MV Rozdział II

Gif idealny. Gra w trakcie tworzenia, a oto post. Sorry, że nie CV, tylko MV, no ale...
--------------------------

Leżałem na plecach na jakimś łożu. Głowa bolała mnie zarówno w środku jak i na zewnątrz. Musiałem się uderzyć. Mocno. Wygrzebałem ręce spod pierzyny i dotknąłem czoła. Poczułem bandaż. Był owinięty wokół mojej głowy, a ból promieniował z okolicy prawej strony- tam musiałem dostać silny cios. Byłem osłabiony, głowa bolała jak cholera, a do tego miałem ochotę wymiotować. Powstrzymywał mnie tylko piękny wystrój i droga pościel. Pomijając już urywany oddech, który nie pozwalał mi skupić rozproszonych myśli.

Usiadłem, ale chwilę później opadłem na poduszki, gdy zrobiło mi się czarno przed oczami. Wymamrotałem przekleństwo, mrugając, by pozbyć się mroczków.

Nie pamiętałem, gdzie jestem i dlaczego tu, a nie w domu.

Nagle koło łóżka pojawił się czarnowłosy mężczyzna. Wzdrygnąłem się i spojrzałem lekko nieprzytomnie, ale nie zareagowałem w inny sposób, skoro nie robił nic, co by mi zagrażało. Wróciłem myślami do zastanawiania się, co się wydarzyło.

Pamiętałem, że jestem łowcą, że wysłano mnie do jakiegoś wampira jako test końcowy... gdy dotarłem do niego, zaczęliśmy walczyć...

Otworzyłem szerzej oczy. Spojrzałem na stojącego obok mężczyznę.

Wład Palownik. Dracula.

Instynktownym odruchem łowcy- choć bezsensownym- było uderzenie wroga.

Nie miałem broni- trudno. Musiałem walczyć. Podniosłem się na lewej ręce i zamachnąłem prawą w stronę szczęki wampira. Ten błyskawicznym ruchem złapał mój nadgarstek. Zacząłem się z nim siłować, czyli z kamienną figurą, i z wysiłku pociemniało mi przed oczami. Chwilę później, zanim pomyślałem, przycisnąłem rękę do ust, powstrzymując odruch wymiotny. Tą samą ręką, która trzymał Dracula. Czyli znał mój stan, wiedział co się wydarzyło i co mi jest...

- Masz wstrząs mózgu- odezwał się bezbarwnym głosem, jakby czytając mi w myślach. Nie zmieniłem pozycji, wciąż powstrzymując wymioty.

Uniosłem lekko głowę, by spojrzeć na niego z nienawiścią. Gdyby wzrok mógł zabijać...

- Czemu mnie nie zabiłeś?- wycedziłem.

- Z zasady- odparł- Wszystko ci wytłumaczę i odpowiem na pytania, gdy wyzdrowiejesz. Teraz musisz odpoczywać.

- Myślisz, że będę leżeć spokojnie, wiedząc, że ty tu jesteś?

- Mam pewne plany, jeśli nie posłuchasz. Myślę, że wolisz odzyskać siły, niż to, co zaplanowałem. Sam powiedziałeś, że nie chcesz ze mną walczyć.

Sapnąłem, opadając na plecy. Miał racje. Z jakiegokolwiek powodu mnie nie zabił, nie powinienem z nim walczyć w takim stanie. Wampir przez chwilę patrzył na mnie badawczo, ja na niego z nienawiścią, po czym obrócił się i wyszedł z komnaty. Wymamrotałem przekleństwo, wbijając wzrok w sufit. Najdziwniejsze było to, że mu wierzyłem. Wierzyłem, że nie zamierza mnie skrzywdzić.

***

Obudziłem się ze słabszym bólem głowy i tym razem pamiętałem, kim jest czarnowłosy mężczyzna. Z kilkoma przekleństwami wstałem, po czym oparłem się o słupek podtrzymujący baldachim, by odzyskać równowagę.

Po kilku sekundach wyszedłem z komnaty i ruszyłem zimnym korytarzem, podpierając się o ściany. Mój stan był lepszy, już nie czułem tak wielkiej potrzeby wymiotowania, ale wciąż tak beznadziejny, że nawet nie myślałem o tym, by spróbować walczyć z Draculą. Lub uciec. Nie wiedziałem, gzie idę. Po prostu nie mogłem zostać w łóżku.

Z sekundowym opóźnieniem zorientowałem się, że wampir pojawił się kilka metrów przede mną. Zatrzymałem się gwałtownie, a potem spojrzałem na niego ostro.

- Tym razem twoje serce nie bije równo- odezwał się pierwszy.

- Nie boję się- nie kłamałem. To przez wstrząs mózgu i wysiłek miałem przyspieszone tętno.

- Wiem. Ale powinieneś- odparł- Powinieneś się bać. Jesteś naprzeciwko najsilniejszego wampira, tak ranny, że nie zrobisz nic, by mi przeszkodzić.

- Jeśli coś postanowiłeś mi zrobić, to tego nie zmienię i dobrze to wiem- warknąłem- Ale jeśli chcesz mnie ugryźć, to tak łatwo ci nie pozwolę.

 - Nie pamiętasz?- przerwał mi, unosząc brwi. Zaniepokoiło mnie to, bo  jego zdziwienie wydawało się szczere.

- Czego?- głos uwiązł mi w gardle, przed oczami mignął mi ciemny korytarz, pochodnia...

- Już cię ugryzłem.

Szybko podniosłem rękę i dotknąłem szyi, a potem spojrzałem na niego z niedowierzaniem.

- Ugryzłeś mnie- przejechałem palcami po strupkach. Jakim cudem wcześniej ich nie zauważyłem?!

- No tak- nie przejął się moją reakcją- Jak się ma wstrząs, to czasami nie pamięta ostatnich wydarzeń... A wiesz, zastanawiałem się, dlaczego nie zwróciłeś na to...

Urwał, gdy podszedłem chwiejnie na odległość niecałego metra. Zamachnąłem się z wściekłością, znowu nie myśląc, jak bardzo bez sensu to jest, niezrozumienie w jego oczach zmieniło się na złość. Zanim zdążyłem zareagować, przygwoździł mnie do ściany z nadgarstkami koło głowy. Uderzyłem potylicą o kamienie i zachłysnąłem się, gdy ból eksplodował w czaszce. Zamrugałem i z wyrzutem, a potem niemaskowaną wrogością spojrzałem na niego.

- Naprawdę miałem wielką nadzieję, że odpuścisz, że ci wszystko za chwilę wyjaśnię, ale widzę, że to musi jeszcze poczekać.

- Ugryzłeś mnie!

- Tak, ugryzłem. Gdy mnie zdenerwowałeś. Nie pamiętasz tego, ale to ty zacząłeś walkę. Gdybyś chwilę poczekał, teraz nie stałbyś tutaj z obandażowaną głową i bez pamięci. Nie zorientowałem się, że nie pamiętasz, więc trochę ci odpuszczę, ale wiedz, że twoje szanse się skończyły.

- Co znaczy "się skończyły"?- nagle przestałem mieć odwagę próbować się wyrwać. Pojawiła się aura, przez którą straciłem oddech. Była ciężka i mroczna.

- To, że już nie będę się patyczkował i po prostu złamię twój opór siłą- odparł i nagle puścił nadgarstki. Opóźniona reakcja spowodowana urazem głowy nie pozwoliła zareagować mi na czas i wampir zacisnął palce na mojej szyi. Wtedy zachłysnąłem się, nabierając powietrza, zanim straciłem dopływ tlenu.

- Przestań...!- zacharczałem, panicznie próbując oderwać jego dłoń. Nawet nie drgnęła.

- Czym szybciej się poddasz, tym szybciej dam ci spokój.

- Po prostu mnie zabij- wydusiłem ledwie zrozumiale, tracąc w ten sposób resztki powietrza. Płuca paliły żywym ogniem, ale Dracula pozostał niewzruszony. Gdy obraz zaczęły zasłaniać mi mroczki, w końcu pomyślałem, że nie mam szans.

I wiedziałem, że na dobrowolne poddanie się było za późno. Więc trzeba było walczyć.

***

Nie leżałem na tym samym łożu, co wcześniej. Właściwie... nie leżałem na żadnym łożu. Od kamiennej podłogi oddzielał mnie gruby koc, byłem przykryty cieńszym... czy to jest loch?

Zerwałem się, a nagły ruch sprawił, że świat mi zawirował. Oparłem się o ścianę, zamykając oczy i biorąc kilka głębokich oddechów.

- Jasna cholera...- wymamrotałem. Spojrzałem w stronę krat i dopiero po sekundzie zorientowałem się, że po drugiej stronie, na korytarzu, w świetle pochodni majaczy postać wampira.

Przyskoczyłem do niego i sięgnąłem ręką ze złością, próbując go złapać. Zignorowałem tępe pulsowanie w głowie. Zrobił krok do tyłu, ale uniósł lekko głowę i pozwolił, by moje palce muskały jego szyje i żuchwę.

- Wypuść mnie! - warknąłem, patrząc z nienawiścią w zimne zielone oczy.

- Oczywiście, że cię wypuszczę. Jak tylko przestaniesz tak się zachowywać.

- Nie przestanę!

- Złamię cię- nagle złapał moją dłoń. Szarpnąłem się zaskoczony, ale miał stalowy uścisk. Wygiął ją, sprawiając, że syknąłem z bólu... a potem zatopił kły w moim nadgarstku. Tym razem krzyknąłem.

- Przestań, Draculo!

- Wiesz, że mam imię?- spojrzał na mnie, chyba zobaczyłem ukrywane rozbawienie. Wymamrotałem wiązankę przekleństw pod jego adresem, po czym znowu sie odezwałem się lodowatym tonem:

- Władzie Draculo, puszczaj mnie.

- Posiedź tu sobie i przemyśl, czy nie lepiej się poddać- puścił moją rękę, a ja błyskawicznie przycisnąłem ją do ciała, drugą dłoń przyciskając do ran, by zatamować krwawienie.

- Nigdy- warknąłem, patrząc na niego z nienawiścią. Wampir bez słowa odszedł korytarzem.

Do tej pory nie czułem bólu, ale gdy zniknął mi z widoku, syknąłem, kurczowo przyciskając rękę do ciała.

Z wściekłością szarpnąłem żelazne pręty, po czym posłałem kolejną wiązankę przekleństw pod adresem Draculi i oklapłem na koce.

- A bandaża pewnie mi nie dasz?- wymamrotałem, odrywając pas materiału z koszulki. Zrobiłem z niego prowizoryczny opatrunek, po czym oparłem się ścianę i próbowałem ignorować pulsujący ból w głowie.

Przeklinałem Draculę za jego wiek i siłę z nim związaną, organizację, że przeceniła umiejętności, oraz samego siebie za głupotę i zgodzenie się na test.