Rozdział XXIV- część 2

no więc mam tu internet (gorzej z pozwoleniem rodziców by korzystac z komputera) i pozdrowienia znad Zalewu Solińskiego ^^
jak właśnie zauważyłam znów zmieniłam zasady panujące w świecie Hellsinga: z wampirem nie jest jak z Victoria gdy ta wypiła krew Bernadotte, tylko właśnie mdleje :p właśnie wam zdradziłam :/
To krótka notka, bo nie zauważyłam, że tylko tyle jest do końca rozdziału. Jak zdążę to dodam następną (jestem powoli wyganiana)
----------------------------

Z biblioteki wyszedł Walter i stanął obok podnoszącego dziewczynę Alucarda.

- Jednak.

- Niestety, akta nie kłamały. Zemdlała od krwi Integry.- powiedział Wampir, cicho.

- To dobrze, czy źle?

- Z naszej perspektywy, nie najlepiej. Z perspektywy Alicii: nie musiała zabić człowieka, by stać się Nosferatu.

- To dla niej dobrze.

- Jak najbardziej.- Alucard zaniósł dziewczynę do trumny.- Ale czeka ja jeszcze jeden sprawdzian. Musi udowodnić, że jest godna krwi Hellsingów.

- Co…? Alucard, nie przesadzaj. Sam chciałeś, by stała się Nosferatu.

- Ale nie w taki sposób! A do tego, dzisiaj nie pozwoliła mi wejść do swojej głowy! Nie słyszałem jej myśli!

Walter zamarł.

- Ale… jak? To niemożliwe!

- Nie była Nosferatu... gdy ją znalazłem w lesie, rok temu, była dampirką, choć o tym nie wiedziała. Więc, gdy ją zmieniłem, była nie-Nosferatu, czy –pół-Nosferatu?

Walter kilka sekund później odpowiedział.

- Mówisz, że podbiegła do Andersona jak Nosferatu, i wciąż umiała się oprzeć twoim czarom. Prawdopodobnie była pół-Nosferatu, jeśli ktoś taki naprawdę istnieje.

- Istnieje. A Alicia jest tego „żywym” dowodem.

Nastała krótka cisza, a potem Walter spytał.

- Więc co masz zamiar zrobić jak się obudzi?

- Jak chcesz, to możesz tam być.

Mężczyzna westchnął.

- Czyli nie masz zamiaru mi powiedzieć?

- Nie mam.- ton głosu Alucarda pozostał be wyrazu. A Walter martwił się o dziewczynę. Zdążył już zauważyć, że Wampir jest w niektórych momentach nieprzewidywalny.