MV Rozdział III

Powalająca mina Klausa...

A co do posta, taki trochę krótszy od poprzednich... I mam nadzieję,że nie zawiodłam was tak bardzo w torurach Włada ;-;

-----------------------

Otaczały mnie wampiry. Byłem sam, nie miałem szans z nimi wygrać. Właściwie nie miałem szans nawet szybko umrzeć. Trafiłem na dużą rodzinę całkiem silnych wampirów, a kilka już zabiłem. Reszta była na mnie wściekła, musieli być naprawdę mocno ze sobą związani... A ja, chociaż zawsze nad sobą panowałem, teraz byłem przerażony nadchodzącą śmiercią. Drżałem i widziałem, że czerpią z tego przyjemność- mimo złości.

Nagle mignęły mi zimne szmaragdowe oczy. Tylko w mojej głowie, ale i tak mnie zdekoncentrowały. Wampiry zauważyły to i rzuciły się na mnie, przez co wrzasnąłem ze strachu. Zanim choćby podniosłem wyżej szablę, przygwoździły mnie do ziemi i zatopiły kły w moim ciele, gdzie tylko im się udało.

Krzyknąłem z bólu.

Usiadłem gwałtownie z okrzykiem. Spróbowałem uspokoić oddech i walące serce i dopiero potem przypomniałem sobie, gdzie jestem i dlaczego. Jęknąłem, chwytając się za głowę. Znowu nieznośnie pulsowała bólem. To przez Włada. Miesza mi w głowie...

Zacisnąłem zęby i postanowiłem nie zasypiać. Jeśli nie zasnę, nie będzie mnie dręczyć. Oparłem się plecami o ścianę i skrzyżowałem ręce na piersiach.

- Więc wolisz ból fizyczny od psychicznego?

Zerwałem się, słysząc znajomy głos. Zanim zdążyłem wstać, Dracula przydusił mnie do materaca. Zacharczałem, otwierając szerzej oczy. Jeśli każdy wampir jest tak szybki, to z żadnym nie miałem szans.

- Masz słabszy refleks- odezwał się, jakby czytając w moich myślach- Ale nie wiń siebie. To przez wstrząs- urwał na chwilę- Więc co wolisz?

- Nic!- warknąłem, próbując się wyrwać. Jego spojrzenie zrobiło się jeszcze zimniejsze.

- Daję ci wybór, wykorzystaj to.

- Cokolwiek wybiorę, wiem, że sprawisz, że pożałuję decyzji!

- Temu nie zaprzeczę.

Zacisnąłem usta ze złością i znieruchomiałem.

- Nie to nie- zobaczyłem uśmiech- Więc wyjaśnię ci coś. Skoro nie chcesz wybrać, będę korzystał z obu metod. Na zmianę. Gdy będziesz spał, będę grzebał ci w głowie. Gdy postanowisz nie spać, pomęczę cię... w tradycyjny wampirzy sposób- zanim zajarzyłem, że przerwał, puścił moją szyję, chwycił prawą rękę i zatopił kły w moim nadgarstku. Wrzasnąłem najpierw zaskoczony, potem z bólem. Zdecydowanie nie starał się być delikatny, wręcz przeciwnie, czułem, że specjalnie sprawia mi więcej cierpienia, wbijając kły jak najgłębiej. Spróbowałem się wyrwać, ale jęknąłem, gdy ból przeszył całe ramię, i znieruchomiałem.

- Nie złamiesz mnie!- syknąłem z wściekłością- Rób sobie, co chcesz, nie dam się złamać!

Odpowiedziało mi poruszenie kłów w ciele. Zdusiłem krzyk i zacisnąłem zęby.

"Nie złamie mnie" powtarzałem sobie w myślach, choć, ku własnemu przerażeniu, przestawałem w te słowa wierzyć.

 To był Wład Palownik. Pomijając ludzkie życie, podczas którego szkolił się w torturowaniu, miał prawie pięćset lat na doskonalenie umiejętności. Poza tym zyskał dużo nowych sposobów na torturowanie.

Nagle oderwał się od nadgarstka... i zniknął. Nie wypił dużo. Chyba uznał, że jednak nie może mnie fizycznie zakatować. Zastanawiałem się tylko, czy ogólnie, czy tylko z powodu rany. Jeszcze mi tu brakuje litości Włada Draculi...

***

Męczył mnie na zmianę koszmarami i ugryzieniami. Podczas ugryzień nie pozbawiał mnie przytomności, nie wypijał dużo... zupełnie, jakby nie obchodziła go moja krew, jakby interesowało go tylko i wyłącznie torturowanie mnie.

A co do mieszania mi w głowie... nigdy nie powtórzył koszmaru. Za każdym razem było inaczej. Nigdy nie wiedziałem, czego się spodziewać, ale zawsze było gorzej niż poprzednio. Raz organizacja mordowana, raz ja sam zabijany przez przyjaciół, którzy z jakiegoś powodu są wampirami, raz ja sam zabijający przyjaciół.

Przed chwilą po prostu znajdowałem się przerażony w ciemności, mając wrażenie, że jestem obserwowany.

Miałem już dość. Obudziłem się ze łzami na policzkach, które starłem ze złością. Potem jednak pozwoliłem dotrzeć do mnie myśli o mojej bezsilności i rozpłakałem się, nawet nie próbując powstrzymywać łez. Podwinąłem nogi i schowałem twarz w ramionach, szlochając. Już wcześniej zdarzało mi się pomyśleć o beznadziei mojej sytuacji, ale wcześniej nie płakałem. Nie wiedziałem ile czasu tu byłem, ale nie więcej niż tydzień. Po każdym ocknięciu się znajdywałem kubek z wodą. Nie jadłem nic, ale bez jedzenia byłem w stanie wytrzymać jeszcze jakiś czas. Bez wody już nie. I tak byłem na tyle osłabiony, że ledwie miałem siłę wstać po nią. Byłem pewny, że jeśli nie wypiję, Wład mnie do tego zmusi.

O wilku mowa.

Poderwałem głowę i mimowolnie przycisnąłem się do rogu, gdy wyczułem znajomą aurę. Zamrugałem ze złością, by pozbyć się łez. Wampir stał na drugim końcu celi i obserwował mnie... z cieniem satysfakcji?

Zacisnąłem zęby, widząc to.

- Wystarczy, że powiesz, że się poddajesz- powiedział cicho.

Drgnąłem. Od dawna nie odzywał się. Przychodził, gdy się budziłem, gryzł, a potem odchodził.

- Nie powiem- wychrypiałem. Szyja bolała mnie przy każdym ruchu i słowie.

- Mocny jesteś- stwierdził- jednak łamałem mocniejszych. Ja poczekam.

Mam całą wieczność- zaśmiał się zimno, po czym pojawił się koło mnie, kucnął i zatopił kły w mojej szyi. Nie próbowałem protestować, to nie miało sensu. Zacisnąłem zęby z bólu, ale nie wydałem z siebie żadnego dźwięku.

***

- Zostaw mnie w końcu!- jęknąłem błagalnie przestraszony bólem, który wiązał się z jego przyjściem. Przestałem być odporny na cierpienie. Bałem się jego samego i jego zamiarów.

Wład podniósł brwi z ironicznym uśmiechem. Nawet nie miałem siły się wkurzyć, przepełniał mnie strach przed tym, co zaplanował tym razem.

- Złamałem cię- stwierdził- Prawda? Przyznaj.

Przymknąłem powieki zrezygnowany i zmusiłem się do kiwnięcia głową. Nagle poczułem, że chwycił mnie za brodę i uniósł ją. Gdy przestraszony otworzyłem oczy, jego twarz znajdowała się na poziomie mojej i nie wyrażała żadnych uczuć.

- Proszę, nie...- wyjąkałem, ale i tak mnie ugryzł. Syknąłem zrozpaczony.

***