Rozdział XXII

Tak więc macie jeszcze ^^ Nudzi mi się i pisze dalszą część, bo wena sie znalazła. I dobrze, skoro są wakacje (wakacje! Nareszcie! :D )
Jeśli boicie się tego co ja teraz piszę, to przerazi was co potem będzie. Za kilka rozdziałów ^^
-----------------------------------------

Rozdział XXII

Otworzyłam oczy i zobaczyłam, że jestem w tym samym pokoju co zawsze.

„ Sen czy…”

Podniosłam lewą rękę i dotknęłam prawej. Poczułam gips i westchnęłam, domyślając się, że Wampir tu jest. Usiadłam, i spytałam, patrząc na Alucarda.

- Zadowolony?

- Nie ma powodu bym był.

- A owszem, jest. Nawet dwa. Że jestem u ciebie, i że złamałeś mi rękę.

- Skąd wiesz, jak mam na imię?

- Jeśli postanowisz mnie uspać, lub co gorsza gryźć, to nawet nie będę próbowała tłumaczyć.

- Gdzie był wampir-matka tych ghouli?- mimo tego, że pytanie zupełnie nie było na temat, byłam w stanie odpowiedzieć błyskawicznie.

- W chatce, w lesie.

- Mów- usiadł na skraju łóżka tuż obok mnie. Zlustrowałam go wzrokiem.

- Pozwalam ci usiąść tak blisko, tylko dlatego, że ci ufam.- i to była prawda, przecież kiedyś nie pozwoliłabym mu się zbliżyć na dwa metry, od razu wrzeszczałam.

- Ufasz mi?

- Nabrałam zaufania wcześniej.

Nic nie odpowiedział.

- Hmm… od czego zacząć? Od ciebie może. Nazywasz się Nosferatu Alucard, jesteś najstarszym i najpotężniejszym wampirem, Król Nie-umarłych, Prawdziwy Nieśmiertelny…

- Wystarczy.

- Okay. Służysz Tajnej Organizacji Rycerzy Protestanckich, zwanych Agencją Hellsing. Głową tej Organizacji, jak również twoją Panią, jest Integra Farburke Wingates Hellsing…

- Jak się nazywa?- przerwał mi ostro.

- Źle powiedziałam? Integra Farburke Wingates Hellsing.

- Dobrze.

Nie zamierzałeś mnie zabić, prawda?

Chwila ciszy.

- Nie.

- Wcześniej też. Nie zmieniłeś się.- uśmiechnęłam się, chyba z lekką złośliwością.

Znów nie odpowiedział.

- Nie znam innych powodów, poza tym, że mam dobrą krew. Sam tak powiedziałeś. Chcesz to sprawdzić?- rozejrzałam się i zobaczyłam na szafce nocnej mój nóż. Wzięłam go, i przejechałam po lewej dłoni, robiąc czerwony ślad. Zobaczyłam, że Alucard zmrużył lekko oczy.

- Pachnie rzeczywiście ładnie.

- To się upewnij. – wyciągnęłam w jego stronę krwawiącą rękę. Złapał ją i, zanim zdążyłam zauważyć, przyssał się do niej, robiąc mi ślady kłami.

Myślałam, że tylko zliże krew. Zassałam powietrze, gdy zaczęło mniej znośnie boleć.

- Myślę, ze już wiesz jaka jest.- spróbowałam wyrwać rękę z jego uścisku, ale nic. Nawet nie drgnął. Starałam się nie okazywać paniki, która zaczęłam mnie ogarniać, gdy zaczęłam słabnąć.

- ALUCARD!- też nic.

„ Cholera, puść mnie! Co zrobić? Kiedyś go uderzyłam, ale to było kiedyś! A teraz?! Nie wiem jak zareaguje!”

Zacisnęłam zęby i zdecydowałam, że zaryzykuję. Podniosłam wolną rękę, gdy Wampir zniknął i pojawił się przy drzwiach.

Spojrzałam na niego z lekkim wyrzutem, a potem przycisnęłam krwawiąca dłoń do piersi.

- Miałaś rację.

Znów zniknął, a drzwi do łazienki zaskrzypiały. Sekundę później trzymał w ręce bandaż. Usiadł, choć, jak zauważyłam, trochę dalej.

- Pokaż.

Wyciągnęłam w jego stronę krwawiącą dłoń, a on w ciszy opatrzył ranę. Potem spytał:

- Skąd to wiesz?

- Szłam przez las, jakiś mężczyzna mnie zaatakował, zranił mnie, ja go zabiłam, a potem zemdlałam.- powiedziałam to na jednym tchu.- A potem stałam przed rodzicami.

- Byłaś wtedy wampirzycą?

Przytaknęłam.

- Dzięki niejakiemu Andersonowi.

- Andersonowi?!

- Tak… zabił mnie, by widzieć jak cierpisz.

- Jak cierpię?- powtórzył.

- Przez ponad pół roku opiekowałeś się mną.- powiedziałam cicho.- A Anderson chciał zobaczyć jak cierpisz, więc zabił mnie na twoich oczach.

Chwila ciszy.

- Zostałaś trafiona srebrnym nabojem, a potem się pojawiłaś przed rodzicami?

- Raczej tak.

- Czasami, gdy wampir, nie Nosferatu, zostanie trafiony srebrnym pociskiem, ale nie umrze, tylko straci świadomość, to jest możliwość, że przeniesie się  w czasie. Dostałaś drugą szansę.

- Ale rodziców nie uratowałam.

- Możliwości po przeniesieniu są bardzo ograniczone. Nie masz szans tak zmienić przeszłości, by żyli. Ile razy byś się cofnęła, tyle razy by zginęli. A ty znalazłabyś się u mnie. Tylko, że na wiele sposobów.

- Szkoda…

- Chcesz wrócić?

Zaskoczył mnie tym pytaniem.

- Nie wiem…

- Musisz się dowiedzieć.

- Jest sposób na powrót?

Westchnął.

- Nie powiem, by był bezbolesny, musisz zostać zraniona w to samo miejsce.

- A co się stanie jak zostanę?

- Nic. Będziesz wiedziała więcej, ale to nie zawsze pomaga.

- Umiałbyś sprawić, bym wróciła?

- Ta.. wyobraź sobie, gdzie bolało zanim zemdlałaś.

Ktoś zapukał i gwałtownie spojrzałam w stronę drzwi.

- Wejdź.- odezwał się Wampir, a do pomieszczenia wszedł Walter.

- O.- zatrzymał się w progu, patrząc, zaskoczony, na mnie. Trzymał w ręce srebrną walizeczkę. - Co ty robisz?- zwrócił się do Alucarda, ale ten nie odpowiedział.- W każdym razie, możesz na chwilę?

- Chodzi o Jackala?

Walter przytaknął.

„ Jackal…?”

- Możesz przy niej. Zna mnie, ciebie, Integrę, a nawet Andersona.- powiedział Alucard, a mężczyzna wydał się jeszcze bardziej zaskoczony.

- Znasz mnie?- zwrócił się do mnie, a ja kiwnęłam lekko głową.

- Masz na imię Walter.

- Skąd wiesz?

- Szłam przez las, jakiś mężczyzna mnie zaatakował, zranił mnie, ja go zabiłam, a potem zemdlałam.- znów powiedziałam to na jednym tchu.- A potem stałam przed rodzicami.

- Potem mi to wyjaśnisz, Alucard- Walter podszedł do stolika, położył walizeczkę i zaczął odpinać zatrzaski.- Śpieszę się, Integra mnie wzywa.

Wyjął pistolet, którego najpierw nie rozpoznałam, a potem zdałam sobie sprawę, że to druga broń Wampira. Ta, którą mi kiedyś groził. Odetchnęłam cicho czekając aż Walter załatwi sprawę pistoletu, a gdy wyszedł, spojrzałam na Alucarda, który skierował lufę w moją stronę.

- Na pewno?

- Jeśli nie wrócę, możesz wypić moją krew- spróbowałam go pocieszyć. Przewrócił oczami.

- Przypomnij sobie, gdzie bolało.

Pomyślałam intensywnie, a ułamek sekundy później Wampir nacisnął spust. Siła odrzutu uderzyła mną w ścianę, a potem zobaczyłam, że Alucard wstał, i zamknęłam oczy.