Rozdział XIV

A więc witam ponownie! :D Już was rozumiem, gdy wołacie na mnie żebym dała następną notkę, dzięki Hatre-chan i Vinterry-chan :) I bynajmniej tez narzekam, że nie dajecie częściej :p i nie przestanę narzekać prawdopodobnie :( Macie notkę, iczekam na kolejne u was :) daje wam czas do jutra -.- *udaje, że grozi* Ale podoba mi się ich długość u was :3
------------------------------------

Rozdział XIV

Usłyszałam wrzask.

- Kate!- krzyknęłam, odrzucając nóż, którym dłubałam na około zamka. Zaczęłam walić w drzwi. Po dwóch minutach, zaczęłam biegać po domu, w poszukiwaniu Waltera. Kolejna minuta zeszła.

Nie ma go w tym domu, nie trudź się.

- ZAMKNIJ SIĘ!- wrzasnęłam na całe gardło, wracając do drzwi. Uderzyłam z całej siły w drzwi, zaciśniętą pięścią, i poczułam w niej ból.

- Cholera!- krzyknęłam. Chyba właśnie uszkodziłam sobie kostki lewej reki. Jeszcze minuta ciszy, a potem chwyciłam nóż w prawą dłoń.

- OTWIERAJ TE DRZWI, DO CHOLERY!- kopnęłam je i… otworzyły się.

Wpadłam, dosłownie, do pokoju i rozejrzałam się. Na jednym końcu, dalej od drzwi stal Alucard, ocierając wierzchem dłoni usta i brodę. Na drugim leżało zakrwawione ciało. Przypadłam do Kate, upuszczając nóż.

- Kate!- krzyknęłam. Żadnej reakcji. Sprawdziłam puls, na szyi- wbrew pozorom nie była w takim złym stanie. Nawet najmniejszego drgnięcia (nie licząc całej drżącej mnie). Zacisnęłam powieki, ale łzy i tak poleciały. Powoli, z opuszczoną głową, wstałam.

- Naprawdę ja zabiłeś.- wycedziłam- Zabiję cię!

Po tych słowach podniosłam głowę i, wściekła, rzuciłam się na Alucarda z zamiarem uderzenia go zdrową ręką. Złapał mój nadgarstek, unieruchamiając moją rękę w jednym miejscu. Nie zważając na ból, zamachnęłam się lewą. Wykręcił mi prawy nadgarstek tak mocno, że krzyknęłam z bólu.

- Puszczaj!- syknęłam, a ten, ku mojemu zaskoczeniu, wykonał „prośbę”, jednocześnie odpychając mnie od siebie. Przypadłam z powrotem do martwej dziewczyny, ale teraz tylko po to, by wziąć swój nóż. Nie zdążyłam, bo broń zniknęła. Obróciłam się, wściekła, do Alucarda. Trzymał go.

Choć zrozpaczona i wkurzona (mało powiedziane!), nie miałam szans wygrać z Wampirem. Z żalem, że zostawiłam Katie, opuściłam pokój i budynek, biegnąc na oślep.

Po minucie intensywnego biegu usiadłam pod drzewem i siedziałam tam, dopóki zapas łez mi się nie skończył, a trochę to trwało.

„ Jak on mógł?! Prawie na moich oczach?!”

Myślałam, a po chwili w jakiś dziwny sposób uwierzyłam, że od niego ucieknę, więc znów się podniosłam i zaczęłam biec.

Ściemniało się powoli, więc przyspieszyłam. Nagle wypadłam an wolną przestrzeń- chyba koniec lasu.

A tam, kilkadziesiąt metrów dalej, stał on. Alucard.

„ Cholera!”

Zaczął iść w moją stronę. Zerknęłam na jego twarz. Ledwie było coś widać, ale z tego co było, wywnioskowałam, że znów nie okazuje uczuć. Nagle osłabłam. Zachwiałam się, ale przemogłam czar wampira, obróciłam się na pięcie i znów uciekłam w las.

Po chwili potknęłam się o wystający korzeń i wpadłam na krzaki jeżyn które miałam przeskoczyć. Syknęłam, kiedy roślina powbijała kolce w moje ciało. Dzięki obecnym uczuciom, nie czułam bólu tak mocno jaki jest, toteż bez dalszych skrupułów podniosłam się i dalej zaczęłam biec.

Po chwili uderzyłam w Wampira, odbiłam się i upadłam.

- Musiałem.- klęknął przy mnie.

- Zostaw mnie!- wrzasnęłam, wstałam jak najszybciej i odwróciłam się od Alucarda. Zaczęłam uciekać, ale zatrzymało mnie nagłe szarpniecie prawej ręki. Wampir chwycił mnie za nadgarstek.

- Puść mnie!- krzyknęłam, ale on tylko zmusił mnie do spojrzenia na siebie.

- Musiałem.- powtórzył spokojnie.

- Nie prawda!

- Uspokój się.

- Nie!

- Bo ja cie uspokoję.

- Nie!

Zapewne moja odpowiedź byłaby inna, gdybym nie była tak wściekła. Wyrywałam się w napadzie szału, ale, oczywiście nic nie zdziałałam.

Nagle Wampir unieruchomił mnie, wykręcając nadgarstek do tyłu. Powoli zaczynało mnie wszystko boleć, ale nie zwracałam na to uwagi.

- Ile jeszcze musi cie zaboleć, byś odzyskała panowanie nad sobą?- syknął mi do ucha, jednak nie ze złością, a zniecierpliwieniem.- Pęknięte kostki, powbijane kolce z jeżyn…

Nie dokończył, bo wbił kły w moją szyję.

- Co ty…- zaczęłam, ale zacisnął mocniej i wrzasnęłam z bólu. Już do mnie docierało, co się dokładnie dzieje, ale Wampir nie chciał przerwać.

Przemogłam ból kostek i złapałam Alucarda za włosy, starając się odciągnąć. Gdy to nic nie dało, zaczęłam się wyrywać, choć nigdy wcześniej tego nie robiłam, gdy pił, bowiem bałam się, ze kły zmasakrują mi szyję. Wrzeszczałam, kopałam i próbowałam uwolnić rękę z jego uścisku. Wolną dłonią zasłonił mi usta, co zagłuszyło moje krzyki.

Po minucie zaczęły dokuczać mi również rany po spotkaniu z jeżynami. Z każdą sekundą moje sprzeciwy słabły.

Po chwili Alucard puścił moją prawą rękę, a ja wpiłam paznokcie w dłoń, która zasłaniała mi usta. Nie krzyczałam już, tylko jęczałam (przez jego palce), by przestał.

Nagle puścił mnie, a ja upadłam. Nie wypił tyle krwi, bym straciła świadomość, i nie mogła się ruszyć, a to było dziwne. Spróbowałam zatamować wciąż płynącą krew lewą dłonią, i podparłam się o najbliższe drzewo. Podniosłam się chwiejnie.

Nie zwracałam uwagi, na wampira, a on też nie przeszkadzał mi. Spróbowałam zrobić krok do przodu, ale kolano się pode mną ugięło, zachwiałam się i upadłam.

Straciłam świadomość, myśląc, jak sprawić, by Alucard pożałował swoich czynów.

„ Zabiję cię…”