnie sama w domu.

Jechałam palcami po grzbietach, mrucząc przy tym tytuły. I zatrzymałam się przy cienkiej i oprawionej w skórę książce. Wyjęłam ją, otworzyłam na pierwszej stronie i znieruchomiałam.

- Nie wierzę.- trzymałam w ręce bardzo starą książkę, ze spisanymi w niej „wampirzymi zaklęciami”. Pisaną ręcznie.

Natychmiast poszłam do pokoju i położyłam się wygodnie na łóżku. Przejrzałam na spis treści. Dzielił się na dwa główne działy- ofensywny i defensywny.

- Ofensywa na razie nie potrzebna.- mruknęłam, otwierając na pierwszej stronie drugiego działu. I zaczęłam czytać.

„ Pierwszy czar: Osłona. Czar chroniący przed wchodzeniem do twojego umysłu”

„ Czyli przed czytaniem w myślach…?”

- Czy to jest podręcznik dla młodych wampirów?!- nie powstrzymałam się przed śmiechem. Żeby takie coś istniało! Żaden człowiek pewnie nawet o tym nie pomyślał!

„ Nie wyobrażam sobie Alucarda czytającego tego… chwila, moment, on jest pierwszym wampirem!”

Właśnie zauważyłam podobieństwo między jego listem pisanym do mnie, a tym pismem.

- Niemożliwe…- wyszeptałam zszokowana. Naprawdę mu się musiało kiedyś nudzić…

Mimo szoku znów zatopiłam się w lekturze.

„ By zaklęcie zadziałało, trzeba wyobrazić sobie, jak wygląda, co podczas niego się robi. Wizualizacja: głowę otacza mur nie pozwalający dostać się komuś do twojego umysłu. Jednak to zaklęcie jest bardzo wyczerpujące, więc nie można trzymać go długo”

- Aha.- mruknęłam i spróbowałam wizualizacji. Po kilku minutach nie poczułam żadnej różnicy. Westchnęłam i przeczytałam następne zaklęcie. Dotyczyło ono ochrony przed unieruchamianiem (dobrze trafiłam!) i nazywało się Tarcza.

- Oryginalne nazwy, nie ma co…

Było więcej zaklęć defensywnych, ale ciekawość kazała mi się przenieść na ataki. I pierwsze jakie zobaczyłam, to było „Ogniste Tornado” (naprawdę, nazwy do tej pory mnie doprowadzają do śmiechu).

„ Wizualizacja: Tornado, nie większe niż dwa metry, zmierzające w stronę osoby, która jest celem”

- Czyli, że to niby takie proste?- rozejrzałam się po pokoju- Dobra, tego próbować nie będę.

„ A to, że trafiłam na ta książkę, utrzymam w tajemnicy”

Wstałam i odłożyłam „podręcznik” pod poduszkę. Potem poszłam w stronę drzwi. W tej samej chwili do domu wszedł Alucard z Walterem. Obu zamurowało, gdy mnie zobaczyli.

- Szybko się obudziłaś.- odezwał się Alucard, dziwnie chłodnym tonem.

Gdy oni wyszli, ja spałam. Wampir zostawił na szafce nocnej liścik z wiadomością, gdzie poszli.

- Nie będę spała całego dnia, przecież.

Uśmiechnęłam się radośnie, a potem poszłam do kuchni.

„ Oni coś przede mną ukrywają”

Poznałam to po chłodnym tonie Alucarda. Dawno tak do mnie nie mówił. Otworzyłam lodówkę i wyjęłam torebkę krwi. Wzdrygnęłam się, ale wbiłam słomkę i zaczęłam pić. Po chwili zaczęło mi się kręcić w głowie. Siadłam na krześle, ale po kilku minutach wciąż nie czułam się najlepiej.

Wstałam i chwiejnym krokiem ruszyłam w stronę swojego pokoju. W połowie drogi obok mnie pojawił się Wampir.

- Co się dzieje?- spytałam, próbując skupić na nim wzrok. W tej chwili widziałam Alucarda podwójnie.

- Nic złego.- odparł spokojnie, idąc za mną.

- Co mi dolałeś do krwi?!- obróciłam się, zaniepokojona, w jego stronę.

- Inną krew.

- Więc dlaczego…- nie dokończyłam, bo upadłam, tracąc świadomość.