Rozdział XV

Vint-chan, zrobiłaś z Alucarda zboczeńca xD Dodam dzisiaj notkę, bo mi sie nudzi, a nawet dwa rozdziały (czyt. dwie notki), bo ta jest krótka.
Alicia zdecydowanie za szybko wybacza -.- Nie umiem tego zmienić, żeby jeszcze się trochę powkurzała.
------------------------------------------------

Rozdział XV

Otwarłam oczy. I pierwsze co zobaczyłam, to było leżąca na szafce nocnej książka. Ta sama, którą czytałam kilka dni temu. Drugie zaś, to moja lewa ręka, owinięta bandażem.

Wraz z tymi dwoma rzeczami przypomniały mi się ostatnie wydarzenia.

- Alucard!- wrzasnęłam wściekle, siadając i rzucając książka w miejsce, gdzie zawsze siedział. Miała, rację, był tam, na krańcu mojego łóżka. Złapał lecący przedmiot, położył na materac i zniknął.

Minął ułamek sekundy, zanim zostałam przygwożdżona do łóżka jego dłonią.

- Puszczaj mnie!- zaczęłam się wyrywać, ale po kolejnej chwili znieruchomiałam i zaniemówiłam z przymusu.

„ Przestań mnie czarować!”

Oddychałam ciężko, naciskał na moją klatkę piersiową. Gdy się „ uspokoiłam” nachylił się.

- Wybacz mi to, co zrobiłem i zrobię.

„ Co…”

Krzyknęłam z bólu, gdy wbił kły się w szyję. Znów zaczęłam się szarpać, ale unieruchomił moje nadgarstki.

Zaatakowało mnie zmęczenie. Nie mogłam się oprzeć i zasnęłam, wciąż wściekła i zrozpaczona.

„ Dlaczego znów mnie ugryzłeś?!”

Znów otworzyłam oczy. Byłam słaba, ciągłe picie krwi, raz za razem wyniszcza organizm.

Obróciłam się na brzuch i zaczęłam płakać. Wiedziałam, że Alucard tu jest, ale byłam prawie pewna, że „ unieszkodliwi”  mnie dopiero wtedy, gdy się wkurzę.

- Dlaczego ją zabiłeś? Czemu nie wymazałeś jej pamięci, na przykład?- spytałam do poduszki.

- Nie umiem.

- Co?- obróciłam się i spojrzałam na Alucarda. Nie spodziewałam się usłyszeć tych słów, w szczególności z jego ust.

- Nie umiem.- powtórzył cierpliwie.

- Jak to… nie umiesz?

- Po prostu.- wzruszył ramionami, odwracając wzrok.- Nie umiem wszystkiego. Nie miałem wyboru.

Moja złość trochę spadła, ale to tylko dlatego, że była szansa, by mówił prawdę. Była szansa.

- Naprawdę.- znów spróbował mnie przekonać, słysząc moje myśli.

- A może chciałeś po prostu wypić trochę innej krwi niż moja?- starałam się tego nie mówić ze złością, ale średnio wyszło.

- W każdej chwili mogę wypić medyczną.

- Nie wmawiaj mi, że medyczna jest dobra.- to już warknęłam.

- Nie zrobiłbym ci czegoś takiego, gdybym miał wybór.

Nie wierzyłam mu. Powoli wstałam i zachwiałam się, a potem ruszyłam do łazienki.

W połowie drogi Wampir zablokował mi drogę. Objął mnie, a ja się spięłam, nie wiedząc o co mu chodzi (miałam nadzieję, ze zaraz mnie nie ugryzie). Po chwili zrozumiałam, że próbuje mnie pocieszyć. Co prawda nie bardzo mu to wychodziło, ale sam gest był miły i pocieszający. Również go objęłam i rozpłakałam się.