Teehle X

KoniecUpiora Opery, teraz avatary. Z leksza upiorny Teehle...
I zdążyłam dokończyć brakujący fragment ;D
___________________________________

– Andreaaa – rozległ się z telefonu głos Sonyi – Przyjedź do mnie. Musisz poznać moją rodzinę. Kiedyś ja też poznam twoją, prawda?

– Jasne – skłamałam – Ale nie mogę cię odwiedzić w najbliższym czasie, wyjeżdżam.

Jechałam do Michaela. W końcu. I jeszcze miałam szansę wybłagać u niego ochronę przed Teehlem.

– Gdzie i na jak długo? – zainteresowała się dziewczyna.

– Do przyjaciela na jakiś tydzień. Może się przedłużyć.

– Przystojny jest?

– Eee... – zająknęłam się niespodziewanym pytaniem – Tak. Sądzę, że tak.

– Poznaj mnie z nim kiedyś.

– A... – wampir bez pukania wszedł do pokoju, ale umilkł na widok palca na moich ustach – ... ndreo – dokończył – Jeśli chcesz zdążyć, to musisz skończyć rozmowę i dokończyć pakowanie się, bo samolot nie będzie czekał wiecznie.

Pokiwałam głową z lekkim strachem, bynajmniej nie o samolot. Obecność Teehlego sprawiała, że zaczynałam się bać. Wiedziałam, jakie rzeczy może zrobić, a nie zamierza przegrać wojny.

– Muszę kończyć – rzuciłam do telefonu – Bo się spóźnię na samolot.

– Samolot? To gdzie ty lecisz?

– Do przyjaciela, mówiłam ci. A mieszka całkiem daleko.

– Baw się dobrze! Spodziewaj się bombardowania pytaniami, jak wrócisz. Pa!

– Pa – rozłączyłam się i rzuciłam wampirowi ostre spojrzenie – Od kiedy prywatne odrzutowce nie mogą czekać?

– Odkąd tak powiedziałem.

Dzień wcześniej Teehle powiedział mi, że Michael przyśle prywatny odrzutowiec, by mnie zabrał. Byłam podekscytowana lotem do niego, tym bardziej, że jednak mogłam błagać u niego o ochronę.

***

– Michael! – rzuciłam się na niego z radością, której się nie spodziewałam. Tak bardzo za nim tęskniłam?

– Cześć, kochana – uścisnął mnie tak mocno, że na chwilę straciłam oddech – Chciałbym cię zapoznać z oddziałem osobiście, ale muszę załatwić kilka ważny spraw przed balem. Przyjdę do ciebie później, to pogadamy.

– Jakim balem?

Ale Michael już się odwrócił, odchodząc.

– Vlad już do ciebie idzie! Odprowadzi cię.

– Jaki Vlad?! – przeraziłam się. Mężczyzna zerknął przez ramię, szczerząc się.

– Za tobą.

Błyskawicznie obróciłam się na pięcie.

– Nie jestem Vladem Tepesem – młody głos odpowiedział na niezadane pytanie. Podszedł do mnie... nastolatek. Ciemno, prawie czarno włosy chłopak patrzył na mnie spokojnie.

– Miło mi cię poznać – uśmiechnął się lekko – Michael o tobie opowiadał.

– Opowiadał?

– Wspominał.

– Jesteś spokrewniony z Vladem Tepesem? – spytałam, zanim się powstrzymałam. Tepes podobno miał czarne włosy i zielone oczy... jak ten chłopak przede mną.

– Jestem synem Vlada III Draculi – odparł niezrażony. Co?!

– Jesteś wampirem?! – odsunęłam się przestraszona.

– Tak – uniósł brwi zaskoczony – To jakiś problem? Mieszkasz z wampirem od dłuższego czasu, nie przyzwyczaiłaś się?

– Nie! – odparłam ostro – I nie zamierzam.

Zmierzył mnie oceniającym spojrzeniem i poczułam się niepewnie.

– Lepiej zamierz, bo może być niebezpieczne – stwierdził w końcu – Chodź, zaprowadzę cię do twojej kwatery. W ogóle chyba ci Michael nie opowiedział o naszym oddziale. Ironicznie nazywają nas Draculami. Chociaż jeśli potraktować to jako moje nazwisko, to nic w tym nadzwyczajnego nie ma. Anglia ma Elerain, a Rumunia Draculów.

– Przewodzisz oddziałowi?

– Teoretycznie wraz z Michaelem, praktycznie ja sam. Michael za to chodzi na misje. Ja rzadko.

Wspięliśmy się po kamiennych schodach zamku, a za zakrętem Vlad się zatrzymał.

– To twoja kwatera – otworzył pięknie rzeźbione drewniane drzwi. Weszłam niepewnie do środka... i od razu zamarłam urzeczona wnętrzem. W rogu stało wielkie łoże z bordowo – złotą kołdrą, ściany były wytapetowane podobnym kolorem, a kotary zdecydowanie były zbyt wielkie na zamkowe okno i sięgały do samej ziemi. Na której... kucnęłam i zanurzyłam palce w grubym ciemnoczerwonym dywanie z uśmiechem.

– Michael trafił w gust, jak widzę – stwierdził Vlad najwyraźniej rozbawiony.

– Tu jest pięknie! – odparłam zachwycona.

– Kolor krwi zawsze był, jest i będzie piękny.

Natychmiast spojrzałam na niego zaalarmowana aluzją do krwi, ale ten uśmiechnął się uspokajająco.

– Nie martw się, nie mam prawa cię ugryźć. Michael poprosił, żebym cię oprowadził po siedzibie, ale wydajesz mi się zmęczona.

– Jestem – potwierdziłam. Tak długa podróż była męcząca.

– Proponuję ci odpocząć, a za niedługo Michael powinien do ciebie przyjść.

– Chcesz się pozbyć obowiązku oprowadzenia mnie? – spytałam rozbawiona. Odpowiedział szarmanckim uśmiechem.

– To całkiem przydatny efekt uboczny. Odpocznij, a potem się rozpakujesz. Zaraz ktoś przyniesie twoje rzeczy.

– Sama sobie przy... – zaprotestowałam, ale przerwał mi:

– Jesteś naszym gościem, pozwól potraktować cię, jak należy.

I zanim sformułowałam argument, wyszedł z pokoju. Ległam na łóżko zmieszana. Ktoś ma przynieść moje rzeczy? A co to, hotel pięciogwiazdkowy?

Musiałam być tak zmęczona, że po kilku sekundach zasnęłam. Obudziło mnie dopiero delikatne pukanie. Otworzyłam niemrawo oczy zdezorientowana, ale gdy gość zapukał jeszcze raz, ocknęłam się i usiadłam.

– Proszę!

Drzwi się uchyliły i w progu stanął Michael.

– Obudziłem cię? – spojrzał zaniepokojony.

– Nie – skłamałam – Tylko leżałam.

– Więc – w jego oczach pojawiła się iskierka rozbawienia – na pewno pamiętasz, kto przyniósł ci rzeczy – wskazał torbę leżącą koło wielkiej szafy. Zająknęłam się zmieszana.

– Mówiłem ci, że mnie trudno oszukać – dodał, ale nie wydawał się zdenerwowany – A tak na marginesie, po co ci tak dużo bagażu? Ja bym mógł z taką ilością jechać na trzy razy dłuższe wakacje.

– No cóż... – odetchnęłam. Czas zacząć prosić – Miałam nadzieję, że będę mogła zostać tu dłużej.

– Zamek jest zawsze otwarty dla przyjaciół – Michael uśmiechnął się ciepło – Jeśli Teehle ci pozwoli, możesz tu zostać nawet cały rok.

Objęłam się rękoma i spojrzałam w dół. Mężczyzna szybko wyczuł, że coś jest nie tak.

– O co chodzi? – usiadł obok mnie zaniepokojony.

– Teehle się nie zgodzi – odparłam przez ściśnięte gardło. Chciało mi się płakać – Nie pozwoli mi przebywać z dala od niego...

– Dlaczego?

– Zamierza mnie gryźć – wydusiłam, mrugając, by łzy nie spłynęły po policzkach – Chce zrobić ze mnie żywą torebkę krwi.

– Och – Michael wydawał się zaskoczony... ale czymś innym, niż żywą torebką krwi – Jeszcze się nie pogodziliście? Dalej cię nie gryzie?

– Ugryzł raz czy dwa – zacisnęłam zęby – żeby nie udało mi się zabić.

– Próbowałaś drugi raz? – spytał ostro.

– Nie przegram wojny. Wolę się zabić, niż dać ugryźć.

– Jakiej wojny? – mina mężczyzny zrzedła.

– Teehle tak nazwał nasz... spór. Wypowiedział mi wojnę.

– Pozwól mu wygrać.

– Nie! – zaprotestowałam ze zgrozą, ale gdy na niego spojrzałam, zbladłam. Jeszcze nie widziałam u niego tak poważnej miny – Co jest?

– Teehlemu nie przeszkadza droczenie się z... to zabrzmi brutalnie... z ofiarą – powiedział – Nawet często robi to specjalnie. Ale jeśli mówi, że zaczyna wojnę, to trzeba uważać. Wtedy koniec z żartami.

Patrzyłam na niego przestraszona.

– Jeśli się nie poddasz, to cię zniszczy... na wielu płaszczyznach.

– Co masz na myśli?

– Po prostu się poddaj. Tak będzie...

Przerwało mu nagłe otworzenie się drzwi. Podskoczyłam na łóżku.

– Jest tu... – brązowowłosy mężczyzna zaciął się na widok groźnego spojrzenia Michaela – Szukałem cię.

– Po co?

– Dzwonią... z Watykanu.

– Po co? – twarz mojego przyjaciela stężała.

– Powiedzieli, że chcą rozmawiać bezpośrednio z tobą.

Ten prychnął i wstał.

– To nie koniec rozmowy – ostrzegł mnie, jakby spodziewał się, że wolałabym o tym nie mówić. A ja właśnie chciałam zrozumieć, o co chodzi, chciałam, żeby Michael wyjaśnił, dlaczego lepiej, żeby Teehle mnie gryzł, niż prowadził wojnę.

Łowca przemknął koło szatyna w progu. Mężczyzna obejrzał się zaskoczony pośpiechem, jego krótki kucyk uderzył w szyję, gdy się obrócił, ale potem spojrzał na mnie z uśmiechem.

– Cześć, jestem Vasil. A ty to pewnie Alexandra?

– Czy wszyscy mnie tu znają? – westchnęłam.

– Tak – odparł niewzruszony – Ja sam niewiele wiem, choć trochę więcej od pozostałych łowców. Wiem, że mieszkasz z przyjacielem Michaela i Vlada, członkiem Elerain. Tylko nie do końca rozumiem, jak tam się znalazłaś... – spojrzał pytająco, a zaraz potem się zmieszał – O ile oczywiście mogę spytać.

– Nie spytałeś – uśmiechnęłam się lekko – Tylko zastanawiałeś.

– Dobrze – wyszczerzył się, najwyraźniej rozbawiony moją uwagą – Więc mogę wiedzieć, jak się znalazłaś u Teehlego, Alexandro?

– Porwał mnie.

– Co?

– Porwał mnie – powtórzyłam i opowiedziałam mu ogólnikowo, jakim cudem u niego mieszkam.

– Serio? – zdziwił się – I Teressa się zgodziła, byś u niego mieszkała? I to nie jako łowca? Bo gdyby zamierzali cię wyszkolić, to bym rozumiał, ale tak po prostu mieszkać u Teehlego?

Odwróciłam wzrok i skrzyżowałam ręce.

– Nie zrozumiesz.

– Nie będę nalegał – Vasil się uśmiechnął uspokajająco. Wie, że Teehle to wampir? Czy Teehle to ukrywa?

Milczeliśmy dłuższy czas.

– Wróciłem – Michael pojawił się w drzwiach tak nagle, że Vasil odskoczył przestraszony – Ha! Podkradłem się do ciebie! – wyszczerzył się z dumą – Co tu taka cisza? Nie rozmawialiście, jak sobie poszedłem?

– Oczywiście, że rozmawialiśmy – zaperzył się drugi łowca – Wypytywałem Alexandrę.

– Wypytywałeś? – powtórzył Michael, zaostrzając ton.

– Ale nie nalegałem! – odparł szybko – Możesz spytać Alexandry.

Obaj spojrzeli na mnie.

– Nie nalegał – zapewniłam zmieszana – Dlatego była taka cisza, jak przyszedłeś.

Michael się zamyślił, a po kilku sekundach odpowiedział:

– Też racja. Dobra, Vasil, sprawdź czy gdzieś cię nie potrzebują.

To było dość niesubtelne odprawienie chłopaka, ale nie niegrzeczne. Ten uśmiechnął się do mnie.

– Do zobaczenia na balu. Może wcześniej.

Znowu zostaliśmy z Michaelem sami. Ten usiadł obok mnie.

– Dobra, na czym skończyliśmy?

– Jakim balu?

Łowca zaciął się zaskoczony.

– Balu? Ach, bo nie zdążyłem ci powiedzieć. Organizujemy bal. Jutro wieczorem. Jak się okazało – skrzywił się – nawet Watykan przyjedzie.

– Jak to "Watykan"?

– Oddział z Watykanu. Przyślą kilka osób, żeby nam poprzeszkadzało w zabawie.

– Ile jest oddziałów?

– Ogólnie? Koło jedenastu. Trzy w Europie, dwa w Rosji – nazywane europejskim i syberyjskim. W Chinach i Australii po jednym głównym. W Stanach Zjednoczonych jeden, ale za to mający pododdziały na danych obszarach, podobnie Kanada. A w Ameryce Południowej chyba jest jakiś jeden, ale tam rzadko spotyka się wampiry. Za ciepło, by mogły spokojnie funkcjonować. Podobnie Afryka. Prócz tego wszędzie jest dużo pododdziałów, małych grupek posłusznych oddziałowi. Szczególnie w Rosji, bo to duży kraj. I Ameryce.

– A w Europie? Dużo jest takich grup?

– Nie. Akurat europejska czwórka nie ma pododdziałów. Nasz i rosyjski są najstarsze, więc najbardziej rozwinięte. Potem Watykan, Anglia i reszta.

– Kto założył rumuński? – słuchałam zafascynowana. Tego od Teehlego bym się nie dowiedziała, więc chłonęłam informacje.

– Vlad Tepes – odparł spokojnie – Zmienił swoją żonę, która zaczęła zmieniać wszystkich naokoło. Chciała wygrać wojnę z Turcją przy wykorzystaniu nieśmiertelnych. XVI wiek był krwawy, jej wampiry siały spustoszenie w Rumunii. Nie zauważyliście tego, bo trwała wojna i uwaga była skupiona na niej.

– I co?

– Vlad, Teehle i syn Vlada, którego poznałaś, założyli nieformalną grupę do eliminacji wampirów. Zanim zabili wszystkich, ci zdążyli rozejść się na resztę świata. Tym sposobem powstawały kolejne oddziały. Koniec historii – uśmiechnął się – A tak z innej beczki, mogę spytać, o czym rozmawiałaś z Vasilem?

Zacięłam się przez nagłą zmianę tematu.

– Pytał, jak się znalazłam w Elerain i co dalej ze mną zamierzają zrobić.

– I powiedziałaś mu?

– O planach Teehlego nie. Nie zrozumiałby.

Michael parsknął śmiechem.

– Co? – spojrzałam podejrzliwie.

– Vasil to prawdopodobnie jedyna osoba w zamku, która mogłaby cię zrozumieć.

– Dlaczego?

– Dołączył do nas dopiero dwa lata temu. Koło trzech lat temu spotkał Vlada w klubie nocnym. Vlad szukał tam ofiary, najprościej zgarnąć jakąś pijaną kobietę, ugryźć i zniknąć.

Vasil się zainteresował samotnie stojącym mężczyzną... a nawet się zakochał – Michael zrobił przerwę, bym zrozumiała, co powiedział.

– Zakochał?!

– Tak. Vasil jest homoseksualistą. Vlad zabrał go jako swoją ofiarę, ale miał pecha, bo ten nie był pijany i szybciej się obudził. I pamiętał. W jakiś sposób skończyło się na tym, że Vlad go regularnie gryzł. Rok później Vasil trafił tutaj, by wyszkolił się na łowcę. Nie wiem, jak z uczuciami Vasila, za to mogę powiedzieć, że wciąż pozwala się gryźć Vladowi.

Zadrżałam. Pozwala... tak sam z siebie... mogłabym się go poradzić, co mam zrobić. Może mi powie, że ugryzienia, jeśli się nie sprzeciwiasz, nie bolą... a może, że ból się nie zmienia.

***