2. Rozdział III

Dobra, dobra! *przewraca oczami* z okazji, ze Hatre dała notkę (która\ się skończyła baaaardzo za ciekawie!) też dam. dobra, to był żart (Hatre, nie chciałam cię urazić czy coś.
Ja się pytam, co z Vint? Tak skończyła i nie ma pomysłu?! Odrzucając fakt, że przeraża mnie poomysł Alucarda jako ukochanego ojca, to sama mam duuuużooo pomysłów! xD
A teraz już macie, okej :)
Hatre, wiem, ze notka wyszła niedawno, ale ja już chcę Vlada. niech ją utemperuje i nie będzie mi szczególnie przeszkadzać, jak ją trochę porani xD *Arisu sadystka dla głównych bohaterek*
Króciutki, króciutki, ale jaki ważny!
-----------------------------------------------------------------------------------

Rozdział III

- Alicio!- Walter wpadł do mojego pokoju akurat, gdy piłam krew z torebki. A dokładniej kończyłam. Spojrzałam na niego zaskoczona. Gdy musiał przyjść w chwili, gdy się pożywiałam, to zawsze wychodził z przepraszającym tonem mówiąc, ze wróci za chwilę. A do tego teraz wpadł bez pukania.

- Alucard zostawił list i zniknął!

Minął ułamek sekundy, zanim pojęłam co właśnie powiedział.

„ Że co?!”

Zakrztusiłam się krwią i gwałtownie odłożyłam pustą torebkę na stół. Przez chwilę miotałam się po pokoju, nie wiedzą gdzie iść, a potem poleciałam do łazienki i wyplułam „życiodajną substancję”, przez którą nie umiałam oddychać.

- Co?!- wrzasnęłam do Waltera, a chwilę później zaczęłam trząść za ramiona.

- A… li… cio…- mężczyzna mówił sylaby w chwili w których umiał- Przestań… mną…. trząść!

- Oj.- zreflektowałam się.- Przepraszam. Ale co ty mówisz?!

„ Że niby co zrobił Alucard?!”

- Zostawił listy dla Integry i dla ciebie, po czym się już nie pojawił!- mężczyzna również był wstrząśnięty sytuacją.

- Jaki list?!- zauważyłam kopertę w dłoni bruneta i błyskawicznie ją wzięłam, uprzednio upewniając się, ze jest zaadresowana do mnie.

Alicio.

Wiem, że wszyscy jesteście zaskoczeni- i pewnie źli- że zniknąłem, ale mam ważny powód, którego nie mogę wam zdradzić. Nie mogę też powiedzieć, gdzie jestem w chwili, gdy to czytasz, po prostu nie wiem.

Zamierzałem i tak poszukać po twoim pogrzebie, ale sprawy się zmieniły- jak wszyscy zauważyli- i musiałem także napisać list do ciebie.

Nie szukajcie mnie, to bezcelowe.

A.

- Co to ma być?! Krzyknęłam wkurzona i dałam list Walterowi. Poczekałam aż do czyta, prawie zgrzytając zębami. Po niecałej minucie spojrzał na mnie niewzruszony.

- Prawie jak list do Integry, ale zamiast i liście do ciebie była prośba o wybaczenie, że więcej nie może powiedzieć i za wypowiedzenie posłuszeństwa swojej Pani.

Przez chwilę patrzałam na mężczyznę w ciszy. Więc to dlatego Alucard zachowywał się dziwnie przy Integrze. Posłuszeństwa raczej nie powinien wypowiadać.

- Mogę iść do Integry?- spytałam w końcu.

- Byłoby wskazane.

Gdy Walter przytaknął, sprintem wydobyłam z szafy skórzany płaszcz, który dano mi niedawno, a który bardzo mi się spodobał, po czym wypadłam z domu i zniknęłam.

***

- Ja do Integry!- krzyknęłam, gdy przeskakując po trzy stopnie na raz, trafiłam na żołnierza, próbującego mnie zatrzymać. Prawie wyważyłam drzwi z zawiasów, gdy wparowałam do biura mojej ciotki. (chyba jednak jestem jak Alucard i nie pukam)

- Inte…

- Znajdź go.- kobieta stała przy biurku z zaciśniętym w lewej ręce listem- Znajdź tego cholernego wampira!- krzyknęła, a w głosie wyczułam rozpacz ukrytą w wściekłości.

- Ale…- zająknęłam się, zbita z tropu. Fakt, sama chciałam go poszukać, ale zgadzałam się z tym co napisał- … napisał, że szukanie jest bezcelowe.

- I zgadzasz się z tym? Czyta w myślach i tak dalej, ale nie zna wszystkich moich znajomości, które są bardzo przydatne w szukaniu wampirów i innych stworzeń.

- Zostanie pani bez opieki.

- Integra, nie pani.- upomniała- Pomyśl, siedzę w wielkiej rezydencji, której broni małe wojsko. To, co tu się dzieje jest okryte tajemnicą dorównującą Strefie 51. – utkwiła chłodny wzrok w moich oczach- Znajdź go. Wyprawię jak najszybciej, po wyjaśnieniu wszystkich faktów. A teraz usiądź, chcę ci powiedzieć co myślę na temat jego ucieczki.

***

Niecałą dobę później stałam w holu z kompletem potrzebnych mi rzeczy: pistoletem i magazynkami, wakizashi, w skórzanym płaszczu do kostek, z niemałą ilością gotówki ( nie wiem po co mi ona, skoro nie będę używać transportu „ludzkiego”) oraz kartką, która w każdym większym szpitalu na świecie upoważnia mnie do wzięcia krwi medycznej i ratowała w sytuacji aresztu czy czegoś („ Jakie wpływy!”). Oraz telefon. A do tego dostałam kilka adresów z osobami, które mogłyby mi pomóc. W tym  adres Iscariote, co mnie zaskoczyło.

- Muszę odwiedzić Trzynastkę?- spytałam przy wyjściu.

- Ile razy mam ci powtarzać?- westchnęła Integra- Mimo naszych napiętych stosunków mają obowiązek pomóc komuś, kto pracuje dla organizacji zwalczającej wampiry.

Chętnie bym ich ominęła w poszukiwaniach, ale pani Hellsinga kazała odwiedzić ich najpierw.

- Dobra, dobra.- mruknęłam- Czyli mam odwiedzić osoby z tej listy w takiej kolejności w jakiej są napisane, chyba, ze u kogoś dostanę wskazówkę za którą będę mogła podążyć.

- Dokładnie.- potwierdziła kobieta.- A teraz idź.

Zasalutowałam i zniknęłam, wyjątkowo w chmurze dymu, który szybko znikł nie pozostawiając po sobie śladu.