Nienawidzę go 5

Dawno nie dawałam... A gifa mi się serio nie chcę szukać...
_________________________________

Przyszedł do mnie w nocy. Obudziło mnie ugięcie się materaca.

Zerwałam się przestraszona, sięgając po sztylet, ale zanim go chwyciłam, moich ust dotknął palec. Wstrzymałam oddech, wpatrzona w ciemną sylwetkę, i rozpoznałam Vlada. Odsunął rękę.

- Czego chcesz?- wyszeptałam ledwie dosłyszalnie. Przyszedł w nocy. To nie wróżyło nic dobrego.

- Położyć się koło ciebie.

- Co? Po co?- byłam zbyt zaskoczona, by od razu zaprotestować.

- Chcę...- urwał jakby zakłopotany- Potrzebuję bliskości drugiej osoby.

Milczałam. Chciał się ze mną położyć, bo dawno nie miał okazji żyć z człowiekiem? O to chodziło? Vladowi Tepesowi, którego znałam z legend i opowieści, nie mogłabym odmówić. Mogłoby to skończyć się moja śmiercią lub nabiciem na pal. A u Vlada, którego poznałam, który był tak różny od tego z legend i opowieści... Nie miałam pojęcia, jak to się mogło skończyć. Że i tak się położy? Odejdzie? Nabije na pal albo zabije?

Poza tym... ja też potrzebowałam bliskości. Nawet Vlada. Przez rok funkcjonowałam w towarzystwie mężczyzn z obozu, ale tam prawie nie mieliśmy ze sobą kontaktu.

- Nie skrzywdzisz mnie?- wydusiłam.

- Mówiłem ci, co myślę o krzywdzeniu cię.

- Nie to miałam na myśli- mruknęłam, rumieniąc się. Zanim zdążyłam wytłumaczyć, Vlad odpowiedział:

- Rozumiem. I w taki sposób także nie zamierzam cię krzywdzić.

Zaczerwieniłam się bardziej, wyczuwając śmiech w głosie wampira. Przez chwilę na niego patrzyłam, ale potem z wahaniem obróciłam się na bok, tyłem do wampira. Poczułam, że materac się ugina, gdy położył się za mną... i zesztywniałam. Wampir otoczył mnie ramieniem, przyciskając do swojego wyjątkowo ciepłego ciała.

Poczułam, że głaska uspokajająco skórę przy moich obojczykach, gdy zauważył, że się spięłam. Zamknęłam oczy, próbując się rozluźnić.

Nic mi nie zrobi. Nie skrzywdzi mnie. Na pewno mnie nie skrzywdzi. Obiecał...

***

Gdy się obudziłam, świtało. Vlad wciąż leżał obok mnie, na plecach. Miał zamknięte oczy, więc pomyślałam, że śpi. Nawet, jeśli naprawdę nie spał i obserwował, co robię. Westchnęłam cicho, patrząc na niego. Był atrakcyjny, to prawda. I nie wydawał się tym krwawym wojewodą z legend.

A ja chyba zaczynałam coś do niego czuć. A jakiekolwiek inne od strachu uczucie do Vlada Tepesa nie mogło się skończyć dobrze. Musiałam to szybko zakończyć.

Jednak na razie mogłam korzystać z sytuacji. Przysunęłam się do niego z wahaniem i zamknęłam oczy. Od mężczyzny zaczynał bić chłód, choć jeszcze kilka godzin był cieplejszy ode mnie. Nie przeszkadzało mi to.

***

Gdy znowu otworzyłam oczy, Vlada już nie było. Musiałam się go pozbyć. Zanim całkowicie zawładnie moim sercem. Wołałam go nienawidzić. To było mniej niebezpieczne. Nie było czasu planować ataku. Po prostu pójdę do niego i wbiję mu nóż. Zadufany w sobie, nie zabrał mi broni. Żadnej. Miałam miecz i sztylet na przedramię.

Znalazłam Vlada w pomieszczeniu z pniem, znowu trenował, znowu tym szerokim mieczem. Podeszłam do niego powoli, jak najciszej i stanęłam za jego plecami. Uważałam, by nie zranił mnie ostrzem, ale jego ruchy były tak skoordynowane i oszczędne, że broń prawie nie wychodziła zza linii ramion. Z pewnością mnie zauważył, a mimo to nie przestawał ćwiczyć. Sztylet trzymałam obnażony w ręce.

- Vlad- odezwałam się cicho. Zadał jeszcze jeden cios, którego nie śmiałam odebrać jako ostrzeżenie, i obrócił się w moją stronę. Natychmiast cofnął się krok, upuszczając miecz, gdy mój nóż wystrzelił w stronę jego serca. Zacisnęłam zęby i pociągnęłam atak dalej, by go trafić. Zrobił krok do tylu, ale uderzył plecami o pień. Ostrze weszło w ciało na dwa centymetry, zdążył chwycić moja rękę. Nie odsunął jej. Nic nie zrobił. Pozwolił, by sztylet był w jego ciele, choć sprawiało mu to ból.

- Wybacz, musiałam spróbować. Już nie jesteś tym samym Vladem Tepesem, który zabił dziesiątki tysięcy ludzi- spojrzałam na niego, nie ukrywając żalu. Nie wyglądał, jakby był zaskoczony atakiem. Stał nieruchomo, patrząc na mnie- Zmieniłeś się.

- Nie, Aleksjo- wyszeptał i skrzywił się z bólu, gdy jego ręka zadrżała- Po prostu nie pozwoliłem ci zobaczyć tej złej strony mojego charakteru.

- Przepraszam. Nie chcę cię zabijać- przysunęłam się i pocałowałam go delikatnie w usta. Zesztywniał- Jednak obiecałam, że się zemszczę.

- Wiem- odparł- Proszę, zanieś moje ciało do krypty i połóż mnie z mieczem. Nie pozwól, by ktokolwiek do mnie dotarł.

- Nie zamierzasz się bronić?- byłam zaskoczona. Uśmiechnął się ciepło. W tym momencie zrozumiałam, że także mnie pokochał. Otworzyłam szerzej oczy.

- Wolę, byś to ty mnie zabiła, niż ktokolwiek inny, Aleksjo. Ale nie wyjmuj sztyletu. Wtedy wrócę i pokażę ci złą stronę mojej natury.

Zanim zdążyłam cokolwiek zrobić, wbił sztylet po rękojeść. Sapnął cicho z bólu i go puścił.

- Nie!- krzyknęłam łamiącym się głosem i osunęłam się na ziemię wraz z nim. Dopiero teraz wiedziałam, że nie chciałam go zabić. Chciałam, by żył. Nawet, jeśli obiecałam zemstę.

- Nie wyjmuj... ostrza.

Wampir zamknął oczy.

- Vlad?! Vlad!- krzyknęłam, czując łzy na policzkach- Nie! Wracaj...

Oparłam głowę na twardym ramieniu. Dlaczego go zabiłam? Skoro tak naprawdę nie chciałam go zabić, to dlaczego to zrobiłam?!

Pragnęłam wyjąć ostrze... ale się bałam, co wtedy by mi zrobił. Bo jego słowa bynajmniej nie znaczyły, że wyzna mi miłość.

***

Zrobiłam, o co mnie Vlad poprosił, i wróciłam do domu. Na początku podróży płakałam, prawie bez przerwy, ale potem łzy się skończyły, przez co czułam tylko ból w sercu.

Mama mnie nie poznała, gdy otworzyła mi drzwi. Przez kilka sekund się we mnie wpatrywała, dezorientację zastąpił szok, niedowierzanie, aż w końcu radość.

- Tak, mamo- wykrztusiłam, gdy zamknęła mnie w wyjątkowo silnym, jak na swój wiek, uścisku- To ja.

- Kochanie!- zaszlochała. Też poczułam łzy, ale nie byłam w stanie już płakać.

- Zabiłam go, mamo- zmusiłam się do powiedzenia tego. Kobieta zesztywniała.

- Vlada Draculę? Jak?

Opowiedziałam jej wszystko od początku, nie pomijając niczego.

- On mnie pokochał- zakończyłam, znów czując ścisk w gardle- On mnie pokochał, a ja go zabiłam.

- Dobrze zrobiłaś, kochanie- mama przytuliła mnie- Był potworem. Zabijał ludzi. Nie mógł żyć.

- Wiem, ale...- pierwszy raz od tygodni łzy spłynęły po moich policzkach- ... nie wydawał się taki, jak mówiły te wszystkie historie. Był dobry. Naprawdę. I chciał tylko, by zostawić go w spokoju.

- Miłość jest zdradliwa- odparła cicho, ściskając mnie mocniej- Dobrze, że się zakochał. Przynajmniej cię nie skrzywdził. Witaj w domu, Aleksjo- matka uśmiechnęła się przez łzy.

***

Tadam~.